Sunday, August 29, 2021

"My Association with Sri Nannagaru, The Incarnation of Love!" - (By Sreedevi (Baby), Hyderabad)

In July 1991, I was going through a bad patch in life and struggling to cope with difficult situations. Many times I despaired, wondering, “Is there an end to these troubles and why me?” One night I fell asleep mentally exhausted with all the worries and had a vivid dream. I was in a big house along with a group of people who were reverentially waiting on a holy man. He was Satya Sai Baba of Puttaparthi. My first thought on seeing him was ‘but he is so frail!” I had not seen him earlier except in pictures. The ochre robe he wore was like Shiridi Baba’s, and his hair was sparse, not the thick mane seen in pictures. (All these details were very clear, and later when I saw him at Puttaparthi, he looked exactly as in my dream). I was a silent spectator to the day’s activities in that house with the devotees and Baba – conversing with disciples, a short discourse, his meals at a dining table etc. (the same schedule as Nannagaru’s when he stays in a devotees house as I later realized). The scene in the dream then moved on to a large open ground with a hilly backdrop. Baba was reclining in the grass on his side, his hand supporting his head (like Bhagavan). I was sitting beside him and was pouring out my woes to him and said that I am unable to take it anymore. He said “Just wait for 3 more months” and he turned to the other side. I woke up. Why Sai Baba of all the persons in my dreams, I wondered. Until then I had an aversion to Swamis and Babas and had a particular dislike for Puttaparthi Baba. I would quickly turn away the page if there was a picture of him in any book I was reading.

This must be a “Divine Plan”. My mind had to be cleared away of the negative feeling I had towards Holy Men and Babas. So the premonition of the subsequent meeting with my Guru came through the one for whom I had the least liking. Since then, whenever I remember Baba, it is with a feeling of gratefulness for being the harbinger of my good fortune and even visited him once at Puttaparthi.

Two months later I got a job, which gave me the stability and security required for worldly life. About a month later, sometime in September 1991, I met Nannagaru. Until then I knew nothing about him, even though he was known to many among my relatives.

Those days, Nannagaru used to stay either at Nallakunta or Begumpet when he came to Hyderabad. Initially, I would be reluctant to visit him but my mother insisted (and I am always grateful to her for that). I would go unwillingly and also attended a couple of discourses. Once after a discourse, I was passing by him as I was leaving, and he called me. “So what did you think of the discourse?” he asked; “Did you think, why does this old man repeat the same words over and over again?” I was taken aback because that was exactly what I thought! Later he explained that repetition is necessary so that his message registers in our minds and help us contemplate on it.

A few days later, I had a personal meeting with him. Again my mother arranged it and I grumbled at her for doing this without telling me. Still, I went along. Nannagaru called me to his room and encouraged me to speak out about whatever was troubling me. It was as if a dam broke. Words gushed out tumbling over one another and he listened patiently until I stopped, murmuring in between in a compassionate voice, “Oh my dear, what you had to go through”. Then I said, “Nannagaru I am not saying all this because I want you to remove my problems. I request you to give me the strength to face life with all its problems”. I did not mean to say these words, they just came involuntarily. It was His Grace, His Compassion that stirred something inside me and came out as these words.

As soon as I said this Nannagaru’s face lit up. He said “very good” several times. He then assured me that all will be fine and I will find peace and happiness. He advised me to read “Amrutha Vaakkulu” (Words of Nectar -a book on his teachings) and also encouraged me to write to him whenever I wanted to. He personally wrote out his postal address for me. So the Divine Plan unfolded – first the worldly security and then the spiritual direction!

I continued to visit and keep in touch with Nannagaru on and off, it took almost a year before I was completely hooked. Very gently he attracted me towards him, by singling me out in a crowd and inviting me to sit near him when I visited him; enquiring about my well-being repeatedly whenever someone I know met him; regularly checking on my progress both at work and about my sadhana (spiritual practice), and giving me practical advice and guidance all along.

While I had an inclination towards spirituality from a young age, enjoyed reading books on the subject, and also attended a few discourses of Swami Chinmayanada and few others; I was not consciously looking for a Master. But my Master, no my Father, reached out to me himself. Such is his Love and Compassion.

He is the perfect Guru. With his Grace, he ensured that I did not stray away and showers me with his benediction, as he does with all, that being his nature!

Nannagaru blessed our entire family, both my parents and my maternal aunt are staunch devotees, and members of both families respected him and sought his blessings at all times. My parents are especially blessed with the opportunity to host Nannagaru’s visits to Hyderabad in the last more than a decade of his physical presence on the earth.

Experiences with Nannagaru

So many heart-warming experiences and learning in the 26 years of association with him! With his guidance at every step, he laid the path to spiritual growth, peace and happiness. Before coming to Nannagaru, I had many wrong notions about life, God, spirituality, etc. I also had several drawbacks that are hurdles to both worldly life and spiritual growth.

I was afraid of failure and tried to be perfect in everything I did. Had no courage to face adverse situations, had difficulty accepting even the slightest criticism and took even the smallest setback very hard. With all this, I had low self-confidence and a poor opinion of myself, which sometimes showed as high handedness and haughty – a cloak to protect myself. Also had this habit of being hard on myself and worrying that I was to blame for everything that went wrong. I thought perfection, self-blame etc. were great qualities and that I am a good person, but never saw them as negative traits. One by one Nannagaru started to attack and treat those diseases.

Self-confidence was at its lowest when I first met Nannagaru. One day Nannagaru was at a farm in the outskirts of Hyderabad. The sister trio – the Padma, Rama and Usha – were sitting before Nannagaru. He was showering them with his appreciation for their positive qualities. The most important quality he stated was self-confidence (Atma viswaasam), which is essential for spiritual progress. Then he shot a piercing glance at me sitting at the back and said “Atma viswaasam kaavaali” (Self-confidence is required). Immediately after that, for a few days, whenever I opened any book, the page would have a quote of Swami Vivekananda about self-confidence, reinforcing Nannagaru’s words.

In another instance, Nannagaru visited our house in S.R. Nagar for a few minutes. The current apartments were not built then, and it was our old Housing Board house. I prostrated and stood aside. Again that piercing glance and he said with emphasis “Ninnu nuvvu himsa pettukovatam koodaa jeeva himsatho samaanam”. (Self-injury is equal to cruelty to other beings.) Yes, isn’t blaming oneself also a form of ego! I too am a jiva (being) just like others, and the same divinity in every being is also inside me. To see good in others, one needs to first recognise it in oneself. These were eye-openers!

Meeting Nannagaru and getting into employment happened simultaneously. It was the turning point - the much-needed job for sustenance and independent life, and Nannagaru’s Holy Company brought joy and peace into life. But I could not see the advantages at that time. I did not have the required confidence for the job and wanted to be constantly with Nannagaru. I thought I would progress spiritually if I gave up all worldly activities, not realising it was escapism. But he would not allow that. What will you do if you give up work, he would question me. He advised me that job is a necessity and not to quit. “Make the best use of the opportunities granted by God and you must obtain self-realisation” he would say. “If you are in peace, it will make me happy”, he would say with a lot of love.

At one time, in the first 5-6 years of association with him, when I had to make a difficult decision in life, I just sat before Nannagaru’s picture and prayed, do whatever you want with my life, but please bless me with your company and association wherever I am. Miraculously, the situation resolved itself on the same day, and the association continued.

vercoming ‘Why Me?’ - Unable to handle difficulties before coming to Nannagaru, I used to think “Why me?”! But that feeling was wiped away soon after I came to him when I told him involuntarily that I am not praying for a solution but for the strength to face the situation. It was not a thought that came from my mind. The words came from a source where the mind has no control. It is a clear indication of his work. He started the operation, without the least awareness from me. I would say that was the first dose. I was surprised when I said it, but since I uttered the words, the mind accepted and slowly that feeling started to disappear.

Over the years and several incidents, I slowly began to overcome these big drawbacks. Not so easy to get out of a habit, but with Nannagaru’s support, I gained confidence, learnt to accept situations better and am certainly at more peace with myself now.

Acceptance of what I am, of the people and situations around me, came to a large extent with these changes. I still have these drawbacks but to a lesser extent. The change will take its course, you see I had these for so long! But must say I have come a long way since I came to Nannagaru.

Practical guidance

What is unique about Nannagaru as our Guru is his method of teaching and his Love for devotees. He is an “incarnation of love”! With his infinite love, compassionate words and through various incidents he showed us the practical way to spirituality.

One of the key elements in the spiritual path is to first set our thinking right. Nannagaru’s teaching was aimed at correcting our wrong thinking, which he used to say was the cause of the setbacks in life and resultant suffering. In the Gita, Lord Krishna taught Arjuna to break out of his wrong thinking and set his mind on the goal. So also, Nannagaru spent his life correcting our thinking and set us on the right path to attain pure and independent happiness (which is self-realisation).

Another important aspect is practicality – spirituality is not leaving home giving up everything; that is only for the most advanced souls. Spirituality is how you live day-to-day and handle situations that come in life and use them as tools for spiritual growth.

He reiterated that we should work for sustenance so that we are free from obligations to anyone; face life and learn lessons from the world rather than give up all and live aimlessly, and use the available time productively for God realisation. He would always say a householder, who is constantly learning by facing situations in life, has better chances of self-realisation than a ‘sanyasi’ who renounces worldly activities and lives in a forest away from society.

I have found it strange that we manage to handle the major crises in life easier than the minor setbacks and daily irritants. Nannagaru says often and Guru will not stop the fate that we have a face, however difficult and painful, but he anaesthetizes the pain with his compassion. But when he wants to teach us or remove bad tendencies that block progress he will leave us to face the situations in daily life, with family friends, relatives, at work etc. “Just when you begin to relax thinking you are doing well and all is fine, God will prick someone causing them to react negatively towards you, to teach you a lesson” Nannagaru would say in jest.

