Monday, August 31, 2020

"A Walking Bhagavad Gita" - Late Ramesh Garu

One of that handful of people who lived the way God has told us to live.

Ramesh Garu’s full name was Yalamanchali Bandi Ramesh. He was born on Jan 29, 1972. His father’s name is Dakshinamurthy Sharma, and his mother’s name is Pushpavati. His spirituality wasn’t inherited from his ancestral lineage, he was the only one who stood out in family when it came to spirituality. He learned Bhagavad Gita from his mother.

He was inspired by Chaitanyananda's discourses during the initial days and decided to lead a celibate (Brahmacharya) life. Later on, he also resigned from his job and dedicated all his time only to God.

In 1995 he started pursuing Bhagavad Gita, and in less than a year, he had memorized the entire Gita. In 1998 he was also awarded a Gold medal by Chinna Jiyar Swami. As a student of Brahmasri Apala Someswara Sanmukha Sarma Garu, he learned about Bhagavad Gita, Upanishads, and Sastras.

In 2010 the incident of the incarnation of Narasimha Swamy as narrated by Shanmukha Sharma Garu had inspired him a lot. Thereafter, he fell in love with Simhachalam and started visiting the place often. He had a strong desire to be like Prahlada. He used to earnestly pray to God to bless him with devotion like that of Prahlada. He was a good orator too. He had a vision of Narsimha Swamy too. Upon having darshan of Swamy, his devotion intensified and he gave discourses frequently. He decided that this life was only for Swamy and had no other purpose. In 2016 on Vijaya Dasami the statue of Prahlada was installed in Simhachalam. With all sincerity and dedication, this work was done. Sri Nannagaru said to Ramesh once “You’ve put a lot of effort to install this Prahlada (statue) in this place. There is justice to the work you have done because Narsimha Swamy gave darshan to Prahlada here, this place ought to have this statue, you did it with a lot of respect & high regards.” Later on, he intensified the work of writing books and giving discourses. His will to spread the importance of Simhachalam had strengthened, and thereby arranged speeches of Sanmuka Sharma Garu and bought into a book named “Prahlada Chandrika”..

In 2019 January he organized the discourses of Sanmukha Sarma Garu about Mukundaravalambam. In that context, Mukundaravalambam Stotras has been bought to a book form and have been distributed to everyone. From Jan 23rd, 2018, the Knowledge in him over-flowed and thereby 1200 slokas were bought into light named as "Prahlada Jnana Vichikalu"

All that he learned in life about Bhagavad Gita, Ramayana, Maha Bharatham, Bhagavatam, Sankara’s teachings of Adwaita, he integrated it with the devotion of Prahlada and preached about devotion, Jnana, and dispassion. The audience who listened to his speeches felt an inner joy in their hearts.

By acquaintance of Sadguru Sri Nannagaru, Ramesh Garu had learned how to lead the day to day life. In 2002 he paid the first visit to Arunachala, thereupon the relationship strengthened with Nannagaru. He was attracted by Ramana's teachings too. Sri Nannagaru used to say, “He is a walking Bhagavad Gita. If we ask him to close his eyes and pick a chapter & explain, even then he will be able to narrate it with ease”. Such a was his efficiency!

Nannagaru was very fond of Ramesh Garu not just because he had knowledge of Sastras(scholar) but also he was completely devoted to God. Over the years Ramesh Garu became close to Sri Nannagaru. When Ramesh Garu mentioned that Adi Sankaracharya's teachings were ultimate of all, then Sri Nannagaru expressed a lot of happiness. If Ramesh Garu was around, certainly Nannagaru used to ask him to address before his discourse began. Ramesh Garu never misused time.

Sri Krishna said in Gita, “The one who understands my words and illustrates those to others are very close to me”. Ramesh Garu lived accordingly and became the chosen one.

HHis teachings had started in 2010 in Purnananda Samaj for the age of 10-15 age group. Later he started with Bhagavadgita classes which were inaugurated by Sri Sampurnananda Swamy. Later his Satsangs spread far & wide. In a week he took classes for 5 days, and he would dedicate the rest of the two days(weekends) for darshan of Simhadrinadh. Not only did he have a proper understanding of the spiritual subject, but he also educated the youth on the lines of devotion, dispassion, and Jnana and had them experience inner peace. He was an inspiration to many young people who approached him. Whatever he had learned over years with great efforts, he poured all that into his teachings to whoever got in touch with him.

The qualities that are to be seen in a devotee are comprehensively found in Ramesh Garu. He was not only a soft-hearted person but never had hurtful intentions. He was dear to all devotees of Vizag. He was like a son to some, like a brother to some, and as a friend to all the Satsang devotees. He knows not what selfishness means! He didn't live for himself but had only God as the sole purpose.

Ramesh Garu's life is blessed, it's not important how long we have lived, but it’s important how meaningfully we lived. He is a role model for all of us and it gives us immense pride that he was also a devotee among us of Sri Nannagaru.


"నడిచే భగవద్గీత" - పరమపదించిన రమేష్ గారు

భగవంతుడు ఎలా జీవించమని చెప్పాడో అలా జీవించిన వారిలో రమేష్ గారు ప్రముఖులు, శ్రేష్ఠులు.

రమేష్ గారి పూర్తిపేరు: "యలమంచిలి బండి రమేష్" ఈయన 1972 జనవరి 29 న జన్మించారు. ఈయన తండ్రి దక్షిణామూర్తి శర్మ, తల్లి పుష్పావతి. ఈయనకు ఆధ్యాత్మిక జీవితం కుటుంబ వారసత్వంగా రాలేదు. ఆ కుటుంబంలో నుంచి ఆయన ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తిగా లోకానికి తెలియబడ్డారు. తల్లి ద్వారా ఈయన భగవద్గీత నేర్చుకున్నారు. తరువాత ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో అంచెలంచెలుగా విస్తరించారు.

ప్రారంభంలో సుందరచైతన్యానంద ప్రవచనాలు ఆయన ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి పునాదిలాగ తోడ్పడ్డాయి. అప్పటినుంచీ ఆయన భౌతిక జీవితాన్ని భగవంతుని సేవకే వినియోగించాలని నిర్ణయించుకుని, ఉద్యోగ విరమణ చేసారు. వివాహం కూడా చేసుకోలేదు. ఏవిధమైన స్వార్థం లేకుండా ఇతరులకోసమే జీవించారు.

1995 లో భగవద్గీత అధ్యయనం చేయడం ప్రారంభించి ఒక సం॥ లో కంఠస్థం చేసి, చిన్న జీయరు స్వామి చేతుల మీదుగా గోల్డ్ మెడల్ తీసుకున్నారు. రమేష్ గారు "బ్రహ్మశ్రీ అప్పలసోమేశ్వర శర్మగారి శిష్యులు" వారివద్ద భగవద్గీత, ఉపనిషత్తులు, బ్రహ్మసూత్రాలను అధ్యయనం చేసారు.

2010 లో షణ్ముఖశర్మ గారి ప్రవచనంలో "నరసింహ ఆవిర్భావ ఘట్టం" వినడం జరిగింది. తరువాత ఆయనకి నరసింహస్వామి దర్శనం అయింది. అప్పట్నించీ సింహాచల క్షేత్రంలో ప్రహ్లాదుని వైభవాన్ని ప్రచారం చేయడానికి విశేషమైన కృషిచేసారు. సింహాచల క్షేత్ర ఆవిర్భావానికి కారకుడైన "భక్త ప్రహ్లాదుని" యొక్క విగ్రహ ప్రతిష్ఠ చేయాలనే సంకల్పంతో పాటు, ఆ క్షేత్ర ప్రజలలో ప్రహ్లాదుని భక్తితత్వాన్ని ప్రచారం చేయాలని కూడా నిర్ణయించుకున్నారు. అప్పుడు 2015 జనవరి నెలలో వారం రోజులపాటు బ్రహ్మశ్రీ సామవేదం షణ్ముఖ శర్మ గారిచేత "శ్రీ ప్రహ్లాద నృసింహ సర్వస్వం" అనే అంశము మీద ప్రవచనాలు ఏర్పాటు చేసారు. ఆ ప్రవచనాలను 2016 మే లో "భక్త ప్రహ్లాద చంద్రిక" అనే పుస్తకంగా రూపొందించారు. 2016 అక్టోబరులో విజయదశమి నాడు భక్త ప్రహ్లాదుని విగ్రహ ప్రతిష్ఠ చేయించారు. రమేష్ గారు నిర్వహించిన "ప్రహ్లాద విగ్రహ ప్రతిష్ఠ" కు నాన్నగారు సింహాచలం వెళ్ళడం కూడా జరిగింది.

తరువాత 2019 జనవరి లో సింహాచల క్షేత్రంలో ముకుందకరావలంబమ్ ప్రవచనాలు షణ్ముఖశర్మగారితో చెప్పించారు. ఆ సందర్భంగా ముకుందకరావలంబ స్తోత్రాలకు, గ్రంథాల ఆధారంగా అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానం రాసి, పుస్తక రూపంలో వెలుగులోకి తెచ్చి వాటిని అందరికీ పంచారు. 2018 జనవరి 23 న ఆయన హృదయంలో నుండి జ్ఞానం వాక్యరూపంలో ప్రవాహంలా మొదలై 1200 వాక్యాలు "ప్రహ్లాద జ్ఞాన వీచికలు" రూపంగా వెలుగు చూసి భక్తులందరికీ అందాయి.

తాను జీవితాంతం నేర్చుకున్న భగవద్గీత, రామాయణం, భారతం, భాగవతం శంకరుల అద్వైత సిద్ధాంతాలను ప్రహ్లాద తత్వంతో సమన్వయం చేసి - వాటిని భక్తి, జ్ఞాన, వైరాగ్యాలతో బోధించేవారు. అవి విన్నవారంతా బ్రహ్మానందాన్ని అనుభవించేవారు.

సద్గురు శ్రీ నాన్నగారి ద్వారా దైనందిన జీవితంలో నడవడిక ఎలా ఉండాలి అనేది నేర్చుకునేవారు. 2002 లో మొదటిసారి అరుణాచల యాత్ర చేసారు. రమణతత్త్వంపై కూడా ఆయనకి ఆసక్తి కలిగింది. అప్పటినుండి నాన్నగారితో అనుబంధం పెరిగింది. నాన్నగారు రమేష్ గారిని "నడిచే భగవద్గీత" అనేవారు. రమేష్ అంటే నాన్నగారికి చాలా ఇష్టం. ఆయన శాస్త్ర పాండిత్యాన్ని కలిగి ఉండడంతో పాటు సంపూర్ణమైన భక్తి, వివేకాలతో జీవించేవారు. ఆధ్యాత్మిక గ్రంథాలన్నింటిమీదా, ద్వైతం, అద్వైతం అనే అంశాల మీద నాన్నగారు రమేష్ తో చాలా ఇష్టంగా చర్చించేవారు. ఎవరైతే నేను చెప్పింది అవగాహన చేసుకుని, దానిని అందరికీ అర్థమయ్యేలా బోధిస్తారో వాళ్ళు నాకు అత్యంత సన్నిహితులు అని కృష్ణుడు భగవద్గీతలో చెప్పిన విధంగా రమేష్ జీవించారు. ఆధ్యాత్మిక కార్యక్రమాలలో రమేష్ గారు చేసే కృషికి నాన్నగారు మెచ్చుకుంటూ, ఎంతో ప్రోత్సాహాన్ని అందించేవారు. ఈయన 1998 నుండి సంపూర్ణంగా భగవంతుడి కోసమే జీవిస్తూ, ఆధ్యాత్మిక కార్యక్రమాలలో ఆయన అనుకున్నది అనుకున్నట్టుగా చేసుకుంటూ వెళ్ళారు.

ఈయన బోధ 2010 లో పూర్ణానంద సమాజంలో 10, 15 సం॥ల లోపు పిల్లలతో మొదలైంది. తరువాత విధ్యాప్రకాశానందగిరి పేరుతో, భగవద్గీత క్లాసులు 2010 లో జనవరిలో ద్వారకానగర్ లో, శ్రీ సంపూర్ణానందస్వామి చేతులమీదుగా ప్రారంభమయ్యాయి. వాటిని తరువాత ఆ సంవత్సరం ఆగస్టు 5 నాటికి శివానంద ఆశ్రమంలోకి మార్చడం జరిగింది. అక్కడనుండి ఆయన సత్సంగాలు విస్తరించాయి. వారానికి 5 రోజులు క్లాసులకి, రెండు రోజులు సింహాద్రి నాథుడి దర్శనానికి కేటాయించేవారు. భక్తులతో సింహాచలం పౌర్ణమి ప్రదక్షిణలు చేస్తూ కూడా బోధించేవారు. భక్తులకు ఫోన్లద్వారా కూడా సందేహనివృత్తి చేసేవారు. భగవద్గీత, రామాయణం, ఆదిశంకరుల అద్వైతగ్రంథాలు, రమణగ్రంథాలను బోధించేవారు. ఆయన చివరగా రమణుల "నేనేవడును" గురించి ప్రవచించారు.