Once when I was leaving Jinnuru to Hyderabad, Nannagaru stated, ‘you will get athma gnanam (self-realisation) soon, and you will enjoy total bliss’. I smiled not taking it seriously though I was happy to hear his statement. He immediately said, “Do you think I say this lightly, I am saying this with conviction. You will attain the Self, all devotees here will attain the Self. It may happen in this life, next life or several lives later. In the meantime learn to wait without expectation and do the right things that will help in that attainment.”

He once said to me, you have a good understanding of the subject. I asked, “how can it be, I have not succeeded in implementation?” He explained, first, you must grasp the subject and enjoy it, it will slowly influence you and you will be compelled to practice it, and over time it will become part of your nature. Another time he appreciated me saying you are perfect at work. When I said that I do it only because I want to protect myself from anyone pointing a finger at me, he assured me that I would overcome that soon, and doing work perfectly is the first step. I experienced that satisfaction and joy when doing his work in a small way.

His Grace through work

Nannagaru encouraged my friendship with another devotee Sandhya Garu, and this helped with understanding the subject with more clarity as she would point out the lessons we learn in daily situations. In the last decade, I began to write some articles (with Sandhya akka’s encouragement) on Bhagavan and Arunachala for a magazine that her sister-in-law Subhadra Garu edited. I made efforts to collect material from Nannagaru’s discourses and to write good articles. After 2 or 3 articles, I had an urge to write about Nannagaru. I just had the idea, sat before the computer and without thinking began to type. In about an hour I had the whole article. Clearly, it was not written by me, it was an inner force that made me do it. It was published but I had to cut down the description of ‘Arugu’ to meet the space constraint in the magazine. ‘Arugu’ was a brief description of Nannagaru’s time with devotees on the open veranda in front of his home.
Sandhya Akka suggested it should be written in more detail. I agreed but did not attempt it. Several weeks later, again the same urge and involuntarily wrote the article ‘Arugu’ and sent it to Varma Garu. Later I wrote it in Telugu on request of devotees (again effortlessly though I was writing for the first time in Telugu). Even now I don’t feel that I am the author of these. Nannagaru however appreciated the article, told me that I expressed my thoughts directly and clearly, and encouraged me to continue writing. It is the same experience with the other article describing his Name. It is his Grace to show me that he resides in the hearts of all devotees.

Then I started transcribing his discourses and translating them into English. I must have done 2 or 3 when Nannagaru reduced giving public discourses, and there was a need for material for Ramana Bhaskara, the monthly magazine. There were several discourses from the early years that were not published. At the request of Satyanaranaya Raju Garu, who initiated and continues to work devotedly for Ramana Bhaskara, I started transcribing these regularly, trying to do one each month. It is time-consuming work and requires a lot of patience. The task of transcribing discourses fell on Varma Garu and he continues to do these with total commitment. Earlier Devi from Bhimavaram did this work under the direct guidance of Nannagaru, a rare blessing. I continue to help to some extent with articles for Ramana Bhaskara, such as Nannagaru’s interpretation of Bhagavad Gita slokas, Aksharamanamala couplets, and other specific topics from Nannagaru’s discourses.

By nature, I am an introvert, an avid reader and prefer to keep to myself. Nannagaru willed that I should do the work that suits me! Through his work, I am constantly listening to his words, understanding and digesting them, and trying to record his words faithfully. This keeps me on track without diversion. I cannot postpone saying I will do it tomorrow! While I hope the devotees who read will benefit, I know for sure that I am benefitting!

We are One Family!

There are so many other devotees, especially in the younger generation, and his family members who are constantly doing Nannagaru’s work to keep his Word alive. While the old devotees saved his Word through their writings and audio cassettes, the current generation took full advantage of the media and technology to create websites, YouTube channels etc. for wider dissemination of his Word benefitting devotees across the globe. Highlights of his teachings shared daily, and online satsangs by the teachers prepared by Nannagaru, ensure that we are in his presence constantly. By enshrining the places he's lived in and creating memorials in Jinnuru and Arunachalam, devotees have a refuge to go to even now. The love and support from his physical family to the devotees is heart-warming. I am humbled by the commitment and devotion of all of them. We are all One Big Family!

Om Sri Nanna Paramaathmane namah!

"ప్రేమస్వరూపులైన శ్రీనాన్నగారితో నా అనుబంధం" - (By శ్రీదేవి (బేబి), హైదరాబాద్)

జూలై 1991వ సంవత్సరం, అప్పుడు నేను జీవితంలో సమస్యలతో సతమతమవుతున్న రోజులు. చాలా సార్లు, నాకే ఎందుకు ఈ కష్టాలు, వీటికి అంతం ఉందా అనుకొనేదానిని. ఒకరాత్రి అతిగా ఆలోచిస్తూ అలసి నిద్రలోకి జారాను. ఒక కల ఎంతో స్పష్టంగా ఇప్పటికీ గుర్తు ఉంది. ఒక పెద్ద ఇంటిలో ఒక చిన్న గుంపు వ్యక్తులు ఎవరో మహాత్ముడి కోసం ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. ఆయన పుట్టపర్తి సత్య సాయిబాబా. వారిని చూడగానే నాలో మొదటి తలంపు, ఎంత బక్కపలచగా ఉన్నారు! బాబాని ఫోటోలో మాత్రమే చూసి చాలా బలిష్టమైన శరీరం అనుకొనేదానిని. ఆయన వేసుకున్న కాషాయ దుస్తులు పాదాలవరకూ కాకుండా, శిరిడీ సాయిబాబా లాగ మోకాలు దిగువ వరకే ఉన్నాయి. జుట్టు కూడా పలుచగా, ఫోటోలో ఉన్నట్టు ఒత్తైన గుబురు జుట్టులా కాకుండా, ఉంది. (ఈ వివరాలు అన్నీ ఇప్పటికీ స్పష్టంగా జ్ఞాపకం ఉన్నాయి. తరువాత పుట్టపర్తిలో దర్శనం చేసుకున్నప్పుడు కూడా సరిగ్గా కలలో కనిపించిన రూపమే). ఆ కలలో బాబా ఆ ఇంటిలో బస చేశారు. ఆ రోజు అంతా జరిగిన కార్యక్రమములో నేను ఒక ప్రేక్షకురాలిగా ఉన్నాను. ఆ కార్యక్రమము అంతా సరిగ్గా నాన్నగారు భక్తుల ఇళ్ళలో బస చేసినప్పుడు జరిగే క్రమములాంటిదే అని నాన్నగారితో అనుబంధం ఏర్పడిన తరువాత నాకు అర్ధం అయ్యింది. తరువాత ఆ దృశ్యం మారిపోయింది. నేనూ బాబా ఇద్దరమే కొండల మధ్య ఒక పచ్చని మైదానంలో ఉన్నాము. బాబా పక్కకు తిరిగి మోచేతిని నేలపై ఉంచి, అరచేతిపై తల ఆనించి పడుకొని ఉన్నారు. నేను పక్కనే కూర్చొని నా బాధలు కష్టాలు చెపుతూ, ఇక వాటిని భరించే శక్తి లేదు అన్నాను. “ఇంకొక మూడు నెలలు ఆగు” అని బాబా ఇంకోవైపు తిరిగిపోయారు. నిద్ర నుంచి మేల్కొని, ఎప్పుడూ లేనిది ఈ బాబా కలలోకి వచ్చారేమిటి అని ఆశ్చర్యపోయాను. అప్పటివరకూ నాకు స్వాములు బాబాలు అంటే అయిష్టత, పుట్టపర్తి బాబా అసలే ఇష్టం ఉండేది కాదు. ఏదైనా పుస్తకంలో వారి బొమ్మ కనపడితే వెంటనే పేజీ తిప్పేసేదానిని.

ఇది భగవంతుడి ప్రణాళిక. ముందు నా మనస్సులోనుంచి గురువులు, బాబాల పట్ల ఉన్న వ్యతిరేక భావాన్ని తొలిగించి, నాకు ఏ బాబా పట్ల ఎక్కువ అయిష్టత ఉందో, వారి ద్వారానే నాకు రాబోయే మంచి రోజులు, నా గురువుతో కలయిక, సూచన ఇచ్చారు. త్వరలోనే పుట్టపర్తిలో బాబాని ఒకసారి దర్శించుకొని, ఇప్పటికీ ఆయనని కృతజ్ఞతా భావంతో తలుచుకుంటాను.

రెండు నెలల తరువాత నాకు అనుకూలమైన ఉద్యోగం దొరికింది; అది ఒకరిమీద ఆధారపడకుండా జీవించటానికి ఆలంబన. ఇంకొక నెల తరువాత సెప్టెంబరు నెలలో నాన్నగారిని మొదటి సారి దర్శించాను. మా చుట్టాలలో కొంతమంది నాన్నగారి భక్తులు ఉన్నా, అప్పటివరకూ నాన్నగారి పేరు కానీ వారి గురించి కానీ నాకు తెలియదు.

అప్పట్లో నాన్నగారు నల్లకుంట సావిత్రిమామ్మగారి ఇంటిలో కానీ, బేగంపేటలో లక్ష్మి గారి అమ్మగారి ఇంటివద్ద కానీ బస చేసేవారు. కొత్తలో మా అమ్మ బలవంతం మీద ఇబ్బందిగా అయిష్టంగానే వెళ్ళేదానిని. ఈ విషయంలో అమ్మపట్ల ఎప్పుడూ కృతజ్ఞత గానే ఉంటాను. ఒకటి రెండు సార్లు నాన్నగారి ప్రవచనం విన్నాను. ఒక సారి ప్రవచనం ముగిసిన తరువాత, నాన్నగారికి నమస్కరించి బయటికి వెళ్తుంటే వెనక్కి పిలిచారు. నా ప్రవచనం నీకు నచ్చిందా అమ్మా, ఏమిటి ఈ ముసలాయన చెప్పిన మాటే మళ్ళీ మళ్ళీ చెపుతారేంటి అనుకున్నావా అని చిరునవ్వుతో అడిగారు. నేను పట్టుబడినట్లు కంగారు పడ్డాను, ఏంచేతంటే నాకు అదే తలంపు వచ్చింది. తరువాత నాన్నగారే వివరించారు, విన్న మాట అందరికీ హృదయానికి పట్టేవరకూ రిపీట్ చెయ్యాలి, ఎందుకంటే అందరికీ విషయం ఒకే స్థాయిలో అర్థం అవ్వదు.

కొద్ది రోజుల తరువాత నాన్నగారితో వ్యక్తిగతంగా మాట్లాడే అవకాశం వచ్చింది. అది కూడా అమ్మే ఏర్పాటు చేశారు. అప్పుడు కూడా ఆవిడతో గొడవపడ్డాను నాకు చెప్పకుండా ఏర్పాటు చేసినందుకు! అయినా నాన్నగారిని కలిసాను. నాన్నగారు నాకేమైనా చెప్పాలని ఉంటే చెప్పమని ప్రోత్సాహంగా మాట్లాడారు. ఒకేసారి గట్టుతెగినట్టు ప్రవాహంలా నా పరిస్థితి అంతా వివరించాను. నాన్నగారు నావైపు దయగా చూస్తూ, ఎంతో సహనంగా ప్రశాంతంగా, నేనుచెప్పిందంతా విన్నారు. అసంకల్పితంగా నానోటినుంచి ఒక మాట వచ్చింది, “నాన్నగారూ నా కష్టాలు పోగొట్టమని ఇదంతా మీకు చెప్పటం లేదు, జీవితంలో వచ్చే కష్టాలని ఎదుర్కొనే శక్తిని ఇవ్వండి” అని. ఈ మాట చెప్పాలని ఈ ఆలోచన కానీ నాకు లేదు, నా ప్రమేయం లేకుండానే ఈ మాటలు వచ్చాయి. నాన్నగారి దయ, ఆయన కృపాకటాక్షాలు, నాలోపల లోతులలో దేనినో కదిలించి ఈ మాటల రూపంలో వచ్చాయి అని నా నమ్మకం.

నేను ఈ మాటలు అనగానే నాన్నగారి వదనం ఆనందంగా విప్పారింది. వెరీ గుడ్ అమ్మా వెరీ గుడ్ అన్నారు మళ్ళీ మళ్ళీ. నీకు తప్పకుండా సుఖం శాంతి కలుగుతాయి, ఇకనుంచి అంతా బాగుంటుంది అన్నారు. అమృతవాక్కులు పుస్తకం చదువు నీకు ఉపయోగపడుతుంది అన్నారు. నీకు ఎప్పుడు రాయాలనిపిస్తే అప్పుడు నాకు ఉత్తరాలు రాస్తుండు అని ఆయన పోస్టల్ అడ్రెస్ ఒక కాగితం మీద రాసిచ్చారు. ఇదంతా భగవంతుని అనుగ్రహం - ప్రాపంచిక జీవితానికి ఒక ఆధారం, ఆధ్యాత్మిక నిర్దేశం కోసం సద్గురువు దొరకటం.

తరువాత అవకాశం చిక్కినప్పుడల్లా నాన్నగారిని కలుస్తుండేదానిని, ఒక సంవత్సరంలో ఆయనతో బాగా అనుబంధం పెరిగింది. ఎంతో సున్నితంగా ఆయనే తనవైపు ఆకర్షించుకొన్నారు. నేను దూరంగా కూర్చొని ఉంటే ఎంతో ఆప్యాయంగా పిలిచి పక్కన కూర్చోపెట్టుకొనేవారు. మా ఇంటిలో వాళ్ళు కానీ, నా తెలిసినవాళ్ళు వెళ్లినప్పుడు, నాగురించి వాళ్ళని అడిగేవారు. నా ఉద్యోగం, ఆ సాధన గురించి ఆరా తీసేవారు. ఎప్పటికప్పుడు నాకు సూచనలు సలహా ఇస్తుండేవారు.

నాకు చిన్నతనము నుంచీ ఆధ్యాత్మికత పట్ల ఆకర్షణ ఉండేది, ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలు చదవటం అంటే ఇష్టం. అప్పుడప్పుడూ స్వామి చిన్మయానంద వంటి గురువుల ప్రవచనాలూ విన్నాను. అయితే నేను ప్రయత్నపూర్వకముగా గురువు కోసం చూడలేదు. నా గురువు, కాదు నా తండ్రి, తానే నాకు చేరువయ్యారు. అది వారి ప్రేమ, వారి కరుణ.

వారు పరిపూర్ణమైన గురువు. తన కృపాదృష్టితో నన్ను సరైన మార్గంలో ఉంచి, ఎంతో దయ చూపారు. అందరిపైనా అదే కరుణ, అది వారి స్వభావం. నాన్నగారు మా కుటుంబంలో అందరినీ ఆశీర్వదించి కరుణ కురిపించారు. నా తల్లి తండ్రులు, పిన్ని కూడా నాన్నగారికి సన్నిహిత భక్తులు. మిగతా కుటుంబసభ్యులు కూడా నాన్నగారిని తరచూ దర్శించి ఆయన ఆశీర్వాదం పొందారు. మా అమ్మ, ఇందిరగారికి, పది పదిహేను సంవత్సరాలు నాన్నగారు హైదరాబాద్ వచ్చినప్పుడు, వారికి భక్తులకి తన ఇంటిలో వసతి ఏర్పాటు చేయటం ఒక అపూర్వ అవకాశం, అరుదైన అదృష్టం.


ఇరువైయారు సంవత్సరాలలో, నాన్నగారి సమక్షంలో ఎన్నో హృదయానికి హద్దుకొనే అనుభవాలు, ఎన్నో పాఠాలు. ప్రతి అడుగులో చేయూతనిస్తూ, ఆధ్యాత్మిక అభివృద్దికి, శాంతి, ఆనందాలకు దారి చూపారు. నాన్నగారి వద్దకి రాకముందు నాకు భగవంతుడు, ఆధ్యాత్మికత వంటి విషయాల గురించి సరైన అవగాహన ఉండేది కాదు. నాలో లోపాలు భౌతికజీవితంలోనూ భగవంతుడివైపు వెళ్ళటానికి కూడా అడ్డుగోడలుగా ఉండేవి.

నాకు మనస్సు ఫైల్యూర్ (ఓటమి) ఇష్టపడేది కాదు. ఏది చేసినా పర్ఫెక్ట్ గా ఉండాలి, ఎవరైనా మాట అంటే పడేదానిని కాదు. వ్యతిరేక పరిస్థితులు ఎదుర్కొలేని పిరికితనం. వీటివల్ల ఆత్మ విశ్వాసం ఉండేది కాదు. ఆత్మ న్యూనతా భావంతో ఎవరితో కలిసేదానిని కాదు. పైగా ప్రతి విషయానికి నన్ను నేను కించపరుచుకోవటం, చిన్నబుచ్చుకోవటం, అవి చాలా మంచి లక్షణాలు అనుకోవటం! ఇవి నెగెటివ్ క్వాలిటీస్ అని, మనస్సుకి రోగలక్షణాల వంటివి అని తెలియదు. నాన్నగారు ఈ జబ్బులకు ఒకటి తరువాత ఒకటి, ట్రీట్ మెంట్ మొదలుపెట్టారు. నా ఆలోచనలని సరిచేసి ఒక్కొక్కటీ తొలిగించటం మొదలుపెట్టారు.

ఇంకో సందర్భంలో S.R. నగర్ లో ఇప్పుడున్న అపార్ట్మెంటులు కట్టకముందు పాత ఇంటికి నాన్నగారు వచ్చారు. నేను ఆయనకి నమస్కరించగానే మళ్ళీ అదే తీక్షణమైన చూపుతో “నిన్ను నువ్వు హింస పెట్టుకోవటం కూడా జీవ హింసతో సమానం” అని తీవ్రంగా అన్నారు. వెంటనే ఉలిక్కి పడ్డాను, అవును కదా, నన్ను నేను కించపరుచుకోవటం కూడ ఒక రకమైన అహంకార లక్షణమే! అందరిలో ఉన్న జీవుడే నాలో కూడా ఉన్నది, అందరిలో ఉన్న చైతన్యమే నాలో కూడా ఉంది. ఇతరులలో మంచిని గుర్తించాలంటే, ముందు నాలో అది గుర్తించాలి. నామీద నాకు విశ్వాసం ఉండాలి. ఇవి నా దృక్పధాన్ని సరి చేసే సంఘటనలు.

నాన్నగారితో అనుబంధం, నాకు ఉద్యోగం రావటం ఒకేసారి జరిగాయి. అది నా జీవితంలో శుభ మలుపు – నాన్నగారి హోలీ కంపెనీతో పాటు, బ్రతుకు తెరువు, ఆర్ధిక స్వాతంత్రం రావటంతో జీవితానికి శాంతి సౌఖ్యాలు వచ్చాయి. కానీ అప్పటిలో అది గుర్తించే తెలివి లేక, నలుగురిలో ఉద్యోగం చేసే ధైర్యం లేక, నాన్నగారి దగ్గర ఉండిపోవాలని అనిపించేది. ప్రాపంచిక పనులన్నీ వదిలేస్తే ఆధ్యాత్మికంగా అభివృద్ది వచ్చేస్తుంది అనుకొనేదానిని. అది ఎస్కేపిజం (సమస్య నుండి పారిపోవటం) అని అప్పుడు తెలియదు. పని మానేసి ఏమి చేస్తావు అని అడిగేవారు నాన్నగారు. ఉద్యోగం మానకమ్మా, అది అవసరం. భగవంతుడు నీకు ఇచ్చిన అవకాశాలు ఉపయోగించు కొంటూ నువ్వు ఆత్మజ్ఞానం పొందాలి అని స్పష్టం చేశారు. నువ్వు శాంతిగా ఉంటే నేను సంతోషిస్తాను అనేవారు ఎంతో దయతో.

ఆయనతో అనుబంధం కలిగిన 5-6 సంవత్సరాలు తరువాత ఒక కష్టమైన నిర్ణయం తీసుకోవలసి వచ్చినప్పుడు, ఆయన పటం ముందు కూర్చొని, తండ్రీ నువ్వు ఏమైనా చెయ్యి, నేను ఎక్కడ ఉన్నా నాకు నీతో అనుబంధం చెదరకుండా నువ్వే రక్షించాలి అని ప్రార్ధించాను. విచిత్రంగా సమస్య వెంటనే విడిపోయింది.