గీతా ప్రచారసమితి, గీతా సత్సంగం అనే సంస్థలు నిర్వహించే త్రైమాసిక, అర్థసంవత్సర, వార్షిక, భగవద్గీత పోటీలకు ( చిన్నపిల్లల దగ్గరనుండి పెద్దవారి వరకూ ) రమేష్ ను న్యాయ నిర్ణేతగా పిలిచేవారు.

ఒక భక్తుడికి ఉండవలసిన లక్షణాలన్నీ రమేష్ గారిలో కనపడేవి. వినయంగా, సౌమ్యంగా, ఎవరినీ నొప్పిచకుండా మాట్లాడేవారు. వైజాగ్ భక్తులకు ఆయన ఎంతో ఆప్తులుగా ఉండేవారు. ఆయన పొందిన అనంత వస్తు జ్ఞానాన్ని అందరికీ పంచుతూ, అందరిచేతా "ఓం అనంతాయనమః" అని స్మరణ చేయించేవారు. ఆయన పొందిన జ్ఞానాన్ని భక్థి, జ్ఞాన, వైరాగ్యాలతో సమన్వయం చేసుకుంటూ ఆయన దగ్గర చేరిన చిన్నవయసు యువకులకు, ఎందరో భక్తులకు ప్రతిరోజూ ప్రవచనాలద్వారా బోధించేవారు. ఆయన సంపూర్ణంగా, ఆదర్శప్రాయమైన జీవితాన్ని గడిపి అందరికీ ఆదర్శప్రాయులయ్యారు. తను వచ్చిన పని పూర్తి చేసుకుని, ఆ దేహాన్ని ఆనందంగా విడిచిన మహనీయుడు శ్రీ రమేష్ కుమార్.

Sunday, August 30, 2020

"అనుగ్రహంగా మారిన నైవేద్యం" - (By డా. ఉష గారు)

డెంటల్ సెకండ్ ఇయర్ చివర్లో వేసవికాలంలో, నాన్నగారు అరుణాచలం వచ్చారు. నేను కూడా చిదంబరం నుంచి అరుణాచలం వచ్చాను. అక్కడ ఆంధ్రాఆశ్రమంలో ఒకరోజు సాయంత్రం ఆయన భోజనం చేసాకా, ఆంధ్రానుంచి భక్తులు తెచ్చిన మామిడిపళ్ళును పట్టుకొచ్చి తినమన్నారు. నాన్నగారు సాయంత్రం తింటే నాకు తేడా చేస్తుంది, ఈపండు ఉషకి ఇచ్చేయండి. నేను రేపు ఉదయం భోజనంలో తింటాను అన్నారు. నాతో ఉషా ఇది నువ్వు తినమ్మా! అని చెప్పి, ఆయన దర్శనానికి హాల్లోకి వెళ్ళారు. వెనకే మేమంతా వెళ్ళిపోయాము.

తరువాత మేమంతా భోజనానికి వెళ్తుంటే నాకు మామిడిపండు తినమన్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది. అప్పుడు వంటగదిలోకి వెళ్ళి చూస్తే కనిపించలేదు. సరేలే అనుకుని వచ్చేసాను. మర్నాడు నాన్నగారు భోజనానికి వచ్చినప్పుడు మళ్ళీ మామిడిపళ్ళు పెట్టారక్కడ. ఉషా మామిడిపండు ఎలా ఉంది? అని అడిగారు. నేను ఏం చెప్పాలో తెలియక మర్చిపోయాను నాన్నగారూ అన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు ముందురోజు వడ్డించిన ఆమెతో మీరు నిన్న ఉషకి మామాడిపండు ఇవ్వడం మర్చిపోయారా? అని అడిగారు. ఆవిడ, ఉష మీవెనకాలే వచ్చేసింది నాన్నగారూ, మేము అంత పట్టించుకోలేదు అని కొంచెం ఇబ్బంది పడుతూ చెప్పారు. అయితే ఈ పండుని ఇప్పుడు ఉష కి ఇవ్వండి, నేను రేపు తింటాను అన్నారు. ఆ తరువాత ఆ భక్తురాలు నన్ను విసుక్కున్నారు, నీ వల్లే నాన్నగారు నిన్న, ఈ రోజు కూడా మామిడి పళ్ళు తినలేదు అని. ఆ రోజు ఆవిడ నన్ను తినమని ఇచ్చారు కానీ, నాకు తినాలనిపించక తినలేదు. మీరు భయపడకండి నాన్నగారు అడిగితే నేను తిన్నానని చెపుతానులెండి అన్నాను.

ఈరోజే కాదు, ఎప్పుడూ మామిడి పళ్ళు తినకూడదు అని ఆ క్షణంలో నిర్ణయించుకున్నాను. మర్నాడు నాన్నగారు నన్ను మళ్ళీ అడిగారు. నేను అవునూ, కాదు అన్నట్లుగా తల ఊపాను. ఆయన ఒక కుర్చీ ఇలా లాగండి అని చెప్పి ఒక ప్లేటు తెమ్మని మామాడిపండు నాకిచ్చి నువ్వు తిని అది ఎలాఉందో చెప్పు, అప్పుడు నేను తింటాను అన్నారు. నేను మొత్తానికే మామిడి పండు తినకూడదు అనుకుంటే, ఆయన పక్కన కూర్చోపెట్టుకుని తినేలా చేసారు. నేను తిని చాలా బావుంది నాన్నగారూ అన్నాకా, ఆయన తిన్నారు. తరువాత వెంటనే నాతో, అమ్మా..! ఏ సీజన్ లో దొరికిన పళ్ళు ఆ సీజన్ లో తింటే ఆరోగ్యానికి చాలామంచిది. ఫ్రూట్స్ ఎప్పుడూ మానకమ్మా ఉషా అన్నారు.

ఆయనకి మనపట్ల ఉన్న ఇష్టానికి హద్దులు ఉండవు. అటువంటి ప్రేమని మనమీద కురిపిస్తూ ఉంటే, అసలు ఈ భూమి మీద పుట్టడం, ఒక జ్ఞాని సమక్షంలో గడపడం ఒక వరం కదా అనిపించింది. నాకు మామిడి పళ్ళు చూసినప్పుడల్లా నాన్నగారు గుర్తుకొస్తారు. నాన్నగారు పళ్ళసెట్ పెట్టుకొనేవారు. అవి బ్రష్ తో నన్ను కడగమనేవారు. అలా నేను డెంటిస్ట్ ని కాబట్టి ఎవరికైనా పళ్ళ సెట్ అమర్చేటప్పుడు కూడా నాన్నగారు గుర్తుకొస్తారు. నేను ఎప్పుడు ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళినా, భక్తులు ఆయనకోసం తెచ్చిన స్వీట్స్, పళ్ళు, విదేశీయులు తెచ్చిన చాక్లెట్స్ నన్ను తీసుకెళ్ళమనేవారు. ఇది తింటావామ్మా! ఇది నీకు ఇష్టమా! అంటూ ఇంచుమించు అన్నీ ఇచ్చేసేవారు. నేను అన్ని వద్దు నాన్నగారూ భక్తులకివ్వండి అంటే, నీకు కావలసినవి తీసుకువెళ్ళు అనేవారు. ఆయన ధ్యాస నిరంతరం మన మీద ఉండటం వలన ఆయన లేరు అనుకునే ప్రసక్తే లేదు. అలా నాకు "పండు-పళ్ళు" చూసినా, జీవితంలో ఏ సంఘటన జరుగుతున్నా కూడా ఆయన జ్ఞాపకం వస్తూవుంటారు.

భగవంతుడి సృష్టిలో భాగంగా తయారయ్యే ప్రతి గింజమీదా, పండ్లమీదా అన్నింటిమీదా తినేవాడి పేరు రాసుంటుంది అంటారు.

ఒకసారి నాన్నగారితో సాయిబాబా గుడికి వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ బాబా పూజలో పెట్టిన మామిడిపండ్లు నాన్నగారికి ఇచ్చారు. అవి చాలా పెద్ధ సైజుతో, బాగా పండి, సువాసన వస్తూ ఉన్నాయి. నాన్నగారు ఆ పండ్ల కవరు నాచేతికి ఇచ్చి ఇంటికి జాగ్రత్తగా పట్టుకెళ్ళు అన్నారు. నేను వాటిని ఒక పక్కన పెట్టి ఆయనకూడా అంతా తిరిగి, వాటిని మర్చిపోయి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాను. ఆ విషయం జ్ఞాపకం వచ్చాక కొన్ని క్షణాలు నాకు బాధ అనిపించింది. బాబా అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాన్నగారి చేతితో ఇచ్చిన బాబా ప్రసాదం తెచ్చుకొని ఉంటే అందరికీ ఇచ్చేదాన్ని కదా అనుకున్నాను. తరువాత వెంటనే, నాకు వాటిని కొని తినగల ఆర్థిక స్థోమత భగవంతుడు ఇచ్చాడు. అలా కొనుక్కోలేని వాళ్ళెవరికైనా లేదా ఇబ్బందిలో ఉన్నవాళ్ళకి ఆ ప్రసాదం అందితే, వాళ్ళు చాలా సంతోషిస్తారు కదా అనుకున్నాను. ఆ బాధనుంచి నా ఆలోచన ఈ విధంగా మార్పు చెందేసరికి, నాకు మనసుకి చాలా శాంతిగా, ఆనందంగా అనిపించింది.

భగవాన్, నాన్నగారు కూడా చెట్టుమీద పూత పిందెగా మారినప్పుడే దానిమీద తినేవాడి పేరు రాసుంటుంది, దాని ప్రకారం అది ఎవరికి చెందాలో వారికే చెందుతుంది అంటారు. అది ఈరోజు ఇలా అనుభవమైంది అనుకున్నాను.

మనం సాధారణంగా ఒక సద్గురువుకి, భగవంతుడికి ఏదయినా సమర్పిస్తాము కదా! అలా నాన్నగారికి ఎవరైనా, ఏదైనా ఇచ్చినప్పుడు దీనిని ఏమంటారమ్మా అని అడిగి, ఆఫరింగ్ అంటారు అనిచెప్పి, అలాగే దానిని తిరిగి మీకు ఇస్తే ప్రసాదమంటారు అని నవ్వుతూ ఇచ్చేవారు. మనం గురువుకి ఏదైనా సమర్పించినప్పుడు దానిని పవిత్రంచేసి, ఆయన అనుగ్రహాన్ని జోడించి ప్రసాదంగా మనకు తిరిగి ఇస్తారు. అలా మన అహంకారాన్ని గనక భక్తితో ఆయనకు సమర్పించగలిగితే, మన హృదయంలో ఆయన చైతన్యంగా వ్యక్తమవుతారు.

నాన్నగారు తరచూ చెప్పేవారు, "మనం చేసే ప్రతి చర్య క్రిష్ణార్పణ భావం తో చేస్తే ఆయన అపారమైన దయకి పాత్రులవుతాము".

"Offerings into Blessings" - (By Dr.Usha Garu)

At the end of the second year (dental graduation), during summer Nanna had come to Tiruvannamalai from Jinnur & I travelled from Chidambaram to Thiruvannamalai. One day evening after he had his meals, the devotee that serves food for Nanna, offered him mangoes that were brought by devotees from Andhra for him to eat. He instructed them to give that to me and told me to eat it as he would get sick if he ate it at night time. He continued to say he would have one the next morning. Later he went into the hall to give darshan to devotees, as usual, I followed him to the hall (along with others).

When we went for dinner after Nanna went to rest, I got reminded about the mango that Nanna told me to eat, so I went into the kitchen to take it but I found it missing. Without much thought to it I went and had dinner. The next morning when Nanna came for his morning meal, they offered mangoes again. He called me and asked how the mango tasted, for which I didn’t have an answer. I told him that I forgot to eat it the previous day. He asked the lady that served him if they forgot to give it to me, she hesitantly said, “Usha followed you into the hall & we forgot about it too.”

He told them to give that fruit to me and said he would eat the next day. How much ever they persuaded him, he hesitated to eat (even after being pleaded). After he left the kitchen after having his food, she was annoyed with me, as Nanna didn't eat the fruit. She said in a frustrated tone, “It’s because of you that Nannagaru didn’t eat the fruit yesterday & today!” Later she gave me the fruit with dislike, which I couldn’t accept. I told her that in case Nanna asked me the next day I would say I ate the fruit (so as to not cause her worry).