నాన్నగారిని కలవక ముందు సమస్యలను తట్టుకొనే శక్తి లేక, “నాకే ఎందుకు ఇలా జరుగుతుంది” అనుకొనేదానిని. నాన్నగారు ఆ తలంపుని పూర్తిగా తీసేశారు. నాకు తెలియకుండానే, ఆయనని భౌతికంగా కలుసుకోక ముందే, ఈ సర్జరీ మొదలైపోయింది. అందుకేనేమో, మొదటి సమావేశంలోనే నా ప్రమేయం లేకుండా, ఆ ఆలోచనతో సంబంధం లేకుండా, “నా సమస్యని తీర్చమని కాదు, దానిని తట్టుకొని ఎదుర్కొనే శక్తి కావాలి” అనే పలుకులు నా నుండి వచ్చాయి. ఆ మాట అంటూనే నాకు ఆశ్చర్యం, నేనే అంటున్నానా అని. అయితే ఆ క్షణం నుంచే మనస్సులో ఆ భావం తగ్గిపోయి క్రమంగా తొలిగిపోయింది.

నాన్నగారు నాజీవితంలోకి వచ్చిన కొద్ది కాలంలోనే ఎన్నోసంఘటనలు ద్వారా పాఠాలు నేర్పుతూ నాలో ఆత్మవిశ్వాసం కలిగించారు. మన ప్రయత్నం వల్ల తొలిగించుకోలేని అలవాట్ల నుంచి నాన్నగారి దయ వల్ల బయటపడి, ఆత్మవిశ్వాసం పెంచుకొని, జీవితంలో సంఘటనలని అంగీకరిస్తూ, శాంతిని పొందగలిగాను. నాన్నగారి దయ చాలా దూరం తీసుకొచ్చింది, క్రమంగా బాగుపడిపోతాము, ఆయన దయ ఎప్పుడూ ఉంది అని నమ్మకం కుదిరింది.

ఆచరణాత్మక ఉపదేశము

నాన్నగారి లో విశేషం ఏమిటంటే, భక్తుల పట్ల ఆయన చూపే పరిపూర్ణమైన ప్రేమ, ఇంకా విశిష్టమైన బోధ. ఆయనే ప్రేమ స్వరూపం. అపారమైన ప్రేమతో, కరుణాపూరిత మాటలతో, ఎన్నో సంఘటనల ద్వారా ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి ఆచరణయోగ్యమైన దారిలో నడిపించారు.

ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో ముఖ్యముగా అవసరమైనది సక్రమమైన ఆలోచన. రాంగ్ థింకింగ్ మన జీవితంలో కష్టాలకి ఎదురుదెబ్బలకి చాలావరకూ కారణం. నాన్నగారి టీచింగ్ ద్వారా మన ఆలోచనని సక్రమమైన మార్గంలో పెట్టడానికి చూసేవారు. భగవద్గీత లో కృష్ణ పరమాత్మ అర్జునుడి ఆలోచనని సరైన మార్గంలో పెట్టి, మనస్సుని లక్ష్యం పైన గురిపెటేటట్టు చేసినట్లే, నాన్నగారు కూడా జీవితం పొడుగునా మన తలంపులని సరైన మార్గం లోకి మళ్లించి, మన గురి చైతన్యం వైపు, స్వతంత్రమైన ఆనందం వైపు ఉండేటట్టు చూసేవారు.

నాన్నగారి టీచింగ్ లో ఇంకొక ముఖ్యమైన అంశం ప్రాక్టికాలిటీ (practicality). భక్తి, ఆధ్యాత్మికత అంటే అన్నీ విడిచిపెట్టి ఇల్లు వదిలివేయటం కాదు. అది రమణ మహర్షి వంటి శుద్ధాత్ములకి మాత్రమే వర్తిస్తుంది. ఆధ్యాత్మికత అంటే దైనందిన జీవితంలో మన ప్రవర్తన, జీవితంలో సంఘటలను ఎలా తీసుకొంటున్నాము చూసుకొని, వాటిని ఆధ్యాత్మిక పురోభివృద్దికి భక్తిని పెంచుకొని భగవంతుని వైపు ప్రయాణించటానికి ఉపయోగించుకోవటం.

ఇతరుల మీద ఆధారపడకుండా, బ్రతుకు తెరువుకి పని చేసుకోవటం అవసరమని, అన్నీ వదిలేసి బ్రతకటం కంటే, జీవితంలో సంఘటనలు ఎదుర్కొంటూ, వాటినుంచి పాఠాలు నేర్చుకొంటూ, మనకున్న సమయాన్ని భగవంతుడి వైపు ప్రయాణించటానికి ఉపయోగించుకోవాలని ఎన్నో రకాలుగా వివిధ సంధర్బాలలో బోధించారు. సన్యాసిగా అడివిలో బ్రతికేకన్నా, ఒక గృహస్థుగా జీవితంలో ఒడిదుడుకులని తట్టుకొంటూ సాధన చేసేవాడికి ఆత్మజ్ఞానం ముందు వస్తుంది అంటూ ఉండేవారు.

నాన్నగారితో అనుబంధం కలిగిన తరువాత, పెద్ద సమస్యలని తట్టుకో గలుగుతున్నాను, కానీ రోజువారీ చిన్న ఇబ్బందులు మాత్రం చికాకు పెడుతున్నాయి ఏమిటి విచిత్రంగా అని అనిపించేది. నాన్నగారు ఎన్నో సార్లు చెప్పేవారు, గురువు మన ప్రారబ్ధాన్ని తప్పించడు, అది ఎంత కష్టమైన బరువైనా అనుభవించాలి, కానీ గురువు కరుణతో ఆ బాధ తెలియకుండా మనని మత్తులో ఉంచుతాడని. అయితే మనకి పాఠాలు నేర్పటానికి, చెడువాసనలు తీసివేయటానికి మట్టుకు, దైనందిన జీవితంలో కుటుంబంలో వచ్చే సమస్యలను, సమాజంలో వ్యక్తుల వల్ల ఇబ్బందులను, మనమే ఎదుర్కొనేలా చేస్తాడు. తలుపు సందున పెట్టి నొక్కుతాడు భగవంతుడు, మనం బాగానే ఉన్నాము అనుకొంటే ఎవరో ఒకరిని గిల్లి వదిలిపెడతాడు అనేవారు కదా !

ఒకసారి నేను జిన్నూరు నుండి హైదరాబాద్ తిరుగు ప్రయాణం అవుతుండగా నాన్నగారు ప్రేమగా గుమ్మం వరకూ వచ్చి, “నీకు త్వరలో ఆత్మజ్ఞానం కలుగుతుంది అమ్మా, నువ్వు చైతన్య స్థితి పొందుతావు” అన్నారు. ఎంతో ఆనందం కలిగినా, ఆ మాటని చిరునవ్వుతో అందరికీ చెప్పినట్టే అన్నారు అన్నట్టు మామూలుగా తీసుకున్నాను. వెంటనే నాన్నగారు, “ఇది తేలిక మాట అనుకొంటున్నావా, నేను నిజంగా చెపుతున్నాను, నీకు తప్పనిసరిగా ఆత్మజ్ఞానం కలుగుతుంది, ఆత్మలో ఐక్యం అవుతావు, నువ్వే కాదు భక్తులందరూ పొందుతారు, అందరూ తరిస్తారు. అది ఈ జన్మలో కావచ్చు, మరుజన్మలో కావచ్చు, కొన్ని జన్మలు పట్టవచ్చు. ఈలోపల మనం చేయవలసినది చెయ్యాలి, ఎదురుచూసినట్టు ఉండకూడదు” అన్నారు.

ఒకసారి ‘నీకు సబ్జెక్టు బాగా అర్ధం అవుతోంది’ అన్నారు. “నేను ఆచరణలో ఫెయిల్ అవుతున్నాను, అర్ధం అయితే అవ్వను కదా” అని చెప్పాను. అప్పుడు నాన్నగారు ముందు సబ్జెక్టు తెలియాలి, దానిని పట్టుకొని ఎంజాయ్ చెయ్యాలి, నెమ్మదిగా అది నీ అవగాహనకి వచ్చి నిన్ను ప్రభావితం చేస్తుంది. అప్పుడు ఆచరించకుండా ఉండలేక ఆచరిస్తావు, కొంతకాలానికి అది నీ స్వభావం అయిపోతుంది అన్నారు. ఇంకొక సారి నువ్వు పని బాగా చేస్తావు అమ్మా అన్నారు. అప్పుడు అన్నాను, “పని పని కోసం చేయను, పర్ఫెక్ట్ గా చేస్తే ఎవరూ వెలెత్తి చూపరు, మాట పడక్కరలేదు అనుకొని చేస్తాను అన్నాను. అది కూడా త్వరలోనే దాటేస్తావు అమ్మా, పని పెర్ఫెక్ట్ గా చేయటం మొదటి అడుగు అన్నారు. ఆ ఆనందం ఎలా ఉంటుందో నాన్నగారి చిన్న చిన్న పనులు చేసినప్పుడు తెలిసింది.

పని ద్వారా నాన్నగారి అనుగ్రహం

సంధ్య అక్కతో సాన్నిహిత్యంలో నాన్నగారు చెప్పే చాలా విషయాలు నాకు అర్ధం అయేటట్టు చెప్పేవారు. గత పదేళ్లుగా ఆవిడ ప్రోత్సాహంతో భగవాన్ అరుణాచలం మీద వ్యాసాలు ఇంగ్లీషులో రాయటం మొదలుపెట్టి, ముందుగా సంధ్యక్క వదిన సుభద్రగారు నడిపిన అధ్యాత్మిక పత్రికకు 3-4 వ్యాసాలు పంపాను. నాన్నగారి ప్రవచనాలనుంచి మాటలు తీసుకొని ఈ వ్యాసాలు కూర్చేదానిని. అనుకోకుండా ఒకరోజు నాన్నగారి గురించి రాయాలి అనిపించింది. వెంటనే గంటలోపు క్లుప్తంగా ఆయన జీవితం, ముఖ్యమైన బొధనాంశాలు రాశాను. అది నేను రాయలేదు, లోపలినుంచి ఒక ప్రేరణ నాచేత రాయించింది. ఆ వ్యాసంలో అరుగు గురించి నాలుగు వాఖ్యాలు ఉన్నాయి.
సంధ్యక్క ఆ వాఖ్యాలు బాగున్నాయి ఇంకా వివరంగా రాయగలవా అన్నారు. సరే అన్నాను కానీ ప్రయత్నం చేయలేదు. కొన్ని వారాల తరువాత మళ్ళీ అదే బలమైన ప్రేరణ కలిగి, వెంటనే అరుగు వ్యాసం రాసి వర్మ గారికి పంపితే ఆయన నాన్నగారికి చూపించారు. జిన్నూరులో భక్తులు కోరికమీద తెలుగులో కూడా రాశాను. అది మొదటిసారి తెలుగు రాయటం! నాన్నగారు మెచ్చుకొని రెండు భాషలలోనూ బాగా రాసావు అమ్మా, నీలో భావాలు స్పష్టంగా డైరెక్ట్ గా చెప్పావు అంటూ, రాయటం కొనసాగించమని ప్రోత్సహించారు. తరువాత అదే ప్రేరణతో నాన్నగారి పేరులోని విశేషం వివరిస్తూ ఒక ప్రార్థన కూడా రాశాను. ఇవేమీ నేను ప్రయత్నపూర్వకంగా రాసినవి కాదు, నాన్నగారే రాయించారు. అందరి హృదయాలలో నేను ఉన్నాను అని చూపటానికి ఆయన అనుగ్రహం అలా పనిచేసింది.

రాయటం అలవాటు అవ్వటంతో, నాన్నగారి పోస్ట్ ఆఫీసు ప్రవచనాలు 2-3 రాసి ఇంగ్లీషులో అనువాదం చేశాను. ఈ ప్రవచనాలు రమణ భాస్కర ప్రచురణ మొదలుపెట్టటానికి ముందు చెప్పినవి. పాలకొల్లు సత్యనారాయయణ రాజు గారు ఈ పత్రికని మొదటినుంచి అంకితభావంతో నడుపుతున్నారు. ఆయనతో ప్రచురితం అవ్వని పూర్వపు ప్రవచనాలు మాటకిమాటగా రాస్తున్నానని, అవసరమైతే వాడుకోవచ్చని చెప్పాను. అప్పటికి నాన్నగారు ఆరోగ్యరీత్యా ప్రవచనాలు తగ్గించటంతో వాటిని సత్యనారాయణ రాజు గారు ప్రచురించటం ప్రారంభించారు. వర్మగారు పాత ప్రవచనాలు రాసే బాధ్యత తీసుకొని ఎంతో శ్రద్దతో కొనసాగిస్తున్నారు. అది శ్రమతో కూడినపని, ఎంతో సమయం వెచ్చించాలి. అయినా ఇదివరకు భీమవరం దేవిగారు, ఇప్పుడు వర్మ గారు చాలా తేలికగా చేస్తున్నారు. పత్రిక వైవిధ్యంగా ఉండటానికి నాన్నగారు వివిధ విషయాల మీద చెప్పిన మాటలు, మహాత్ముల గురించి చెప్పిన మాటలు, అక్షరమణమాలకు, గీతా శ్లోకాలకు ఆయన ఇచ్చిన వివరణలు వ్యాసాలుగా వేయటం కూడా మొదలు పెట్టారు. ఈ వ్యాసాలు రాసే పని కొంతవరకూ చేస్తున్నాను. నాన్నగారు కరుణతో మాకు ఈ పని చేసే అవకాశం ఇచ్చారు.

స్వాభావికంగా నేను ఒంటరిగా ఉండటానికి ఇష్టపడతాను. పుస్తకపఠనం అంటే ఇష్టం. నాన్నగారి సంకల్పం వల్ల నాకు తగిన పని అప్పగించారు. ఆయన పని ద్వారా, ఎప్పుడూ ఆయన మాటలు వినటం, వాటిని మననం చేసుకొని అర్ధం చేసుకొని, యధాతధంగా రాయటం, ఒక అదృష్టం. మనసు గురి తప్పకుండా సరైన మార్గంలో ఉండటానికి ఇది ఉపయోగపడుతోంది. రేపు విందాములే అనుకొని తప్పించుకోలేము. ఈ పనిలో భక్తులకి ఉపయోగపడాలని సంకల్పం ఉన్నా, నేను మాత్రం నిశ్చయంగా ప్రయోజనం పొందుతున్నాను!

మనమందరమూ నాన్నగారి కుటుంబం

ఎందరో భక్తులు నాన్నగారి పని శ్రద్దగా అంకిత భావంతో చేస్తున్నారు. నాన్నగారి మాట సజీవంగా ఉండేలా, ప్రపంచమంతా వ్యాప్తి చేసి ఇంకా ఎందరికో ఉపయోగపడాలని మంచి సంకల్పంతో కృషి చేస్తున్నారు. పాత భక్తులు వారి రచనల రూపంలో, కాసెట్టుల రూపంలో నాన్నగారి మాటని భద్రపరిస్తే, వాటిని వెబ్సైట్లు ద్వారా, యూట్యూబ్ ద్వారా, వ్యాప్తం చేసి, పదికాలాలు ఉండేలా యువభక్తులు కృషి చేస్తున్నారు. మీడియా టెక్నాలజి పూర్తిగా ఉపయోగిస్తూ నాన్నగారి బోధలోని మచ్చుతునకలు ప్రతిరోజూ వెదజల్లుతూ, నాన్నగారు తయారు చేసిన టీచర్లు ఆన్లైన్ సత్సంగాలు నడుపుతూ, నాన్నగారి సమక్షం ఎప్పుడూ ప్రత్యక్షంగా ఉండేలా చూస్తున్నారు. జిన్నూరులో నాన్నగారు నివసించిన పరిసరాలలో వారి జ్ఞాపకాలు భద్రపరచటం, భక్తులకి సంతోషదాయకం. నాన్నగారి భౌతిక కుటుంబ సభ్యుల ప్రేమతో బాధ్యత తీసుకొని చేయూత ఇవ్వటం భక్తుల అదృష్టం. మనమందరమూ నాన్నగారి కుటుంబం!

ఓం శ్రీ నాన్న పరమాత్మనే నమః

Sunday, August 22, 2021

Sadguru Nannagaru describes the desireless Love of the Gopikas

Gopikas felt Lord Krishna's presence even in their food. They didn't see the food but saw Lord Krishna in the food they ate. Such is their devotion. Gopikas said: 'In Loving the Lord, we have given up the fear of being dishonoured by society'. In Loving the Lord, Gopikas neither cared the society nor their husbands. Usually, we fear society to a certain extent. But Gopikas ran after the Lord giving up their family honour and the social honour. When Akrura came to take the Lord to Mathura, Gopikas laid down on the ground and obstructed Akrura's chariot. They said: ' Oh! Akrura, you seem to be Krura ie the cruellest one. Who has named you Akrura? As you are distancing the Lord from us, you are Krura. Why did your parents name you Akrura?' Gopikas further said few more words which are most wonderful. They said: 'Oh! Akrura, By distancing God from us, you are doing us the maximum harm. Even if you want to harm us in future, you cannot do it for there can be no greater harm than distancing God from us'. Look at the wonderful expression of the Gopikas. Such words came out only from Gopikas. Look at the beauty of their expression of love towards God. It is matchless love, matchless affection and matchless devotion. Even the greatest amongst the scholars cannot speak such words because their scholarship becomes an obstacle for them. Such devotion also doesn't come so easily. Only the highly cultured and highly meritorious people who have been recipients of God's Grace or a Guru's Grace can get such devotion towards God.

Monday, August 16, 2021

"కృషితో కృప" - (By లీల గారు)

నాన్నగారు భక్తులకి ఎన్ని వాసనలు ఉన్నప్పటికీ చమత్కారానికి కూడా వారిని ఒక్క మాట అనేవారు కాదు. ఎన్ని జన్మలు పుణ్యం చేసుకువచ్చామో, మనకు ఈ రోజు ఇలాంటి గురువు దొరికారు. కానీ ఈ అవకాశాన్ని మనం జారవిడుచుకోకూడదు. మన వైపు నుండి కృషి బాగా పెరగాలి అనిపిస్తూ ఉంటుంది. నాకు ఏదైనా కష్టం వస్తుంది అనగానే ముందే నాన్నగారు నాతో నీ స్వరూపం శాంతి, ఆనందం నువ్వు శాంతిలో నుంచి బయటకు రావద్దని చెప్పేసేవారు. వంతెన కింద నీరు సమానంగా ఎలా ప్రవహిస్తూ వెళ్ళిపోతుందో, అలా నువ్వు శాంతిలో నుంచి బయటికి రాకపోతే నీకు వచ్చే కష్టాలు అలా వెళ్ళిపోతుంటాయి అని చెప్పేవారు. పవిత్రతలో నుండి శాంతి వస్తుంది, శాంతిలో నుంచి సుఖం వస్తుంది, సుఖానికి తల్లి శాంతి, శాంతికి తల్లి పవిత్రత, అందుకని మనకి పవిత్రత పునాదిగా ఉండాలి. నువ్వు ఒక మాట మాట్లాడితే నీకు శాంతి రావాలి ,ఇతరులకు శాంతి వచ్చేలా ఉండాలి అలా మనం జీవించాలి అని నాకు బోధిస్తూ, నువ్వు సత్సంగం చెప్పేటప్పుడు వినేవారికి ఆ శబ్దానికి అర్థం స్ఫురించేలాగా చెప్పగలగాలి, నీ అనుభవాన్ని జోడించి చెప్పాలమ్మ అని అంటూ, నువ్వు ఏదైనా ఒక కష్టం నుంచి కానీ, ఒక అనుభవం నుంచి బయటకు వచ్చి నీ అనుభవాన్ని జోడించి సత్సంగం వినేవారికి చెప్పావు అనుకో అమ్మ లీల , రేపు వాళ్ళకి ఏదైనా కష్టం వచ్చింది అనుకో నువ్వు పడ్డ కష్టం వాళ్ళు పడకుండా తేలికగా బయటకు వస్తారు అమ్మ అందుకు నీ అనుభవాన్ని జోడించి చెప్పాలి అనే వారు నాన్నగారు.