Since there was a discontentment that I was the reason for Nanna not eating the fruit, I have made an internal decision to never eat mango again this lifetime. Because he is the indweller & witness of all, while having his meal the next day morning, he asked how the fruit taste was? I couldn’t lie to him nor tell the truth so ended up nodding my head. He told them to pull a chair closer to him, made me sit & eat the mango and asked how it tasted. Upon having the fruit and replying saying it was delicious, Nanna then ate a mango. My decision to not eat mango again was broken by so much love. He showered further compassion by saying, “Usha, these seasonal fruits are very good for health, so never quit on them (conveying a meaning that you needn’t quit what is good for health)” and smiled.

His love for us is unconditional. Many such incidents made me realize what a boon this human life is, and the rare privilege to live in the presence of a supreme master. Whenever I see a mango I get reminded of him. Nanna used to make me clean his dentures during the days I spent with him (myself being a dentist). He would make me apply ointment if he developed ulcers in the mouth. Later whenever I made dentures or treated elderly patients it always reminded me of Nanna.

The days I spent with him he would shower me with a lot of gifts like fruits, sweets & chocolates that he received as offerings from devotees & people from abroad. When I would tell Nanna to distribute it to other devotees he would amusingly tell me to take whatever I wanted to eat. At times it would be beyond my comprehension how someone can love so much, without expectations. Love for the sake of love, unconditional, pure, divine, perfect & heavenly.

Probably he was capturing our hearts in such a way that there is nothing left to look around, for his love encompassed devotees from all angles & they were attracted to naturally walk the path of liberation.

The point of him being with us or not doesn’t arise because he was giving full-time attention in every possible way and filled our hearts without any lack. Oftentimes, I reminisce about him in everything I see & do. If not for that tremendous love, how would the soul find fulfillment! Nanna used to mention. “In this creation, whatever food that is meant for us to be eaten, be it grains or fruits, Mahatmas say that our name is imbibed on them (meaning it will reach us wherever we are)”.

On one occasion when we went to Shirdi Sai Baba temple with Nanna, the priest gave plenty of big ripe mangoes that were offered to Baba, as prasadam to Nanna. Nanna gave the entire cover of those ripe mangoes to me & told me to take them home without fail. I put the cover in a safe corner, and I went around the whole place with him for a long duration. I completely forgot about the cover of mangoes and went home, I got reminded of it much later and felt bad since he insisted to take them home carefully. Being a lover of Baba & also since it was specifically given, I wanted to distribute among family members & neighbors but that was just a momentary thought. The very next moment I felt, we can afford to buy mangoes whenever we want to eat, probably someone who can’t afford to buy them or someone with troubles could have received it, which would be really wonderful & they deserve to get the blessings. This thought gave me much solace & happiness.

Bhagavan & Nannagaru also stated, “The fruit, much before it is formed on the tree itself it’s decided, whom it has to go to & also pre-determined as to who should eat it”. The above incident reminded me of this statement!

We generally take offerings when we go to a temple or to meet a Guru. When anyone offers fruits, sweets, or anything, Nanna would say amusingly to devotees, what you are giving is called offerings & upon returning them to the devotees he used to mention that those are blessings. The intricate meaning is once he receives the offerings, he blesses, purifies & returns it with a lot of grace. If only we can offer our ego with love & devotion, he will reveal himself as the true self in our very heart.

As Nanna always mentions, let us offer all our actions as a sacrifice to the highest & highest alone!

Sadguru Nannagaru describes the glory of Lord Hanuman's scholarship

Introducing himself to Rama & Lakshmana on the banks of the Pambha river, Hanuman said: ' I am Anjaneya working as a minister for King Sugriva. I have come here on being sent by Sugriva and not on my own. Sugriva desires to befriend you'. Rama was totally surprised by these words. Hanuman's words as well as grammar was faultless. Turning to Lakshman, Rama said: 'Are these words or bales of gold?' When Lakshmana tried to introduce themselves as sons of Dasaratha, Rama stopped him and asked him to listen to Hanuman. Rama said: 'Hanuman's grammar is faultless. Hanuman is both a vyakarana pandit as well as a niyukta pandit. Without knowing grammar, the essence of the sentence cannot be understood. Where a full stop or a comma has to be used, which word has to be used in the sentence is all conveyed by the grammar. If you understand the meaning and depth of the word, why, and how it has been used in this context, it is called niyukta. Thus Hanuman conveyed his message in very sweet sentences. Despite being Supreme Lord, Rama got surprised by Hanuman's words. He said: Are these words or bales of gold?

Source: Feb 5th, 2008, Tadinada

Honor the God, not the body

To a devotee who paid visit to Sri Nannagaru in scorching summer heat, he said, "You came here all the way walking in this hot sun. Let me bring a glass of water for you". Saying thus he went inside and brought her a glass of water. Due to the sunlight, you are able to see your shadow. How would you feel if I were to stop giving you water and hand over the glass to your shadow?

After thinking for a while, the devotee replied:" It would appear to me that instead of respecting me, you are respecting my shadow and have forgotten me"

Immediately Sri Nannagaru said: "This body is being driven by an unseen power. If you honor your body forgetting that power, how would GOD feel about this? The way you would feel when one stops honoring you and starts honoring your shadow, God too would feel the same manner when you stop honoring him (the very basis of your existence) and start honoring the body. Don't forget these words"

Monday, August 24, 2020

"వాక్యము భగవంతుడై ఉన్నాడు" - (By సుజాతా1 గారు)

శ్రీ నాన్నగారు 1988-89 ప్రాంతంలో మా ఇంటికి వచ్చారు. ఆయన్ని మా మామగారి స్నేహితునిగా, ఒక బంధువుగానే మర్యాద చెసేవాళ్లం. చాలా మంది భక్తులు ఆయన్ని దర్శించుకోవటానికి వచ్చేవారు.

ఆయన అలా చాలా సార్లు వచ్చారు. బోధలు కూడా చెసేవారు. ఆయన అందరి కళ్లల్లోకి తదేకంగా చూసేవారు. భక్తులు కూడా ఆయన కళ్లల్లోకి చూసేవారు. ఎవరో నన్ను కూడా ఆయన కళ్లల్లోకి చూడమన్నారు. కాని నేను చూడ లేక పోయాను. విష్ణు సహస్ర నామాలు చదివితే అందులో ఒక శ్లోకంలో భగవంతుడు మన వైపు చూస్తే సరిపోతుంది అని ఉంది. ఈ మాట పట్టుకొని నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్లి, “విష్ణు సహస్రనామాల్లో ఇలా ఉంది. అందరూ మీ కళ్లల్లోకి చూడమంటున్నారు. నేను చూడలేక పోతున్నాను” అంటే, దానికి ఎమి సమాధానం చెప్పారో గుర్తు లేదు. కాని, “నేను నీ తండ్రి లాంటి వాడను. ఏ సందేహం వచ్చినా నన్నడుగు” అని ప్రేమ చూపించారు.

నన్ను భగవద్గీత చదవమనే వారు. అలాగే చదివే దాన్ని. చదవగా చదవగా అది తియ్యగా అనిపించేది. ఆయన నిశ్శబ్దముగా పని చేస్తూ నన్ను హృదయం వైపు ఆకర్షిస్తున్నారన్న సంగతి ఎప్పటికో గాని తెలియలేదు.

భౌతికంగా ఏ లోటూ లేకపొయినా ఇదే నిజమనుకొని, ఎలా జీవించాలో తెలియని నాకు, ఎటు గాలి వీస్తే అటు వెళ్లిపోయే నాకు, నాన్నగారు దొరకటము చాలా అదృష్టము. ఎందుకంటే నిజమైన సుఖమేదో తెల్పి ఆ మార్గంలో ప్రయాణించేటట్లు చేసారు.

నాన్నగారిది పవిత్రమైన ప్రేమ, దయ. ఆయన మాట, చూపు,దేహం ...అంతా ప్రేమ మయం. ఆయనను గమనిస్తే, అందరికీ అర్థమైయ్యేదే. ఈ ప్రేమ అందరిని ఆకర్షిస్తుంది...తన వైపు లాక్కుంటుంది. నాన్నగారు భౌతికంగా, ఆధ్యత్మికంగా అన్ని రకములుగా సహాయం చేస్తున్నారు. పరిపూర్ణమైన గురువు శ్రీ నాన్నగారు.

నాకు ఆయన బోధలంటే ఇష్టం. ఆయన మొదటి నుండి “నాకు దండాలొద్దు, నమస్కారాలొద్దు. నేను చెప్పినది విని అర్థం చేసుకొని జీవించండి” అని, “ మాట దేవుడై ఉన్నాడు” అని చెప్పి ఆయన పని ఆయన ఒక నిమిషమన్నా ఖాళీ లేకుండా చేసుకొని పోతున్నారు. అంతులేని ప్రేమతో తను పొందే ఆనంద స్థితికి మనలని తీసుకు వెళ్లటమే వారి పని. ఇది గుర్తుకు వస్తే ఒక క్షణం మనసు అణుగుతుంది. ఎంతో బాధ్యతగా భగవంతుడు చెప్పినట్టు జీవించాలనే ప్రేరణ కలుగుతుంది.

నాన్నగారంటే ఇష్టమున్న ఎందరో భక్తుల్ని చూసాను.మొదట నాకు అసూయ వచ్చేది. కాని ఇప్పుడనిపిస్తుంది, వాళ్ల మనసుల్ని ఎంత ఖాళీ చేసుకుంటే ఆ ప్రేమ ఉబికి ఉబికి వస్తోందోనని.

నాన్నగార్ని చూస్తూ, ఆయన మాటల్ని వింటూ, ఆయన భక్తులతో సహవాసం చేస్తూ, ఆయన సమక్షంలో జరిగిన మధుర స్మృతులలో నా జీవితాన్ని మధురం చేసుకొని, నన్ను నేను అర్పణ చేసుకోవాలని అంతులేని కోరిక. ఈ అనుబంధం... మనసు లేదు భగవంతుడు ఒక్కడే ఉన్నాడనే చిటారు కొమ్మకి తీసుకెళ్లి పోతుందని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.

"The Word is God" - (By Sujata)

Around 1988-89 Sri Nannagaru came to our house. We treated him cordially and respectfully as a friend and relative of my Father-in-law. Many devotees used to come to our house for his darshan.

That way, he came to our house a number of times. He would also teach here. I observed that he used to look deep into the devotee's eyes. And the devotees too looked into his eyes all the time. Someone advised me too to look into his eyes, but I couldn’t do so. Somewhere, while reading the Vishnu Sahasranama book, I remember reading that it is enough if God looks at us. I carried these words in my mind and expressed to Nannagaru, “Everybody is asking me to look into your eyes, I’m unable to do so and the Vishnu Sahasranama says that it is enough if God looks at us” I don’t remember his answer but what I remember is that he showered on me love that said, “I am like your father. You can ask me anything”.

He used to ask me to read the Bhagavadgita. And I would do so sincerely. As I kept reading it, I began to find the sweetness of the Gita. It took me a very long time to realize that His silence was working always and drawing me closer to the Heart.

I was without any problems in my worldly life. But for a person like me who thought that this was all life was about, who didn’t know how to lead a fruitful life, who would be swept hither and tither by winds of desire, I consider Nannagaru’s entry into my life, great luck, because he made me understand what real happiness is and is taking me in that direction.

Nannagaru is full of compassion and pure love. His words, His gaze, His very body, is filled with love. This is something everyone feels when they look at him. This love attracts everyone and pulls everyone towards it. Nannagaru helps in both the worldly and the spiritual realms. He is the complete Guru.

I like his teachings. From the beginning, he has been saying, “I don’t want your greetings and salutations. Try and understand what I am saying and put those words into action” “The word is God”; so saying he himself works tirelessly without wasting a minute. He has taken upon him, to take us all into everlasting bliss that he is experiencing, with a lot of love and care. Whenever I remember this, my mind gets subdued. I get inspired to live the dutiful life, God has recommended.

I have seen many devotees who are very fond of Nannagaru. I used to get jealous, then. Now, I feel that they must have worked so hard to clear their hearts, for so much love for him to spring forth.

It is my earnest desire to continue to see him, to hear his teachings, to congregate with his devotees, to sweeten my life with the fond memories of events that have taken place in his presence, and to dedicate my life for doing these alone. I strongly believe that this bond will take me through the pinnacle teaching that there is no mind, whatever exists is God alone.

Saturday, August 22, 2020

Rajasri Garu Satsang

Rajasri Garu Satsang is a recurring Satsang which happens on every day

Satsang Recordings are available here

"The Divine Home" - (By Dr.Usha Garu)

It was Dasara holidays time during the second year in college. For the first time I felt, I had to visit Nannagaru in his home town Jinnur. I didn't know where exactly Jinnur was (except that it was close to Palakol), so with the help of friends, booked tickets to Bhimavaram & traveled. Upon reaching Bhimavaram, I took a bus to Palakol and then an auto ride to Jinnur, which took just 10 minutes. 
I didn’t inform anyone about my arrival, I was also unaware of the time I would reach there. By the time I reached Nanna’s place, he was eagerly waiting for my arrival, as there was nothing he didn’t know.

As soon as I stepped in, he said - "You are late by 1 hour, I was waiting for you."
I didn't book my return tickets as I knew only that day and the next day would be taken care of. Nannagaru asked me to stay with him the whole day and rest at nights in a devotee’s house opposite to Nanna’s house, this was the only conversation we had in 5 days. 
The whole day I would sit beside him just watching him read the newspaper, oiling his head, applying powder, having food, and reading books before going to sleep. It was as if he forgot my existence and in fact, I forgot mine!

I was given food after Nanna was served & I would eat quickly so that I don’t miss anytime with him. Nanna’s wife (Amma) would serve me very fondly too. I got quite connected to her also during that trip.

Many times when I would be overwhelmed with love and admiration, I would gently touch his feet and tears would roll down. I wondered “Do I need anything apart from his presence?!” He was so divine and serene. At times he would just do nothing & gaze into nothing. Constantly observing him made me thoughtless and silent. Time stood still in his presence and I didn't know how days were passing when one fine day afternoon railway station master came to visit Nannagaru.

Nannagaru gladly received him by saying - “I was waiting for your arrival. We need to book a ticket for Usha for tomorrow. She has to go to Chennai, from there she will board a bus to Chidambaram”. The station master nodded and said he would pick me up the next day.

Later that evening Mr.Satyanarayana Raju came to visit Nanna. Nanna introduced me to him & gave a description of him & Hyma aunty (who were highly devoted to Nanna for many years & had Satsang every day in their house in Palakol) He told Satyanarayana uncle to take me to his house, introduce me to Hyma Aunty & mentioned that he along with Station master should get me boarded on the train.

Tears flowed for I didn't know four days flew by and I had to leave. That evening after his dinner, it was sunset time. 
He came to the backyard of the house and started gazing endlessly into the sky until the sun-set completely (the way I would do whenever time & conditions permitted me). But here I kept watching him, he was so powerfully peaceful. Nanna’s compassionate gaze moved onto the cattle in the shed. He continued blessing them with his tremendous benevolence. The way he would grace devotees with his look, he did the same to all the animals around him. His unconditional divine love was not permitted to humans alone but to the entire universe!

Spending time in Nanna’s presence during Navaratri days was like spending my time in the lap of The Divine Mother. Time had come for my departure. After spending five days with him, he finally spoke again 'Usha, you are a blessed child', and looked straight into my eyes with tremendous compassion. 'Grace will follow you.' he said.

I took leave of him in silence, touched his feet, and walked away looking back many times before his presence disappeared physically but to be continued with me & Always!

Nanna often quoted the words of saint Tyagaraja to Lord Rama: “Rama, O Sri Rama! Does material wealth give more happiness or your very presence?”. Meaning your divine presence outweighs all the wealth in the world!

"హృదయాలయం" - (డా. ఉష గారు)

డెంటల్ 2 వ సం॥లో దసరా సెలవులకి మొదటి సారి జిన్నూరు వెళ్ళాలనిపించింది.నాకు జిన్నూరు ఎక్కడ ఉందో పెద్ద అవగాహన లేదు. పాలకొల్లుకి దగ్గర అని మాత్రమే తెలుసు. స్నేహితుల సహాయంతో చెన్నైలో భీమవరం టికెట్ బుక్ చేసుకున్నాను. చెన్నైనుంచి భీమవరం వెళ్ళాను. అక్కడనుంచి బస్ లో పాలకొల్లు వెళ్ళి, అక్కడినుంచి ఆటోలో జిన్నూరు ప్రయాణం చేసాను. 10 నిముషాల్లో ఆటో జిన్నూరు వచ్చేసింది. 
ఎవరికీ నేను వస్తున్న విషయం చెప్పలేదు. ఎన్నింటికి దిగుతాను అనేది కూడా నాకు అవగాహన లేదు. నేను వెళ్ళేసరికి గురువుగారు గుమ్మం దగ్గర ఎదురు చూస్తున్నారు. ఆయనకి తెలియనిది ఏముంటుంది?

తిరుగు ప్రయాణానికి టికెట్ తీసుకోలేదు. నా గురించి నేను ఆలోచించుకోకుండా ఈశ్వర సంకల్పానికి అనుగుణంగా నేను నడిచేలా ఆయనే చూసేవారు.నాన్న విషయంలో ఎప్పుడూ కూడా వెళ్ళడం మాత్రమే చూసుకునేదాన్ని. ఎప్పుడూ తిరుగు ప్రయాణం ఆయనే నిర్ణయించేవారు. పగలు అంతా అక్కడే ఉండి, అక్కడే భోజనం చేయమని, రాత్రికి మాత్రం ఎదురుగా ఉన్న భక్తుల ఇంట్లో పడుకోమని ఆయనే పురమాయింపు చేసారు. ఆక్కడ ఉన్న ఆ ఐదురోజుల్లో మా మధ్య జరిగిన సంభాషణ ఇదే. ఆ తరువాత ఆయనకూ, నాకూ మధ్య ఏ మాటలూ లేవు. రోజంతా ఆయన కూడా ఉండేదాన్ని. 
ప్రతీదీ గమనిస్తూ ఆయన పక్కనే కూర్చొని ఉండేదాన్ని. ఆయన ముఖానికి ఫౌడర్ రాసుకోవడం,తలకి నూనె రాసుకోవడం, పేపర్ చదువుకోవడం, భోజనం చెయ్యడం, తీరిగ్గా కూర్చొని పుస్తకాలు చదువుకోవడం ఇవన్నీ ఆయన పడుకునే వరకూ నేను చూస్తూ ఉండేదాన్ని. నేను ఉన్న సంగతి గుర్తించనట్టుగా ఆయన ఉండేవారు. నేను కూడా, నన్ను నేను మర్చిపోయేంత పరవశంతో ఉండేదాన్ని.

ఆయన భోజనం అయ్యాక, కన్నమ్మగారు నాకు వడ్డించేవారు. హడావిడిగా భోజనం చేసేదాన్ని. (నాన్నగారిని మిస్ అయిపోతాను అన్నట్టుగా).ఆవిడ చాలా ఆప్యాయంగా భోజనం పెట్టేవారు. దాంతో ఆట్రిప్ లో కన్నమ్మతో కూడా అనుబంధం ఏర్పడింది.

నా హృదయంలో ఆయన పట్ల అపారమైన ప్రేమ, గౌరవం పొంగుకుంటూ వచ్చేవి. ఆ అనుభూతిని మాటల్లో చెప్పలేక, మెల్లగా ఆయన పాదాలకు నమస్కరించేదానిని. కళ్ళల్లో తెలియకుండా ఆనంద బాష్పాలు వచ్చేవి. ఆయన సాన్నిధ్యం తప్ప నా జీవితానికి ఇంకేమీ అవసరం లేదు అనిపించేది. ప్రశాంతమైన దివ్యత్వం ఆయన. కొన్ని సందర్భాలలో ఏమీ చేయకుండా ఆయనలో ఆయనే అలా ఉండిపోయేవారు. ఆయన్ని గమనిస్తూ ఉన్న నాకు తలపులు ఆగిపోయి అద్భుతమైన మౌనం ఆవరించేది. కాలం తెలియని ఆ ప్రశాంతతలో 5 రోజులూ ఎలా గడిచిపోయాయో తెలియలేదు. 

ఒకరోజు మధ్యాహ్నం స్టేషన్ మాస్టరుగారు వచ్చారు నాన్నగారి దర్శనానికి. నాన్నగారు సంతోషంగా ఆయనని ఆహ్వానించారు. రండి మీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను, ఉషకి రేపటికి చెన్నై వెళ్ళే ట్రైనుకి టిక్కెట్ తియ్యాలి, అక్కడనుంచి బస్ లో చిదంబరం వెళ్ళిపోతుంది అన్నారు. స్టేషన్ మాష్టర్ గారు రేపు నేను టికెట్ తీసుకుని వచ్చి ఉషని స్టేషన్ కి తీసుకువెళతానని చెప్పారు.

అదేరోజు సాయంత్రం పాలకొల్లు సత్యనారాయణరాజుగారు నాన్నగారి దర్శనానికి వచ్చారు. నాన్నగారు నన్ను ఆయనకి పరిచయం చేసి, పాలకొల్లు హైమ ( సత్యనారాయణ గారి భార్య ) గారింట్లో సత్సంగం జరుగుతుందమ్మా! అని నాతో చెప్పి, ఆయన్ని మర్నాడు వచ్చి వాళ్ళింటికి తీసుకు వెళ్ళి, నన్ను హైమ ఆంటీకి పరిచయం చేసి స్టేషన్లో బండి ఎక్కించమన్నారు.

అది వినగానే నాకు కళ్ళల్లో నీరు తిరిగింది. తెలియకుండానే 4 రోజులు గడిచిపోయాయి. తిరుగు ప్రయాణం టైమ్ వచ్చేసింది. 

ఆరోజు సాయంత్రం భోజనం అయ్యాకా, సంధ్య వేళలో పెరటిలోకి వచ్చి ఆకాశంలో సూర్యాస్తమయం చూస్తూ నిలబడిపోయారు. ( నేను తరచుగా ఎలా చూస్తూ ఉండిపోతానో అలా ) ఆరోజు మాత్రం నేను ఆకాశం వైపు చూడకుండా, తన్మయత్వంతో ఆయనని చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఎంత గంభీరమైన మౌనం ఆయనది. ఆ తరువాత నాన్నగారు అక్కడ పెరటిలో ఉన్న ఆవులు, దూడల వైపు కూడా దయగల చూపుతో అనుగ్రహాన్ని కురిపిస్తూ నిలబడిపోయారు. ఆయన మనందరినీ ఎలా ప్రేమగా కళ్ళల్లోకి చూస్తూ అనుగ్రహిస్తారో, అలా జంతుజాలంమీద కూడా అంతటి దివ్యమైన ప్రేమని, అనుగ్రహాన్ని కురిపించేవారు.

దేవీ నవరాత్రులు ఆయన సన్నిధిలో గడపడం అమ్మవారి ఒడిలో ఉన్నట్టుగా అనిపించింది. 5 రోజులూ ఆయనతో గడిపాకా, బయలుదేరే సమయానికి ఆయన మళ్ళీ నాతో మాట్లాడారు. నా కళ్ళల్లోకి అమితమైన దయతో చూస్తూ, "నువ్వు బ్లెస్డ్ చైల్డ్ అమ్మా ఉషా!" అని చెప్పి, అనుగ్రహం ఎప్పుడూ నీ వెంట ఉంటుంది అని ఆశీర్వదించారు.

మౌనంగా ఆయన పాదాలు తాకి వీడ్కోలు తీసుకున్నాను. విడిచి వెళ్ళలేక ఆయన రూపం కనిపిస్తున్నంతవరకూ వెనక్కి తిరిగి చూస్తూనే ఉన్నాను. ఆయన రూపం అదృశ్యమైంది కానీ, ఆయన అనుగ్రహించినట్టుగానే ఆయన నావెంట ఎప్పుడూ ఉండనే ఉన్నారు.

నాన్న త్యాగరాజు మాటలు తరచుగా చెప్పేవారు: "నిధి చాలా సుఖమా! నీ సన్నిధి చాలా సుఖమా! ఓ రామా!" దీని అంతరార్థము... ఈ సృష్టిలో ఏ సంపదా నీ సన్నిధితో సమానం కాదు కదా అని.