సబ్జెక్టు పట్టుకొని జీవిస్తే ప్రాణ ప్రయాణ సమయంలో ఎలా వెళ్తానో కూడా స్వప్నంలో చూపించారు నాన్నగారు. రామా రామా అంటూ శరీరాన్ని వదలడం ఈ జీవుడు చూడటం స్వప్నం లో చూపించారు. సబ్జెక్ట్ యొక్క వైభవం అది. మాట దేవుడై ఉంది అన్నారు నాన్నగారు. మొదట్లో నీ అవతారం ఏమిటి అని నేను అడిగే దాన్ని కదా, లోపల షిరిడి బాబా నాన్నగారు ఒకటిగా, నాన్నగారు భగవాన్ ఒకటిగా, నాన్నగారు శివుడు ఒకటే అని అలా చూపించేవారు. ఒకసారి నాన్న గారిని నేను నాకు స్వప్నంలో చూపిస్తున్నారు కదా నేను భౌతికంగా మీ వైభవాన్ని అలా ఎందుకు చూడలేకపోతున్నాను అని అరుణాచలంలో అడిగాను, నీకు తర్వాత చెప్తానులే అన్నారు. తరువాత నేను గిరిప్రదక్షిణ కి వెళుతూ ఉంటే, గాఢనిద్రలో మనస్సు హృదయానికి దగ్గరగా ఉంటుంది కాబట్టి అప్పుడు పరమ పవిత్రంగా ఉంటుంది. అప్పుడు నాన్నగారు వైభవం స్వప్నంలో తెలియజేసింది. జాగ్రదావస్థలోకి వచ్చేసరికి మనసు దేహంతో కలిసిపోయి మలినం అయిపోయింది కదా నాన్నగారి వైభవం నాకు ఎలా తెలుస్తుంది అనుకున్నాను అలా నేను అడిగిన ప్రశ్నకు ఆ గిరి ప్రదక్షిణలో నాన్నగారు నా స్పురణకు వచ్చేలా చేశారు. అంటే, నా మనసులో మాలిన్యం నేను కడుక్కుంటూ భౌతికంగా జీవిస్తే, నా దైనందిన జీవితంలో నా ఆలోచన,మాట, చేత ద్వారా నేను పవిత్రురాలుని అయినప్పుడు నాన్నగారు వైభవం నాకు అర్థం అవుతుంది అని తెలిసింది. తర్వాత ఒకసారి నాన్నగారు మనస్సు అంతర్ముఖం అవ్వకుండా గురువు వైభవం ఎవరికీ అర్థం కాదు అని చెప్పారు.

నాన్నగారు : రామాయణము లీలకి ఇచ్చినా చదవట్లేదు, లీల జ్ఞాని అయిపోయింది అన్నారు.

లీలగారు(భక్తురాలు): ఆ మాటకు నాకు దుఃఖం వచ్చి, ఒక కాగితం మీద పూర్వం రామాయణ, భాగవతాలు చదివాను, నాన్నగారు అప్పుడు నేను నా సమస్యను పరిష్కరించుకోలేకపోయేదాన్ని ఇప్పుడు మీ సమక్షంలో మీ ప్రవచనాలు విన్న తర్వాత నా సమస్యలను నేను పరిష్కరించుకోగలిగాను. నేను రామాయణం చదవలేదు నాన్నగారు నన్ను క్షమించండి అని వ్రాసి ఇచ్చాను.

నాన్నగారు: రెండుసార్లు చదివి హృదయం మీద చెయ్యి వేసుకుని లీలా నువ్వు రాసింది నేను ఒప్పుకుంటున్నాను అమ్మ అని 'మన బోధంతా మనసుకు ట్రైనింగ్, ఈ గాథలు అన్నీ బాధలను తీసుకువస్తాయి అని భగవాన్ చెప్పారు . మన ఇంట్లో బాధలే మనం పడలేకపోతున్నాము, మళ్ళీ మనకు ఆ బాధలు ఎందుకు , మన సబ్జెక్టు మనకు సరిపోతుంది.' నువ్వు చెప్పింది నాకు చాలా బాగా నచ్చింది అమ్మ లీల అన్నారు.

ఒకసారి నాన్నగారు రామకృష్ణుడు గురించి అరుగుమీద చెబుతున్నారు. అప్పుడే రాజకీయ నాయకులు ఎవరో ఇద్దరు వచ్చారు నాన్నగారు కొద్దిసేపు వారితో మాట్లాడిన తరువాత, వారు వెళ్ళిపోయాక, నాన్న గారు "దీన్నే రామకృష్ణుడు ఈగల భక్తి అన్నాడు. ఇప్పటివరకు మనం సబ్జెక్ట్ చెప్పుకున్నాము, కానీ వారు వచ్చేసరికి రాజకీయాలు మాట్లాడవలసి వచ్చింది".

లీలగారు(భక్తురాలు): నాన్నగారు! రామకృష్ణుడుకి చెయ్యి విరిగినప్పుడు డాక్టర్లు అందరిని నా చెయ్యి ఎప్పుడు తగ్గుతుంది అని తిట్టేవారు. ఏ భక్తులు వచ్చినా నా చెయ్యి ఎప్పుడు తగ్గుతుంది, నేను అమ్మకి దణ్ణం ఎప్పుడు పెట్టుకోవాలి అని అడుగుతూ ఉండేవారు. అప్పుడు ఒక భక్తుడు రామకృష్ణుడితో, స్వామి మీరే భగవంతుడు కదా! మీరు సంకల్పించుకుంటే తగ్గిపోతుంది అన్నాడు. దానికి రామకృష్ణుడు ఇది నాకు అమ్మ చేసిన మేలు నేను ఇలా ఉంటే లౌకిక భక్తులందరూ పారిపోతారు, నిజమైన భక్తులు ఉంటారు అన్నాడు. అలా మీరు కూడా మమ్మల్ని మాయ చేస్తున్నారు కదా అన్నాను.

నాన్నగారు: నవ్వుతూ, రామకృష్ణుడికి కపటం ఎలా ఉంటుందో తెలియదు అమ్మ, ఉన్నది ఉన్నట్లుగా చెప్పేస్తాడు. ఇప్పుడు నువ్వు ఉన్నావనుకో నిన్ను పుస్తకం చదివినట్లు చదివేసి, నీలో ఏమున్నాయో అన్నీ చెప్పేస్తాడు. అంటే, ఎలా మాట్లాడాలో కూడా తెలియదు అమ్మ రామకృష్ణుడికి, వెనకాల భక్తులు ఎలా మాట్లాడాలో నేర్పించేవారు.

లీలగారు(భక్తురాలు): అలా రామకృష్ణుడు వైభవం నాన్నగారు చెప్పటం వలన అర్థమైంది కానీ లేకపోతే మనకు తెలియదు.

నాన్నగారు: అమ్మ లీలా, నువ్వు ఒకటిగా ఉన్నావా లేక రెండుగా ఉన్నావా?

లీలగారు(భక్తురాలు): నేను రెండుగా ఉన్నాను అని చెప్పాను.

నాన్నగారు: రెండు ఎందుకు అయ్యావు?.

లీలగారు(భక్తురాలు): దేహం నేను అనుకోవటం వలన నాన్నగారు అన్నాను.

నాన్నగారు: అందులో నుండి ఎలా విడువడగలవు?

లీలగారు(భక్తురాలు): గురువు దయవల్లనే విడువడగలను గాని నా అంతట నేను రాలేను నాన్నగారు అన్నాను.

నాన్నగారు: గురువు దయ నీకు ఎలా కలుగుతుంది?

లీలగారు(భక్తురాలు): మాట, చేత,పని అంతా నా గురువు చెప్పినట్టు నేను జీవించగలిగితే నా గురువు దయ నాకు కలుగుతుంది నాన్నగారు అన్నాను.

నాన్నగారు: నువ్వు బానే చెప్పావు అమ్మ

ఒకసారి చించినాడ మీటింగ్ కి వెళ్ళాను నాన్నగారు లోపల హైదరాబాద్ భక్తులతో మాట్లాడుతున్నారు. నేను ఆ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాను. అక్కడే ఉన్న ఒక భక్తురాలు నన్ను చూసి, నాన్నగారు ఉన్న గదిలోకి పంపించారు. అక్కడ ఉన్న భక్తులను చూసి, వీరందరూ పెద్దవారు నాన్నగారు వారితో మాట్లాడుతున్నారు, ఇప్పుడు నాతో మాట్లాడుతారో లేదో, అని మనసులో అనుకుంటూ ఉన్నాను. ఈలోపు నాన్నగారు నాకు తృప్తి కలిగేలాగా పలకరించి లోపల గారెలు ఉంటే అవి నాతో తెప్పించుకొని ఆయన ఎదురుగా నన్ను తినమని నాకు ఇచ్చారు. తరువాత ప్రవచనానికి సమయం అయిందని ఆయన బయటకు వెళుతూ ఒక అడుగు వెనక్కి వేసి కళ్ళు పెద్దగా చేసి నా వైపు చూస్తూ, ఇప్పుడు శాంతిగా ఉన్నావా అని అడిగారు. అంటే అక్కడ లోపల ధనవంతులైన వారు ఉన్నారు. వారు పెద్ద వారు, వారు ఉన్నప్పుడు నాన్నగారు మనతో మాట్లాడతారా లేదా అనుకున్నాను కదా, అందుకు నాన్నగారు ఇప్పుడు శాంతిగా ఉన్నావా అనగానే, నాకు చాలా దుఃఖం వచ్చి, నా తండ్రిని నేను ఎంత భేద భావంతో చూశాను అనుకున్నాను. అలా నా మనసులో ఉన్న ఆ భేద భావాన్ని తొలగిస్తూ , నాకు ఆయన మీద ఉన్న విశ్వాసాన్ని మరింత ధృఢం చేశారు. మరలా ఎప్పుడూ నాకు ఆ తలంపు రాలేదు, మన లోపల ఉన్న పెద్ద , పెద్ద బండరాళ్లు లాంటి వాసనలను కూడా గురువు సమక్షంలో ఆయనే కరిగించేస్తారు. ఇప్పుడు నాన్నగారు చెప్పినట్లు మనం జీవిస్తూ, మనం కృప గురించి ఆలోచించకుండా కృషి పెంచుకుంటే, సులభంగా గడపలు దాటినట్టు మనం లోపల దాటేయగలుగుతాము. మధ్య మధ్యలో గొప్పులు తగులుతాయి తగిలిన ఆగకూడదు మనకి గమ్యాన్ని చూపించారు కదా నాన్నగారు.