Sunday, August 16, 2020

"శ్రీ నాన్న దివ్యచరణములే నాకు శరణము!" - (డా. ఉష గారు)

చిదంబరం నుంచి అరుణాచలం మొదటిసారి వెళ్ళినప్పుడు, స్నేహితురాలి కారులో సులభంగానే వెళ్ళాను. కానీ రెండవసారి వెళ్ళినప్పటినుంచీ అంటే, దాదాపు రెండు సం॥లు చాలా ఇబ్బందులు పడుతూ అరుణాచలం వెళ్ళేదాన్ని. అరుణాచలం వెళ్ళడానికి ట్రైన్స్ ఏమీ లేవని, డైరెక్ట్ బస్సులు కూడా లేవని చెప్పారు. నాకు అప్పటికి తమిళం తెలీదు. బస్టాప్ లో ఉన్న వాళ్ళని అడుగుదామంటే వాళ్ళకి ఇంగ్లీష్ రాదు. బస్సుల మీద కూడా తమిళ బాషే ఉండేది. వచ్చీరాని బాషలో అందర్నీ అడుగుతూ 3, 4 బస్సులు మారుతూ వెళ్ళవలసివచ్చేది. దీనివల్ల 4 గంటల ప్రయాణానికి దాదాపు 6, 7 గంటల సమయం పట్టేసేది. ఉదయం కాలేజ్ లో క్లాసులు ఉండటం వల్ల, మధ్యాహ్నం బయలుదేరవలసి వచ్చేది. ఒక్కోసారి బస్సులు మరీ లేటయిపోయి ఎక్కువసేపు వెయిట్ చేయడం వల్ల, నేను అరుణాచలం వెళ్ళేసరికి చాలాసార్లు అర్థరాత్రి అయిపోయేది.
అలాంటప్పుడు మర్నాడు ఉదయాన్నే నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు, నేను వచ్చిన టైమ్ కరెక్ట్ గా చెప్తూ, రాత్రి చాలా ఆలస్యంగా వచ్చావమ్మా...! ఇంత దూరం ఇలా రావడానికి అలిసిపోవట్లేదా...? అని ఎంతో ప్రేమగా అడిగేవారు.  

అప్పుడు నేను లేదు నాన్నగారు, నాకు మీమీదే ధ్యాస ఉండటం వల్ల, ఆ ఆనందంలో అలసట తెలియడం లేదు అని చెబితే, చాలా సంతోషంతో రెండు చేతులూ పైకెత్తి ఆశీర్వదించేవారు.

నాకు ఇలా వెళ్ళిన ప్రతిసారీ కూడా దేహం మీద ధ్యాస ఉండేది కాదు. భయం కానీ, అలసట కానీ తెలిసేది కాదు. నాన్నగారి అనుగ్రహంలోనే నిరంతరం ఉండటం వల్ల, నా మనసంతా కూడా ఆయన మీదే కేంద్రీకరించబడి ఉండటం వల్ల, ఏదో ఒక శక్తి నా ప్రమేయం ఏమీ లేకుండానే నన్ను అరుణాచలం వైపు లాక్కెళ్తున్నట్టు నాకు అనుభవమయ్యేది. ఇదంతా చాలా సహజంగా జరిగేది. నాకు ఆశ్చర్యంగా కూడా ఉండేది కాదు. ఆయన నాతో పైకి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, మౌనంగానే నాకు లోపల గైడెన్స్ ఇచ్చేవారు. ఇలా ప్రయాణాలు చేయడానికి కావాల్సిన శక్తిని, ధైర్యాన్ని, సహనాన్ని నాకు నిశ్శబ్ధంగానే అందించేవారు. అలా మెల్ల మెల్లగా నన్ను శరణాగతివైపు నడిపించారు.

ఒకసారి అలా నాన్నగారి కోసం అరుణాచలం వెళ్తున్నప్పుడు, విల్లుపురం నుంచి అరుణాచలం వెళ్ళే బస్సులో ప్రయాణం చేస్తున్నాను. మార్గం మధ్యలో బస్ పాడవడం వల్ల ఏదో ఊరిలో తెలియని చోట బస్ ఆపేసాడు. అప్పటికే సమయం రాత్రి 11 గం అవుతోంది. చుట్టూ చూస్తే ఆడవాళ్ళు ఎవరూ కనిపించలేదు. ఎక్కువ మంది పెద్దవయసు మగవాళ్ళు, ఒకరిద్దరు తాగేసివున్న వ్యక్తులు కనిపించారు.

కొంతసేపు చూసి అక్కడున్న ఒక వ్యక్తిని అరుణాచలం వెళ్ళే బస్ వస్తుందా? అని అడిగాను. ఆయన లేదు ఇందాకే ఆఖరి బస్ వెళ్ళిపోయిందన్నారు. దాంతో నేను సందిగ్ధంగా, లాస్ట్ బస్ వెళ్ళిపోతే నేను ఇప్పుడు ఎలా వెళ్ళాలి? అని ఆలోచిస్తున్న 5 నిముషాలకి ఒక ముసలావిడ వచ్చి పక్కన నిలబడింది. ఎక్కడికి వెళ్ళాలని ఆమె నన్ను అడిగింది. అరుణాచలం వెళ్ళాలి, ఇక్కడ అడిగితే ఆఖరి బస్ వెళ్ళిపోయిందన్నారు అని చెప్పాను. లేదు లాస్ట్ బస్ ఇంకా వెళ్ళలేదు, ఈరోజు లేటయింది, కాసేపట్లో వస్తుంది, నేను కూడా అరుణాచలమే వెళ్ళాలి అని చెప్పి నవ్వింది. నిజంగానే, ఆమె చెప్పిన 5 నిముషాలకి బస్ వచ్చింది. ఆమె కూడా నాతో పాటు బస్ ఎక్కి సీట్లో నా పక్కనే కూర్చుంది. అరుణాచలంలో దిగాక నువ్వెక్కడికి వెళ్ళాలని అడిగింది. ఆంధ్ర ఆశ్రమంలో ఉన్న మా గురువుగారిని కలవడానికి వెళ్తున్నానని చెప్పాను. 
బస్ దిగిన తరువాత ఆమె నాతో పాటు ఆటో స్టేండ్ కి వచ్చి ఆటో ఎక్కించి, డ్రైవర్ తో జాగ్రత్తగా ఆశ్రమం దగ్గర దించమని తమిళంలో చెప్పింది. ఆమె నా పట్ల చూపించిన ప్రేమకి చాలా ఆనందమనిపించి నా కృతజ్ఞతలు తెలియ చేసాను. పదినిముషాల్లోనే ఆటో అతను నన్ను ఆశ్రమం వద్ద దించాడు. అప్పుడు సమయం రాత్రి 1.00 గం అయింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు మొదటిమాటగా నాన్నగారు నాతో, రాత్రి చాలా ఆలస్యమయిందమ్మా, ఒంటిగంట అయిపోయునట్టుగా ఉంది కదా...అయినా సహకారం అందింది కదా...! అన్నారు. ఆమాటతో నేను చెప్పలేనంత ఆనందంతో ఆయన వైపు అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. గురువు అనుగ్రహం యొక్క ఉనికిని ప్రతిక్షణం అనుభవిస్తున్న నాకు "ఎంత అద్భుతం ఈ జీవితం...!" అనిపించింది.

నాన్న చెప్పేవారు - భగవాన్ ఇలా అనేవారని, "హృదయం హృదయంతో మాట్లాడు-కునేటప్పుడు మాటలతో పని ఏముంది అని". అలా మాట అవసరం లేకుండానే నాన్నగారికి, నాకూ మధ్య జరిగే మౌన భాషకి పరవశించి చాలాసార్లు... ఆయన పాదాలకు హృదయపూర్వకంగా నమస్కరించేదానిని.

ఈ ట్రిప్ లోనే నాన్నగారు మమ్మల్నందర్నీ విరూపాక్ష గుహకి, స్కందాశ్రమానికి తీసుకు వెళ్ళారు. ముందుగా విరూపాక్ష గుహకి వెళ్తుండగా, వెహికల్ దిగి కొండపైకి వెళ్ళేటప్పుడే నాన్నగారు చెప్పులు విప్పేసారు. అప్పుడు మధ్యాహ్న సమయం అవడం వల్ల కాళ్ళు కాలుతున్నాయి . నాన్నగారూ చెప్పులు వేసుకోండి అని మేము చెబితే, మీరందరూ వేసుకోండి పరవాలేదు, నేను మాత్రం వేసుకోనన్నారు. అరుణాచలం పట్ల ఆయనకున్న పవిత్రమైన భక్తికి, గౌరవానికి ఇదొక నిదర్శనం. నాన్నగారు ఆమాట అన్నప్పట్నించీ నేను కూడా ఎప్పుడూ చెప్పులు వేసుకొని కొండపైకి వెళ్ళలేదు.

విరూపాక్ష గుహలో మేమంతా దాదాపు రెండు గంటల సేపు గడిపాము. అక్కడ నాన్నగారు మాకు, భగవాన్ విరూపాక్ష గుహలో ,స్కంధాశ్రమంలో ఉన్నప్పుడు భగవాన్ కీ, భక్తులకి మధ్య జరిగిన సంఘటనలు వివరించి చెప్పారు. చెప్పారు. నాన్నగారు ఏ అవతార పురుషుల గురించి లేదా మహాత్ముల గురించి మాట్లాడినా కూడా అది రాముడైనా, కృష్ణుడైనా, రమణుడైనా, బుద్ధుడైనా, రామకృష్ణుడైనా, శంకరులైనా.... వారంతా ఏం చేసేవారో, ఎలా మాట్లాడేవారో అలా వారితో తాదాత్మ్యం చెంది చెప్పేవారు. నాన్నగారిని అలా చూసినప్పుడు ఆ క్షణాలలో మాకు, ఆ అవతార పురుషుల రూపాలే కళ్ళెదురుగా కనిపిస్తున్నట్లుగా అనుభవమయ్యేది.

కొంత సేపు అయ్యాకా నాన్నగారు, చిన్నప్పుడు నేను ఇక్కడ ఆడుకునే వాడిని అన్నారు ( నిజానికి నాన్నగారు అరుణాచలం మొదటి సారి వచ్చింది 1959 వ సంవత్సరం జనవరి నెలలో, అంటే అప్పటికి నాన్నగారి వయసు సుమారు 25 సం॥ రాలు ). ఇలాంటి కొన్ని, కొన్ని అరుదైన సందర్భాలలో మాత్రమే నాన్నగారు, ఆయన గత జన్మల స్మృతులను భక్తులకు యధాలాపంగా తెలియ చేసేవారు.

నాన్న అపారమైన ప్రేమతో పాడేవారు ఆ రోజుల్లో, "మా మాటల్లో నీవే.., ఆటల్లో నీవే.., పాటల్లో నీవే..., అన్నీ నీవే..., అంతా నీవే..., అవునా భగవాన్...?" అని. అప్పుడు మేమెరుగము, భగవాన్ గురించి ఏదయితే పాడుతున్నారో, అది ఆయన మాకు అయిపోతున్నారని.

"Nanna's divine feet are my refuge" - (By Dr.Usha Garu)

When I traveled for the first time to Tiruvannamalai, it was easy as I traveled by car with my junior, but traveling there for the next 2 years was difficult as I was told there was no train service nor direct bus, so I had to change 3-4 buses before I could reach my destination. People in bus stops didn’t know English & I didn’t know the local language (Tamil) by then, except for very few words. Also, the only language used on bus plates was Tamil (no other language), so had to ask people every time a bus arrived if it would go to a particular place. What would take 3 hours by car took me nearly 6-7 hours as I had to take a round-about route due to a lack of direct bus service.

Since I would have classes in the morning, I had to start only after lunch hour which made it more difficult. There would be long waiting hours for the buses and I would most times reach Tiruvannamalai at midnight. 

The next day morning when I would go for Nanna darshan he would speak to me with great compassion. He would mention the time that I have arrived that night & also how tedious the journey was without me ever having to tell him anything. He would ask me if it wasn’t getting hectic for me to travel like that.

I would answer him saying, ”When the focus is on you, nothing seems to matter to me except the fact that I shall be in your presence soon!”, for which he would bless me with both his raised hands & a cheerful smile.

Every time I traveled like this, I would be completely lost to myself. There wouldn’t be anything running in my head, no fear or worry or impatience. His embracing grace was felt throughout and I would remain in a state of calm. It would be like divine energy taking me home without my intervention. It would happen most naturally, so was never surprised at the divine help I received when I was stuck in the middle of nowhere. Nanna would guide me in his silence & the only time he would make it verbal was to clarify that everything was taken care of! The strength, courage & patience needed to travel in an unknown state all by myself without knowing the local language was provided from the silence within which made me gradually develop calm courage. He made my walk in the path of surrender easy.

One such incident is when I was traveling similarly, the bus that I took from Villupuram to go to Tiruvannamalai broke down in a small village, so I had to get down. The time was almost 11 PM. There were no women to be seen anywhere in the vicinity, only a few elderly men & one or two drunkards

After waiting for a while, I approached an elderly man and asked if any bus would come that would go to Tiruvannamalai. He said that the last bus left some time ago & that there would be no bus for that day. I was a little perplexed about how I would travel to Arunachala. As I was standing there clueless, an old lady came stood beside me, and asked where I had to go. When I told her I had to go to Tiruvannamalai, she said she wanted to go there too. 

When I mentioned that the last bus had already left, she said with a smile, “No, the last bus is running late today. It hasn’t arrived yet. It will arrive soon".

Within a few minutes after she said that, a bus arrived and we both got into it together, and she took a seat beside me. There were no ladies inside the bus except us both.