నాన్నగారు: నువ్వు సాధనలో అభివృద్ధిలోకి రావాలంటే ఈ మూడు మాటలు నేర్చుకో లీల. 

1. దేహం వచ్చింది అంటే ప్రారబ్దం తప్పదు రాముడు అంతటివాడికే విధి తప్పలేదు, ఓర్పుతో భరించడం నేర్చుకో అన్నారు. 

2. రెండవది ఏంటంటే, నీ దైనందిన జీవితంలో వ్యక్తి భావన పల్చబడేటట్టు చూసుకో. 

3. మూడవది ఏంటంటే, ప్రపంచం మాయ అనే స్ఫురణ కలిగి ఉండు. 

ఈ మూడు నీ దైనందిన జీవితంలో ఆచరిస్తూ వెళుతూ ఉండు. జ్ఞానం మాట గాని, ఆ తలంపు గాని వద్దు. నీ పని నువ్వు చేసుకుంటా ఉంటే, సహజంగా అయిపోతుంది. అసలు నీకు ఈ ప్రయాణంలోనే శాంతి, ఆనందం వచ్చేస్తుంది.

నాన్నగారు ఒక 30 నిమిషాలు మమ్మల్ని కూర్చోమని ఈశ్వరుడు అందరి హృదయాలలో ఉండి, బొమ్మలను ఆడిస్తున్నట్టు జీవులను ఆడిస్తున్నాడు, ఎక్కడ నుండి ఆడిస్తున్నాడు అని అన్వేషణ మొదలు పెట్టండి.ఈ అన్వేషణ వలన మీకు ఏకాగ్రత వస్తుంది. ఈ అన్వేషణ ఎటువంటిదంటే, మీ చేతిలో డబ్బులు ఉంటే, మీరు వస్తువు ఎంత సులభంగా కొనుక్కుంటారో, అలా ఈ అన్వేషణ మిమ్మల్ని సులభంగా సత్య వస్తువు దగ్గరకు చేరుస్తుంది అని చెప్పారు. ఏదైనా ఒక మాట నాన్నగారు చెబితే, సత్సంగంలో నాలుగు రోజులు వరుసగా దాని గురించే మాట్లాడుకునే వాళ్ళం. నాన్నగారు అలా చెప్పించే వారు. అలా కొద్ది రోజులు ఉనికి గురించే మాట్లాడాను. సత్యంగా ఉండటం మనం ప్రాక్టీస్ చేస్తూ ఉంటే అసత్యం దూరం అయిపోతుంది అని నాన్నగారు చెప్పారు. ఉనికి గురించి నాలుగు రోజులు చెప్పేసరికి అది నాకు అనుభవం ఉండాలి కదా నాన్నగారు అనుకున్నాను. నాలుగవ రోజు స్వప్నంలో నేను ఇంట్లో రోజూ అభిషేకం చేసే గిరి సృష్టి అంతా ఆక్రమించేసి ఉంది. నేను చాలా పెద్దగా అయిపోయాను. ఆ వెనకాల ఉనికి యొక్క వెలుగు ఉంది. దాని ఆధారంతో ఈ సృష్టి అంతా కనిపిస్తోంది. ఆ ఉనికి ఉండటం వలన ఈ సృష్టి జరుగుతుంది అని ఒక శబ్దం వినిపించింది. అలా నాన్నగారు సత్సంగంలో చెప్పుకున్న వాక్యాన్ని చివరలో ఆచరణలో చూపిస్తూ ఉండేవారు.

ఈ జన్మలో మనము ఎవరో మనం తెలుసుకోవడానికి ఆ రుచి ఒక్కసారైనా చూడాలి అని అనుకోవడంలో తప్పేముంది అనిపిస్తుంది. నాన్నగారు వినయం, ప్రేమ నేర్చుకోమన్నారు. మనం సత్యం వైపు నడుస్తూ ఉంటే, ఈ దైవీసంపద అంతా దానంతట అదే వస్తుంది. నాన్నగారు ఎవరు ఎవరికీ ఏమీ కారు అనే వాక్యాన్ని మంత్రం కింద అనుకోమనేవారు. మన జీవిత విధానంలో మన నాన్నగారు చెప్పినట్లు జీవిస్తేనే ఎంతోకొంత మన అంతర్ముఖ ప్రయాణానికి సాధ్యం అవుతుంది. ఒకసారి నాన్నగారి దగ్గరకి ఒక భక్తులు వచ్చి నాన్నగారు మీరంటే అందరికీ విశ్వాసం ఉంది. నాకు ఎందుకు అంత విశ్వాసం లేదు అని అడిగారు. అప్పుడు నాన్నగారు అంత పూర్ణ విశ్వాసం ఎవరికీ ఉండదు అమ్మ, పూర్ణ విశ్వాసం జ్ఞానంతో సమానమైనది అని, రెండు మూడు సార్లు విశ్వాసం కలిగి అది జారవిడుచుకంటే, అది జారిపోతుంది ఉండదు. విశ్వాసం ఆ రోజుకారోజు పెంచుకోవడానికి ప్రయత్నం చేయాలి అది ఒక్కసారిగా కలుగదు అన్నారు. భగవాన్ మనసుమీద నిఘా అంటారు, నాన్నగారు మన సబ్జెక్ట్ అంతా మనసుకు ట్రైనింగ్ అన్నారు. అంటే నిఘా వేరు, మనసు ట్రైనింగ్ వేరు కాదు. నాన్నగారు కిందకి దిగి మన స్థాయికి వచ్చి, మనకు అర్థం అయ్యేలాగా అన్ని మార్గాలు నుండి చెప్పుకొచ్చారు. అదే భగవాన్ ఒక్క మాటతో చెప్పేస్తారు.

నాన్నగారు శరీరం వదిలిపెట్టే ఒక వారానికి ముందు నేను వైజాగ్ నుండి చూడడానికి వచ్చాను. వచ్చేటప్పుడు ట్రైన్ లో నాన్నగారు ఎలా ఉంటారో అనే భయం వలన రాత్రి నిద్ర పట్టలేదు. కానీ తెల్లవారుజామున కొంచెం నిద్రపట్టి ఒక స్వప్నం వచ్చింది. స్వప్నంలో నాన్నగారు, నేను ఉన్నాము. ఎవరో ఇద్దరు భార్యాభర్తలు కొత్తవాళ్ళు నాన్నగారి పాదపూజ చేసుకోవడానికి వచ్చారు. నేను నాన్నగారికి కుర్చీ వేసి అన్నీ పెట్టాను, నాన్నగారు వచ్చి కూర్చున్నారు. నేను ఆ భార్య, భర్తలు తో ఇదే ఆఖరి పూజ! ఇకనుండి పాద పూజలు లేవు అని చెప్పాను. నాన్నగారు తుండు నాకు ఇస్తే, అది పట్టుకున్నాను. వారిద్దరూ పాదపూజ చేసుకున్న తరువాత నాన్నగారు ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోతూ ఆయన చెయ్యి నా శిరస్సు మీద ఎంతోసేపు నొక్కిఉంచారు. అదే నాన్నగారు నన్ను చివరిసారిగా ఆశీర్వదించారు. నాకు చాలా తృప్తిగా అనిపించింది. నాన్నగారు మన పై చూపించే దయని మన మాటలలో తెలియ చేయలేము. జీవితంలో ఏ విధంగా జీవించాలి, ఎలా ఉండాలో అన్నీ నేర్పించారు. జ్ఞానంలో అందరూ సమానమే, జ్ఞానం వచ్చినవారు అందరూ ఒకటే. కాని మన స్థాయికి దిగి వచ్చి, మనతో మమేకమై, మనకి అంత ప్రేమగా చెప్పినవారు నాన్నగారు తప్ప మరి ఎవరు ఉండరు అనిపిస్తుంది.

Sunday, August 1, 2021

There is no time in Truth

Truth is beyond birth-death. Truth is unrelated to place and country. There is no time in the Truth. Time exists only in the false and not in the Truth. In deep sleep, there is no ego. 10 hours pass away like 10 seconds in the deep sleep. It is exactly the opposite in the waking state. 10 seconds pass away as 10 hours in the waking state. The reason being, there is time in the ego and there is no time in the Truth. There is no time in Truth. There is no birth in Truth. There is no duality in Truth. There is no rebirth in Truth. If you do not Know Thyself, there is no happiness, there is no Peace and above all, there is no freedom.