She asked me, "Where are you going to in Tiruvannamalai?" I replied that I was visiting Guruji who resides at Andhra Ashram.

After we got down at Tiruvannamalai, she accompanied me to the auto stand, spoke to one of the auto drivers & told him in Tamil to drop me safely at Andhra Ashram (as if I was related to her). I expressed my gratitude to her, within 10 mins he(auto driver)took me safely to the Ashram, and by the time I reached it was 1.00am (midnight).

The next morning when I met Nanna, he instantly said, ”It was very late by the time you reached last night, was the time 1 O’clock Usha? Anyway, you were guided and received help right?”

That statement amused me so much that I remained speechless looking at him in wonder. I thought to myself, “How beautiful is this life being guided with such love & care at every step of my external & internal journey” where I wasn’t given a chance to speak or express my gratitude. It was in fact too deep for it to be expressed in mere words.

As Nanna would often mention Bhagavan’s statement “When two hearts converse with each other in silence, what is the necessity of words?”

For the silent messages that Nanna would convey to me in a profound way, I would touch his feet with great reverence!

On this very trip, Nanna took us (devotees) to Skanda Ashram & Virupaksha Cave. When Nanna got down from the vehicle to proceed to Virupaksha cave he removed his footwear. When we told him it was quite hot as it was noon-time & the rocks would be hot, he told us that we can wear our footwear but he wouldn’t. This showed his pure devotion & respect for Arunachala mountain. This incident moved me & so I never wore footwear whenever I happened to climb the hill, however hot it was.

We spent almost 2 hours at Virupaksha cave. Nanna refreshed us with the memories of Bhagavan Ramana’s short conversations with the devotees that visited Virupaksha cave & Skanda Ashram during his time. Also, Nanna told us many interesting facts that took place when Bhagavan lived there.

Whichever God or sage Nanna spoke about (Be it Lord Rama, Krishna, Rama Krishna, Buddha, Sankaracharya, Ramana), he would be reliving them & he would bring their expression & teaching to life. Those moments would be precious because we felt we lived with every God (Avatar Purusha) & sage that we haven’t seen but only read about! He made us experience all the profound personalities that history has witnessed.

After some time in silence & peace, Nanna softly said, "I played here (Virupaksha Cave)as a child (but Nanna visited Tiruvannamalai for the first time in Jan 1959, which was at approximately 25yrs of age). In rare instances like these, he would occasionally reveal the glimpses of his past life incidents.

Nanna would sing with a great love for Bhagavan in Telugu, ”You are the one in our talks, in our songs, in our Play, the one in all & you are our everything, isn’t it Bhagavan! Little did we realize then, that what he sang for Bhagavan, he was making himself that to all of us.

Saturday, August 15, 2020

The reason why we are happy in deep sleep and not in waking state

The ONE who exists in the waking state also exists in the dream as well as in the deep sleep. How are you all in a deep sleep? All of you are blissful. If you don't sleep for a single day, the consequent laziness continues for 6 months. You will lose the energy to work the next day if you don't sleep at the night. If you become anxious for a single day, you will lose the energy to work for a whole of the month. All this is science. However anxious a person may be, all that anxiety is lost in the sleep. That's why sleeping pills are given when a person is unable to sleep. Why are you blissful in deep sleep? It is because of the absence of the ego. You don't remember either your body or money or wealth or position or fame or sex in the deep sleep. Even without all of them, you are blissful in your deep sleep. But from where is this bliss arising? Find out that. It comes from inside within said, Acharya. If your body is unhealthy, you are still blissful in deep sleep because of the absence of the physical body. But once you wake up all the bliss, peace and happiness vanishes. You suddenly get filled with a torrent of sorrow. In the waking state you have your body, money, wealth, position, fame, sex, etc., Inspite of having all of them, you are still sorrowful. Why is it so? It is because once you wake up you get ATTACHED towards wealth, relatives, household members, surroundings, etc Also the sense of belonging arises like if you get honored you feel that this honor belongs to me. When there is nothing in deep sleep, you are very blissful. But when you have everything in waking state, why are you sorrowful? IT IS ALL BECAUSE OF ATTACHMENT. 

Video link: 
Source: 5-2-2008 Tadinada

Our True Self is Undying Spirit

Sri Nannagaru gave clarification to Bhagavan’s subject in a simple way and with examples, so that devotees can grasp easily. One such narrative was that of Dharma Raju (Yudhistara, eldest of Pandavas in Mahabharatha) 

Yaksha asks Yudhistara, ”What is the most surprising fact in this world?” 

Yudhistara replies, ”Seeing people die everywhere but believing nothing shall happen to us!” 

Bhagavan’s reply to this had been, ”Your true self is deathless (undying spirit). So thinking we won’t die is quite natural as it is our true state!’

When devotee's prostrated to him, Sri Nannagaru used to say often - "When we prostrate to anyone, we are actually honoring the God within that person. If it is a self-realized saint, our prostrations just go straight to God (as there is no individual there). That is why a realized master is honored unasked., the one with ego will not be honored even if asked!"

"నాన్నగారి అంతులేని అనుగ్రహము, అనిర్వచనీయమైన దయ" - (By లలిత గారు)

జనవరి 2015 లో నాభర్తకి బ్రెయిన్ కేన్సర్ వచ్చింది. చాలా సీరియస్ కండిషన్ లో ఉన్నారు. నేను చాలామందికి ఈ విషయం చెప్పలేదు. అయినా కూడా సెప్టెంబరు 2015 లో చిన్మయ మిషన్ లో లక్ష్మీ మాధవి అనే భక్తురాలు ఒకామె ఈ విషయం తెలుసుకొని నాభర్తని చూడటానికి రిహేబిలిటేషన్ సెంటరుకి వచ్చింది. అలా వచ్చినప్పుడు తనతో నాన్నగారి, భగవాన్ ఫొటోస్, కొన్ని పుస్తకాలు తీసుకొచ్చింది. నేను నాన్న గారి ఫొటో చూడటం అదే మొదటిసారి. ఈయన ఎవరు అని నేనడిగితే, ఆమె శాంతంగా ఈయన జిన్నూరు నాన్నగారు, మా గురువుగారు అని చెప్పింది. నువ్వు కావాలంటే ఆయనతో ఫోన్ లో మాట్లాడచ్చు, ఫోన్ కలపమంటావా? అని అడిగింది. కానీ నేను అప్పటికే మానసికంగా కృంగిపోయి ఉండటం వల్ల, ఇంక ఏ ఆశా కూడా లేకపోవడం వల్ల నేనెవరితోనూ మాట్లాడ్డానికి సిద్ధంగా లేను అని చెప్పాను. అప్పుడు మాధవి నాన్నగారి వెబ్ సైట్ ఓపెన్ చేసి నీకు వీలయినప్పుడు నాన్నగారి ప్రసంగాలు విను అని చెప్పింది. మనకి సమయం రానప్పుడు మన ఇంద్రియాలు, మనసు సహకరించవు కదా! అందుచేత నేను వాటిని విందామని ప్రయత్నించినా కూడా నా మైండ్ కి అవి ఎక్కలేదు.

ఇదంతా జరిగిన నెలరోజులకి నా భర్త చనిపోయారు. దాంతో నాకు చాలా నిరాశ, నిస్పృహ, విసుగుదల, కోపము వచ్చేవి. అప్పుడు మాధవి ఇచ్చిన పుస్తకాలు జ్ఞాపకం వచ్చి వాటిని తీసాను. అందులో మధుగీత పుస్తకం నేను చదివేదాన్ని. మా అమ్మగారు అమృతవాక్కులు చదివేవారు. అందులో ఉన్న విషయాలు నాకు కొన్ని చెబుతూ ఉండేవారు. అలా చెప్పినప్పుడు, అందులో ఒక వాక్యం నా దృష్టిని చాలా ఆకర్షించింది. ఆ వాక్యం నా మనస్సుకు శాంతిని, అంగీకారాన్ని ఇచ్చింది. అప్పట్నించీ ఏ సందేహాలు, సంశయాలు వచ్చినా మాధవికి ఫోన్ చేసి అడిగేదాన్ని. 2016 మే నెలలో మాధవి చిన్మయ మిషన్ లో కలిసింది. నేను తనతో, నాభర్త అస్థికలు తీసుకుని ఇండియా వెళ్తున్నాను అక్కడ కార్యక్రమాలు పూర్తిచేయడానికి, ఆ టైమ్ లో అక్కడే ఒక గురువుని వెతుక్కుంటాను, కుదిరితే బేలూరుమఠ్, అరుణాచలం, జిన్నూరు వెళ్ళాలనుకుంటున్నాను అని చెప్పాను.

అప్పుడు మాధవి ముందు జిన్నూరు వెళ్ళు సరిపోతుంది అని చెప్పింది. నా ప్రారబ్ధంలో అది రాసిపెట్టి ఉంటే జరుగుతుందిలే అని నవ్వేసాను. మాధవి మళ్ళీ చెప్పింది, నువ్వు వైజాగ్ ఎలాగూ వెళ్తున్నావు కాబట్టి, హైదరాబాదు నుంచి వెళ్ళడం కంటే, వైజాగ్ నుంచి జిన్నూరు వెళ్ళడం నీకు దగ్గరవుతుంది అని చెప్పింది. అలా నేను ఇండియాకి బయలు దేరి వెళ్తున్నప్పుడు అనుకోకుండా దీప్తిని కలవడం జరిగింది. ఆమె కూడా నాన్నగారి భక్తురాలు. తను ఫ్లైట్లో నా వెనక సీటులోనే పడింది. నాకు తెలిసి నాన్నగారి గ్రేస్ అక్కడనుంచే మొదలైంది. దీప్తి కూడా చెప్పింది సందేహించకుండా తప్పనిసరిగా నాన్నగారిని కలవమని.

వైజాగ్ వచ్చిన వారానికి అక్కడ ఇంట్లో వాతావరణం అంతా దుఃఖంగా ఉంది. నా అంతరాత్మకి అప్పుడు అనిపించింది, అనవసరంగా ఇక్కడ టైమ్ వేస్ట్ చేసుకోవడం కంటే, జిన్నూరు వెళ్తే బావుంటుందేమో అని. అయితే, అక్కడికి ఎలా వెళ్ళాలో తెలీదు. ఆసమయంలో అత్తగారిని వాళ్ళనీ ఎలా అడగాలో అర్దం కాలేదు. ఆరోజుల్లో మా అత్తగారి ఊర్లో నెట్ కనక్షన్ కూడా లేదు. అప్పుడు వదినకి ఫోన్ చేసి మాధవిని, నాకు ఫోన్ చేయమని చెప్పమన్నాను. కొన్ని క్షణాలలోనే మాధవి నాకు ఫోన్ చేసింది. నాన్నగారు అరుణాచలం వెళ్తున్న కారణంగా, రెండు రోజుల్లోనే నాన్నగారిని కలవమని చెప్పి, జిన్నూరు వెళ్ళడానికి తనే ఏర్పాట్లు చేసింది. ధైర్యం చేసి అత్తగారింట్లో చెప్పాను. ఆ సందర్భం అంత సరయినది కాదు కాబట్టి వాళ్ళు మొదట కొంచెం సందేహించినా, చివరికి ఒప్పుకున్నారు.

అప్పుడు నాకు మనసులో, "మన అన్వేషణ గొప్పదయినప్పుడు సహకారం కూడా గొప్పగానే ఉంటుందని, దేని గురించీ విచారించక్కర్లేదని అనిపించింది". ఎదురు చూసిన సమయం వచ్చింది. జూన్ 21, 2016 తెల్లవారుజామున 6 గం. లకు నేను, పిల్లలిద్దరు, మావయ్యగారితో కలిసి జిన్నూరు బయలుదేరాము.

జిన్నూరు వెళ్తుండగా దారిలో కొంచెం ఆందోళన వచ్చింది. భోజనం తరువాత ఆయన రెస్ట్ కి వెళ్ళిపోతారని చెప్పారు, ఆయన్ని కలవగలనో లేదో అనిపించింది. ఇంకో 20 నిముషాలలో జిన్నూరు వస్తుందనగా దారిలో పోడూరు పుష్ప ఆంటీ మాతో కలిసి జిన్నూరు వచ్చారు. మేము నాన్నగారింటికి వెళ్ళేసరికి, బయట దీప్తి మా కోసం ఎదురు చూస్తోంది. నాన్నగారు లోపలికి వెళ్ళారు, బహుసా ఇప్పుడు రాకపోవచ్చు, అయినా కాసేపు ఎదురు చూద్దామని చెప్పింది. అక్కడ హాల్లో భక్తులు కూర్చుని ఉన్నారు. నా మనసంతా ఆలోచనలతో నిండిపోయింది. ఆయన ఎలా ఉంటారో, ఎలా మాట్లాడతారో, నేనేం చెప్పాలా అని రకరకాల ఆలోచనలతో ఉన్నాను. గం. 10. 15 కి నాన్నగారు ఆ రూములోకి వచ్చారు. అదే మొదటిసారి నేను ఆయనను చూడటం. నాగుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. చాలా ఆనందంగా, కంగారుగా కూడా అనిపించింది. ఆయన నా వివరాలు అన్నీ అడిగారు.

నాన్నగారు నాకు చెప్పిన మొదటి ఉపదేశం ఏమిటంటే, "ఆనందం స్వతంత్రమైనది, బాహ్య వస్తువులమీద కానీ, మనుషులమీద కానీ, పరిసరాలమీద కానీ ఆనందం ఆధారపడి ఉండదు" అన్నారు. 

 అప్పటికి నేను భర్త పోయారన్న దుఃఖంలో ఉన్నాను కదా, ఇంకో మాట ఏం చెప్పారంటే,   "మనకి మనమంటే ముందు ఇష్టముంటుంది, తరువాత ఇతరులంటే ఇష్టపడతాము. ఎందుకంటే, మన అహంకారాన్ని వాళ్ళు సంతృప్తిపరుస్తారు కాబట్టి! మరణం అంటే ఏమీ లేదు. ఈ ఇల్లు ఖాళీచేసి ఇంకో ఇంటికి వెళ్ళడం అంతే" అన్నారు.

అప్పుడు నేను నా ప్రారబ్ధాన్ని ఎలా తగ్గించుకోవాలని అడిగాను. ఏదో మేజిక్ లాంటిది ఏదో చేస్తారని నేను ఆశించాను. నామనసుకి ఇంక తట్టుకునే శక్తిలేదు. ఆయన ఏమాట చెబితే నేను ఇది దాటెయ్యచ్చా అనే తపనతో ఉన్నాను.

ఆయన ఏమన్నారంటే, "దేహంతో తాదాత్మ్యం చెందకుండా, నీ ప్రారబ్ధంలో ఏది ఉంటే అది పాయసం తాగినట్లు ఎంజోయ్ చెయ్యి, అలా చేస్తే ఈ ప్రారబ్ధం వచ్చే జన్మల్లో రాకుండా ఉంటుందన్నారు. ఇంకా, నీ దుఃఖాన్ని 24 గంటల్లో నేను తీసుకుంటాను" అని చెప్పారు. నేను ఆశ్చర్యపోయి, ఇదెలా సాధ్యం అనుకున్నాను.

తరువాత నాన్నగారు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి వెళ్ళారు. మధ్యాహ్నం మాకు మళ్ళీ దర్శనమిచ్చారు. ఆ ఖాళీ సమయం అంతా నా మనసులో ఒకే ఆలోచన మెదులుతోంది. నేనెంత పాపం చేసుకుని ఉంటే, నాకింత చిన్న వయసులో ఇంత కఠినమైన ప్రారబ్ధం వచ్చుంటుంది? అని. ఈ ప్రశ్న నాన్నగారిని అడగాలనుకున్నాను. కానీ మావయ్యగారు పక్కన ఉండటం వలన అడగలేకపోయాను. నాన్నగారు నన్ను పలకరించారు. కాసేపు మాట్లాడిన తరువాత వెళ్ళిపోయే సమయం వచ్చింది. అంతా వెళ్ళొస్తామని చెప్పి బయటకు వచ్చేసాము.

పుష్పగారు ఇప్పుడు నీకు ఆనందంగా ఉందమ్మా? అని అడిగారు. నేను పుష్పగారికి పైకి చెప్పలేదు కానీ, నాన్నగారిని అడగాలనుకున్నది అడగలేదని, ఆయనతో ఎక్కువ సమయం గడపలేదని నాకు లోపల అసంతృప్తిగా ఉంది. మావయ్యగారు ముందు నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు. నేను కూడా కష్టంగానే లేచి వెళ్తుంటే, నన్ను వెనక్కి పిలిచారు. అమ్మయ్య నన్ను పిలిచారు అనుకున్నాను. అంతటా ఉన్నారు కాబట్టి నా మనసులో ఏముందో ఆయనకి తెలిసింది. నేను నెమ్మదిగా వెళ్ళి కూర్చున్నాను.

అప్పుడు నాన్నగారు చాలా ప్రశ్నలు వేసారు. ఎలా ప్రశ్నించారంటే, నా మనసులో ఉన్న ప్రశ్న నేను అడిగేంతవరకూ ఆయన ప్రశ్నిస్తూనే ఉన్నారు. అప్పుడు ఏడ్చేసాను. నాకు విపరీతమైన దుఃఖం వచ్చింది. నా మనసులో ఉన్న భారమంతా దిగిపోయేలా ఏడ్చేసాను. చూట్టూ ఎవరున్నారు, ఏంటి అనే స్పృహ కోల్పోయి ఏడ్చేసాను. నా కూతురు నాపక్కనే ఉంది. నాతో పాటు చుట్టూ ఉన్న భక్తులంతా ఏడ్చారని, తరువాత నా కూతురు చెప్పింది. నా దుఃఖాన్ని రెండు గంటల్లో అందరికీ పంచేసారు.

"నేను నీకు శాంతిని ఇస్తానమ్మా",  అన్నారు.

"నువ్వు భరించలేనంత శాంతిని నీకిస్తాను, నువ్వు సుఖంగా ఉంటావమ్మా",  అన్నారు.

"ఈశ్వరుడు నియంతమ్మా! ఆయనకి జాలిలేదు, ఆయన కఠినుడమ్మా! ఆయనకి దయ లేదమ్మా!",  అన్నారు. 

నువ్వు వెబ్ సైట్ చూడమ్మా, అందులో ఉన్న ప్రసంగాలు విను అని ఎంత ప్రేమగా చెప్పారంటే, నా జీవితంలో ఇంత ఆప్యాయతా, ప్రేమ నేను ఎక్కడా పొందలేదు. ఇంత దయ, కరుణ ఎక్కడా చూడలేదు. మాకు ప్రసాదం కూడా ఇచ్చాకా మేము చాలా ఆనందంగా తిరిగి వెళ్ళిపోయాము. మెల్లగా నా మనసుని ఆయన స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

ఆ మర్నాడు నేను అమెరికా వెళ్ళడానికి, హైదరాబాదులో మధ్యాహ్నం 1. గం కి ఫ్లైట్ ఎక్కాలి. నేను ప్రయాణ మవుతుంటే, మా అత్తగారు పూరీలు చేసి పెట్టారు. నేను వాటిని ఏ ఆలోచనా లేకుండా తినేసాను. ఆరోజు మధ్యాహ్నం హైదరాబాదులో ఫ్లైట్ ఎక్కాకా నాకు జ్ఞాపకం వచ్చింది. నాభర్తకి మా అత్తగారు చేసిన పూరీలంటే చాలా ఇష్టం. అందుకని ఆయన చనిపోయాకా, అతనికి ఇష్టమైన పూరీలు చూసినప్పుడు నాకు తినబుద్ధి అయ్యేది కాదు. దుఃఖం కూడా వచ్చేది. అందుకని వాటిని తినడం మానేసాను. కానీ ఈరోజు ఉదయం నేను అవి తింటున్నప్పుడు అతని జ్ఞాపకాలు కానీ, దుఃఖం కానీ రాలేదు అన్న విషయం గ్రహింపుకి వచ్చింది. అంటే, ఇంతలా ఉంటుందా నాన్నగారి దయ అనిపించింది. 24 గంటల్లో నీ దుఃఖాన్ని తీసేస్తాను అన్నమాటకి, 24 గంటలు కూడా గడవకముందే నా దుఃఖం తీసేసి ఈ విధంగా నిదర్శనం చూపించారని అర్థమయింది. ఎంతో ఆనందమనిపించింది.

అమెరికా వచ్చేసాకా మళ్ళీ నాన్నగారిని చూడాలని, ఆయనతో సమయం గడపాలనే కోరిక బలపడుతూ వచ్చింది. దుఃఖంతో ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళిన నాకు, తిరిగి వచ్చాకా రోజూ ఆయనిస్తున్న శాంతితోనూ, ఆనందంతోనూ కళ్ళమ్మట నీళ్ళొచ్చేవి. ఆయన అనుగ్రహం వల్ల 6 నెలల్లో మళ్ళీ ఆయన్ని కలిసి కొద్ది రోజులు గడిపే అవకాశం వచ్చింది. ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళిన ప్రతిసారీ నాలోపల ఉన్న శాంతి ఇంకా పెరుగుతూ వచ్చింది. 

ఈ ట్రిప్ లో వెళ్ళినప్పుడు నాన్నగారు, "భగవంతుడు నీకు ఏ పనినైతే కేటాయించాడో ఆపని నీవు ఇష్టంగా చెయ్యాలి, నీ భర్త లేకపోయినా, నీ ప్రారబ్ధంలో నీకు కేటాయించిన పని నీకు తప్పదు. దానిని అయిష్టంగా చెయ్యకుండా, ఇష్టంగా చెయ్యి", అన్నారు. 

తరువాత 2017 లో, 3 వ సారి గురుపౌర్ణమి కి ఆయనని కలిసినప్పుడు,  "నా స్వభావం మార్చండి నాన్నగారూ, నాకది కష్టంగా ఉంది"  అన్నాను. 

"స్వభావం మారడం చాలా కష్టం, ఎందుకంటే అది బహుజన్మల నుంచీ వచ్చింది. పూర్వజన్మల వాసనలు ఉంటాయి కదా! ఆ వాసనల వల్ల స్వభావం మారడం కష్టం. అయితే, మనకు దృఢసంకల్పమూ, ఏకాగ్రత, శ్రద్ధ కలిగినప్పుడు భగవంతుడు కలుగజేసుకొని అనుగ్రహంతో స్వభావంలో మార్పు తీసుకొస్తాడు"  అని చెప్పారు.

నాన్నగారిని మొదటిసారి కలిసినప్పుడు మేజిక్ వర్డ్ ఏదో చెబుతారని ఎదురు చూసాను. స్వభావం మారడానికి ఆ మేజిక్ వర్డ్ అప్పుడు చెప్పారు. "సహనం, సహనం, మరింత సహనం" అని. ఆయన్ని కలిసాకా నా జీవితం U టర్న్ తీసుకొని 360॰ కోణంలో చక్రం తిరిగినట్టు తిరిగింది.

కొన్ని సందర్భాలలో నాకు, పిల్లల్ని క్లాసులకి లేదా వేరే ఇతర పనులకి తీసుకువెళ్ళాలన్నా, దూర ప్రాంతాలకి వెళ్ళవలసి వచ్చినా, నాభర్త బతికిఉంటే కొన్ని ఆయన చూసుకునేవారు కదా అనిపించేది. నాన్నగారు అంతర్యామి! ఆయనకి మన తలంపులు, ఇబ్భందులు అన్నీ తెలుస్తాయి కదా! ప్రెసిడెంట్ లక్ష్మిగారిని కలిసినప్పుడు ఆవిడ నాకు ఒక మాట చెప్పారు. "ఒక పని నీద్వారా జరగవలసి ఉంటే, అది నీభర్త బతికి ఉన్నా నువ్వు చెయ్యక తప్పదు. అది నువ్వే చేయవలసి వస్తుంది. అందుకని నీపని నువ్వు శ్రద్ధగా, ఇష్టంగా చెయ్యి" అన్నారు. దానితో నా సందేహాలు అన్నీ తొలగి నాపనులు శ్రద్ధగా చేసుకోవడమే కాదు, కంప్లైంట్స్ చేసుకోవడం కూడా మానేసాను. అప్పటినుంచీ చెయ్యాల్సిన పనికి బాధపడటం లేదు. నాన్నగారు అలా ఎవరినో ఒకరిని ఉపయోగించుకొని సమయానికి తగిన సహాయం అందచేస్తూ ఉంటారు. మనల్ని సన్మార్గంలో నడిపించి అంతర్ముఖుల్ని చేయడానికి. ఆయన్ని కలవక ముందు నేను చాలా సత్సంగాలు విన్నాను. కానీ అవి వినడం వరకు మాత్రమే. నాన్నగారు ఆత్మవిద్యని చాలా వివరంగా, చాలా సులభంగా బోధించారు. ఆత్మ విద్యను పొందడానికి ఏమేమి అవసరమో, నాన్నగారి ఉపన్యాసాలు విన్నాకా, భగవాన్ వి, నాన్నగారివి పుస్తకాలు చదివాకా అర్థమయింది. "నేనెవరిని" అనేది కేవలం ఒక వాక్యం కాదు, అది మనకు ఆయనిచ్చిన ఉపదేశం. దీని గురించి ఆయన మనకు బోధించడమే కాదు, అది అభ్యాసం చేయడానికి కావల్సిన శక్తిని కూడా ఇచ్చారు. అది లేకపోతే జీవితానికి ఇంక అర్థం లేదు. సబ్జక్ట్ తెలియక ముందు నేను ఈ జన్మబాలేదు, వచ్చే జన్మలు అయినా బావుంటాయి అనుకుంటూ వచ్చాను. అయితే అది నిజం కాదని అర్థం అయింది. నా కళ్ళు పూర్తిగా తెరిపించిందేంటంటే, నాన్నగారు ఏదయితే చెప్తున్నారో అది మనకు చాలా అవసరం, ఉన్నతమైన పుట్టుక రావడానికి, మోక్షం సాధించడానికి "మనసు పవిత్రత చాలా అవసరం" అని అర్థం అయింది. నాన్నగారిని కలిసే వరకూ నాకు ఈ ముఖ్యమైన విషయం తెలియలేదు.

కృష్ణుడు భగవద్గీతలో చెప్పినట్లు, మన టైమ్ బాలేనప్పుడు, మనం దుఃఖంలో ఉన్నప్పుడు, ఇష్టమైన వారు దూరమై పరితపిస్తున్నప్పుడు మనం బాధపడినా కూడా, ఇలాంటి విషాద సంఘటనలు మన జీవితంలో మంచే చేస్తాయి అనిపించింది. ఎందుకంటే, ఈ పరిస్థితులే కదా, నన్ను నాన్నగారిని కలిసేలా చేసాయి! 

"మన మంచి మనకన్నా ఈశ్వరుడికే ఎక్కువ తెలుస్తుంది",  అంటారు నాన్నగారు.   

నేను ఆయనను వ్యక్తిగతంగా కలిసింది మూడుసార్లే అయినా, మానసికంగా అనుబంధం ఎప్పటికీ ఉండిపోయేలా అనుగ్రహించారు. నా లోపల పని చేస్తున్నట్లుగా కూడా నాకు తెలిసేలా చేసారు. 

నేను ఆయన అనుగ్రహం గురించి పేజీలు, పేజీలు రాస్తూ వెళ్ళిపోగలను. కానీ, ఎంత రాసినా నేను ఆయనకు న్యాయం చేయలేను.

చిన్నప్పుడు నేను సాయి చరిత్ర, దత్త చరిత్ర అవన్నీ చదివేదాన్ని. ఈ ప్రార్థనలన్నీ కూడా భగవంతుడిని, ఏదో ఒక కోరిక కోరుకోవడం కోసమే! నా భర్త ఎప్పుడయితే కేన్సర్ తో బాధపడ్డారో అప్పుడు కూడా నేను చేసిందదే. కానీ ఇవేమీ నాకు సహకరించలేదు. నాన్నగారి ఉపన్యాసాలు విన్నాకా నాకు అర్థమయిందేమిటంటే, భగవాన్ చెప్పినట్లు "జరుగవలసింది జరిగే తీరును. జరగరానిది ఎవరు ఎంత ప్రయత్నం చేసిననూ జరుగనే జరుగదు" ఇది భగవాన్ తల్లికిచ్చిన ఉపదేశం. ఇది కూడా నాన్నగారు చెప్పారు. అది నేను బాగా జ్ఞాపకం పెట్టుకున్నాను. అది నా జీవిత దృక్పధం మార్చేసింది. మాధవి అంటే నాకు చాలా గౌరవం. నన్ను నాన్నగారికి పరిచయం చేయడం వల్ల ఆమెను నా ఉపగురువుగా భావిస్తాను. నేను ఎప్పుడూ కృతజ్ఞురాలిని. నాన్నగారి ఆధ్యాత్మిక కుటుంబంలో సభ్యురాలిని అయినందుకు, ఆయన అపారమైన హద్దులు లేని ప్రేమకు అర్హురాలిని అయినందుకు నేను చాలా కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తున్నాను.

"Endless Grace and Boundless Compassion of Nannagaru" - (By Lalitha Garu)

My husband was diagnosed with brain cancer and was terminal in January 2015. I did not tell many people about this. However, my friend Laxmi/ Madhavi from Chinmaya came to know about this. She came to visit Viswanadhan in the rehabilitation center sometime in September 2015. She got a picture of Nannagaru and Bhagavan pictures along with few books. That was the first time I saw Nannagaru . Pointing out towards the picture of Nannagaru , asked her who he was? She calmly said it was Jinnuru Nanagaru and her guru. She mentioned to me that I could talk to him if I wanted to. I was drained emotionally and physically. I did not know what to talk or ask him for as I did not have any hope. I told her I am not ready to talk to him. She asked me to visit his website and listen to his speeches. When it is not time yet for you the senses and mind won’t cooperate. I never had a chance to listen to the audios. Even when I attempted, all the words were going over my head.

About a month later my husband passed away. I was in a state of frustration, anger, dejection. Madhavi gave me Nanagaru books back in the rehabilitation center. I started reading Madhu Geetha and my mother who was with me read Nanagaru’s book Amritavakkulu. Every day she shared with me whatever she read in the book, one of the sentences in that book caught my attention and gave me peace and acceptance. Later, if I had any questions or doubts I used to ask Madhavi about it.

During the month of May 2016, I met Madhavi in Chinmaya mission and told her that I am going to India taking my husband’s ashes to do the needful and during this visit, I mentioned to her I will search my guru and I want to visit Belur Mutt, Arunachalam and Jinnur. She told me that just visit Nanangaru first that should suffice. I laughed off and told if it is in my destiny it will happen. She also mentioned that travel from Vizag to Jinnur is quicker than Hyderabad by car in case I intend to visit him.

During my travel to India during this time, I met Deepthi another Nanna devotee who was traveling with me to India, and her seats were right behind me. Now, when I think about it his grace had started since then. She too persuaded me to visit Nannagaru . Later, after a week of my arrival at Visakhapatnam, the whole atmosphere was dull and gloomy. One afternoon, I hear some inner voice saying to me that I was wasting my time here doing nothing without a thought I should see Nannagaru . I didn’t know how to go as I had certain constraints being in my in-laws. I didn't have any ones number in Jinnur nor I knew anyone there. My in-laws did not have the internet then, so could not WhatsApp Madhavi either. However, I called my vadina asking her to ping Madhavi. Madhavi in few minutes called me and made arrangements for my trip as and advised me to see him in the next couple of days as Nanagaru was going to Arunachalam during the last week of June. I gathered my courage to tell my in-laws that I wanted to visit Nannagaru.

After some confusion and resentment, they finally agreed. Well! when I think about it when you seek the higher he will take care of you. You don’t have to worry about anything.

The much-awaited time arrived. I started at about 6 am with my kids and Father In-law to Jinnur on June 21, 2016. On our way to Jinnur, I was anxious if I will be there on time as Nanagaru generally rests after lunch in the morning. We were about 20 mins away from Jinnur, Pushpa aunty from Poduru accompanied us, Deepthi(USA) was waiting for me outside his house. She told us that Nannagaru went for lunch he may or may not come but we all can wait. We were all sitting in the hall. It was so peaceful there. I had fear of what I should ask Nanagaru, how he will be and several other thoughts were racing my mind.

It was about 10:15 AM Nanagaru entered the room. I saw him for the first time my heart was pounding both out of happiness and anxiety. He asked who I was and other details.

The first instruction he told me was “Happiness is independent, it is not depended on material objects or people or surroundings".

Since I was mourning the loss of my husband, I felt he told me that, “We like ourselves most, and then only we tend to like others. Because others satisfy our ego". He continued saying, “Death is like vacating one house and going to another house".

I asked him how can I reduce my destiny! I was expecting a magic or miracle word here I suppose as I could not handle it anymore.

However, he said, "Don’t identify with the body".

He also said, "Enjoy destiny as you enjoy sweet (payasam) and by doing so, it would not be repeated to next birth"

He told me he would take away my sorrow in 24 hours! I was a bit surprised as to how that can be!

Later, I again had a darshan of him in the afternoon. All the while there was one thought lingering in my mind that I wanted to ask him “Nanagaru, I might have done a lot of sin that I am seeing all this at such a young age. I could not ask him as my father in law was there. After talking for a few minutes we took leave and we headed out. I was not satisfied I felt I was just rushing back home.

Pushpa aunty was asking me if I was happy and satisfied. I was thinking in my mind “No, I am not happy, as I did not ask him to want I wanted to”. My father in law went ahead of us and as I was about to leave Nannagaru called me back. Yes, he called me back! He is Omnipresent, he can read my mind!

I sat in front of him slowly he was asking me several questions in such a way he finally made me ask him, I cried and asked, ”Nannagaru, I think I committed a lot of sin“ and was crying did not care who was there who was watching I poured my heart.

My daughter was there with me and said Amma every one cried when you were crying. In 2 hours Nannagaru distributed my sadness to everyone

He slowly told me, "I will give you peace, unbearable peace! You will be happy. God dictates, he doesn't have compassion".

He asked me to check out the website and read/listen to the audios. His love was unconditional. He was so compassionate and caring! I have never experienced this from anyone!

He gave me Prasad and we left. I was already so happy! He slowly took control of my mind.

The next day I was ready to leave for Hyderabad and the flight was about 1pm. I was getting ready to eat breakfast. My mother-in-law made pooris for breakfast which I always avoid as they were my husband’s favorites and I remember him when I eat the pooris made by her specifically and used to end up crying. However, I never had any thoughts I ate all the poori for breakfast, and later after sitting in the flight I realized how I ate those pooris without sorrow or unhappiness and I actually enjoyed eating them. I then felt it was all Nannagaru’s grace, he said he will remove my sorrow in 24 hours and this is how he did it and I was so happy and joyed thinking about it.

After I came to the USA I had a longing to go see him and spend more time with him. Every day I used to cry out of happiness and peace that I got after I met Nannagaru. Even, today I cry out of joy remembering those days. Again, by his grace, I went to see him in a span of 6 months. This time it was for a few more days. Each time I visited him I received more and more peace. During this trip, he said that you have to do the work that God had assigned you, even if your husband was there. Meaning that work has to be get done only by you irrespective of the conditions and situations so just do it off without complaining.

I went to see him again during Gurupurnima 2017. I asked him, "How to change my nature?"

"It is challenging to change one’s nature due to previous birth tendencies. However, he said that by one's will and with divine intervention it can be changed".

He told me a magic word to change my nature! Tolerance, Tolerance, and more Tolerance!

Sometimes when I have to take my kids for their activities to long drives and take care of everything by myself, I used to feel If my husband was alive he would have taken care of all of these. Nannagaru is omnipresent he knows our struggles, thoughts and everything. When I happened to meet President Lakshmi Aunty she told one thing, ”If there is a work alloted to be completed by you it will have to be done through you only, even when your husband is alive. So do the work sincerely and willingly”. It actually wiped out all the doubts I had, ever since I never complain or felt bad about the work. Nannagaru uses various people in life as instruments and guides us in the right path and in such a way that we move more closer internally. My life has changed after I met him. Before I met him, I attended several discourses but it was only subjective. Nannagaru explained Atma Vidya subject in a very simple language. After listening to his speeches and reading his books and Bhagavan books, I understood that all this is required to know the self, “Who am I”? He not only instructed or preached he gave us the strength to practice it. Without which the purpose is lost! 

All the while I was thinking okay this birth is bad I will have a better birth next time etc., but that is not the case. Nothing will change. The most awakening view for me was to purify my mind! This is very much required to attain higher births and a stepping stone for self-realization! I have been missing this basic fundamental point until I met him. As Krishna said in Geeta, when times are bad or are causing pain for a person is indeed good for his future. When I think about the circumstances/situation that made me meet Nannagaru it feels like a perfect example!

"God knows what's best for us more than us!", said Nannagaru.

Though I saw him in person only 3 times he helped me to connect with him mentally and slowly started working on me.

He made my life take a 360-degree turn. I can write pages and pages about his blessing but I don’t ever think I can ever do justice to it. As a child, I was chanting Hanuman chalisa, Vishnu Saharanama, Lalitha Shasranamam, read Sai charitra, and Datta Charitra. All these prayers were done asking God to fulfill some material desire (kaamya karmas) of mine. I did similar prayers etc. when my husband was battling cancer, but nothing could help him. Later through Nana’s speeches, I realized that what is meant to happen will happen no matter what, what is not meant to happen is not bound to happen. This was Bhagavan instruction to his mother which I always remember as this instruction has changed my perception of life.

I always have great respect to Madhavi USA for directing me to Nannagaru, who I always refer to her as my upaguruvu! I am grateful for being part of Nannagaru family, and to experience his unconditional love.

Love You Nannagaru!