"గురువు స్మరణ, సహజ ధ్యానం" - (By లీల గారు)

ఒకసారి నేను నాన్నగారి ఇంటికి వెళ్ళేసరికి నాన్నగారు అమలాపురం మాస్టర్ తో మాట్లాడుతూ, నన్ను చూసి లోపలకి రమ్మని ఇలా అన్నారు, "అమ్మ లీలా! నది ప్రవాహంలో పుల్లలు కొట్టుకెళుతూ ఉంటే పక్షులు వాలతాయి, కొన్ని పక్షులు వాలిన పుల్లలు ఆవలి ఒడ్డుకు చేరిపోతాయి. కొన్ని పక్షులు వాలిన పుల్లలు నీటిలో మునిగిపోతాయి అని చెప్పి అలా నువ్వు, భీమవరం పార్వతి సబ్జెక్టు చెప్పగలరు కానీ చెప్పటానికి భయపడుతున్నారు. మునిగిపోతారు ముందు మీరు ఇద్దరు ధైర్యంగా జీవించడం నేర్చుకోండి అని చెప్పి, తెలివి మైండ్లో ఉంటుందమ్మా, హృదయంలో జ్ఞానం ఉంటుంది. తెలివి ముఖ్యమే కానీ, జ్ఞానం హృదయంలో ఉంది అనే భావన ముఖ్యము", అన్నారు నాన్నగారు.

ఆ వాక్యం నాకు అద్భుతంగా అనిపించింది. అంటే హృదయంలో జ్ఞానం ఉంది అనే భావనకి దగ్గరగా మనము ఉంటే, భయపడేవాడు ఎక్కడ ఉన్నాడు. ఆ భావన దగ్గర నేను ఉండగలిగితే, నాన్నగారంటే చైతన్యమే కాబట్టి అక్కడ ఉన్నది నాన్నగారే కావున నేను ఏమి చేసినా నాన్నగారే అనిపిస్తుంది. మొదట్లో నాన్నగారు నన్ను సత్సంగం చెప్పమన్నప్పుడు నాకు అప్పటికి భాషణలు అర్థం కాలేదు. అప్పుడు నాన్నగారితో నాన్నగారు నేను చెప్పను, నేను తప్పు చెప్పాను అనుకోండి, అది నమ్మేస్తారు కదా అన్నాను.

"లీల! భగవంతుని మీద భారం వేసి చెప్పు. అప్పుడు నీ నోటి ద్వారా తప్పు వచ్చినా భగవంతుడు ఏం చేస్తాడు అంటే, వినేవారికి అర్థం చేసుకునే బుద్ధిని ఇచ్చి వారికి అర్థం అయ్యేలా చేస్తాడు. నువ్వు అక్కడ భయపడవద్దు" అని చెప్పారు.

ఒకసారి నాన్నగారి దగ్గరకి వెళ్ళినప్పుడు చిన్న జరీ అంచు చీర కట్టుకుని వెళ్ళాను నాతో మాట్లాడేటప్పుడు చీర వైపుచూస్తూనే ఉన్నారు. ఆఖరున, "అమ్మ లీల మనము ధరించే వస్త్రాలు దగ్గర నిరాడంబరంగా ఉండాలి అమ్మ", అన్నారు. అప్పటి నుండి చీరల విషయంలో కూడా జాగ్రత్తగా ఉండేదాన్ని. అంటే నాన్నగారు మనకు ఏదైనా చెబితే , ఆయన మాటల ద్వారా శక్తిని మనకి అనుగ్రహిస్తారు. అందువలన ఆయన దయతో ఆయన చెప్పినది ఆచరించగలుగుతాము. అలా ప్రతి విషయంలోనూ, ప్రతిక్షణం నాకు బోధ చెబుతూనే ఉన్నారు.

ఒకసారి నాన్నగారు అడిగారు, "ధ్యానం చేస్తావా అమ్మ?" తక్కువ నాన్నగారు, ఎప్పుడైనా చేస్తాను అని చెప్పాను.

నాన్నగారు: "ఇప్పుడు నువ్వు ధ్యానానికి కూర్చున్నావనుకో, అన్ని తలంపులని నొక్కిపెట్టి,అక్కడ నీ ఇష్టదైవాన్ని పెట్టుకుని ఏకాంతంగా ఉండడానికి ప్రయత్నం చేస్తావు. నువ్వు కొంత సేపు చేసి బయటకు వచ్చిన తరువాత, అక్కడ నువ్వు నొక్కిపెట్టి ఉంచిన తలంపులన్నీ విజృంభిస్తాయి. అలా కాదు నేను నీకు సహజ ధ్యానం చెప్తానమ్మ అని, నువ్వు ఏది చేస్తున్నా, నువ్వు కాని తలంపు ఏది వచ్చినా ఆ తలంపుని విడదీసి నువ్వు వినే మహాత్ముల బోధ అక్కడ పెట్టి, అప్పుడు నీ మనసుని నువ్వు ఎక్కడైతే ఉండాలి అనుకుంటున్నావో అక్కడ పెట్టుకుంటూ ఉండి అలా జీవిస్తూ ఉండు, అదే సహజ ధ్యానం అమ్మ అని, అది నిన్ను తొందరగా నీ గమ్యానికి చేరుస్తుంది" అన్నారు.

నాకు పిల్లలు జ్ఞాపకం వస్తే, నాన్నగారు ఎవరూ ఎవరికీ ఏమీ కారు అనే వాక్యం చెప్పారు కదా, అనుకోని దానిని స్ఫురణకు తెచ్చుకొని వాళ్ళు కూడా గురువు బిడ్డలే అనుకొని వారిని ఆయనే చూసుకుంటారు అని మనసుకి చెప్పుకొని నాన్నగారి స్మరణలోకి వెళ్ళిపోవాలి అనుకున్నాను. ధ్యానంలో తలంపులని అణిచిపెట్టి ఉంచుతాము, కానీ ఇక్కడ తలంపులని విడదీస్తూ ఏదైతే సత్యమో దాని వైపు తిరుగుతాము.

నాన్నగారు! మనస్సు అంతర్ముఖం అవుతోంది గాని నేను అక్కడ దానిని స్థిరపరచలేక పోతున్నాను అని అడిగాను. అప్పుడు నాన్నగారు, "నీకు నేను ఆ పని చేసి పెడతానులే నువ్వు నీ పద్ధతి లో ఇప్పుడు ఎలా చేసుకుంటున్నావో అలా సాధన చేసుకోమ్మ" అని చెప్పారు. అంటే అక్కడ మనల్ని లోపలికి తీసుకువెళ్ళడం కోసం అలా బుజ్జగిస్తూ ఉండేవారు. మన పిల్లలు రెండు మూడు సార్లు బాడి చేసుకుంటే, శుభ్రం చేయడానికి విసుగు వచ్చి వదిలేస్తాం. కానీ నాన్నగారు మనం ఎన్నిసార్లు బాడి చేసుకున్నా, ఎంత తింగర పని చేసినా కానీ అమ్మ, అమ్మ అని ప్రేమగా అంటూ, మనల్ని బురదలో నుంచి బయటకు తీసుకువస్తూ ఉంటారు.

నాన్నగారు: "నీకు మరలా ఈ భూమి పైకి రావాలని ఉందా?. నీకు ఇంక బాధ్యతలు ఏమీ లేవు కదా, నువ్వు పన్ను కట్టక్కర్లేదు కదా అని నీకు ఆలోచనలు రావట్లేదు కదా" అన్నారు.

లీలగారు(భక్తురాలు): ఆలోచనలు వస్తున్నాయి నాన్నగారు అని చెప్పాను

నాన్నగారు: "ఏమి ఆలోచనలు వస్తున్నాయి?" అని అడిగారు.

లీలగారు(భక్తురాలు): జరిగిపోయిన గొడవలు గుర్తుకొస్తున్నాయి నాన్నగారు అన్నాను

నాన్నగారు: "జరిగిపోయినవి గుర్తుకు రాకూడదు, నీకు సమయం వృధా అయిపోతుంది అని చెప్పి, భగవాన్ గురించి నాకు చెబుతూ మనము కృష్ణుడు లీలలు గురించి చాలా అద్భుతంగా చెప్పుకుంటాము కానీ భగవాన్ భగవద్గీతలో కృష్ణుడు లీలలను అబద్ధం అని కొట్టిపారేశారు అమ్మ అని చెప్పి, భగవాన్ అంటే మనకు ఇష్టం కదా, నువ్వు జరిగిపోయిన గొడవలు ఇంకా గర్తు వస్తున్నాయి అంటున్నావు అవి అబద్ధం అన్నీ మర్చిపో" అన్నారు.

అప్పటి నుండి నాకు జరిగిపోయిన గొడవలన్నీ జ్ఞాపకం వస్తూ ఉంటే, నా తండ్రి కృష్ణుడు లీలలే అబద్ధం అన్నారు కదా, ఇవన్నీ కూడా అబద్ధమే అనుకుంటూ ఉండేదాన్ని, అలా నాన్నగారు నాకు ఆచరణలో పెట్టుకోవడానికి, నాకు అర్థం అవ్వడానికి ఉపమానాలు చెప్పి దానిని ఆచరణలో పెట్టుకోవడానికి సహకరించేవారు. ఒకసారి నాన్నగారు మహేంద్రనాథ్ గుప్తా గురించి చెబుతూ, రామకృష్ణ పరమహంస శరీరం వదిలేసిన తరువాత మహేంద్రనాథ్ గుప్తా 30 సంవత్సరాలు జీవించారు. ఆయన్ని ఒకరు వచ్చి ఇప్పుడు మీ గురువుగారు లేరు కదా మరి నీ సాధన ఏంటి అని అడిగారు. అప్పుడు ఆయన మా గురువు గారి గురించి చదువుతాను, మా గురువు గారి గురించి రాసుకుంటాను, మా గురువు గారి గురించి మాట్లాడతాను, మా గురువుగారిని ధ్యానం చేసుకుంటాను నా హృదయంలో నా గురువుకి తప్ప ఎవరికీ చోటు ఇవ్వను ఇదే నా సాధన అని చెప్పారు. అని నాన్నగారు నీకు అర్థం అయిందా లీలా అన్నారు, అంటే జరిగిపోయిన గొడవలు గుర్తొస్తున్నాయి అని చెప్పాను కదా, దానికి హృదయంలో గురువుకు తప్ప ఇంక దేనికి చోటు ఉండకూడదు అని నాకు తెలియజేశారు. హృదయంలో గురువుకి చోటు ఇచ్చేస్తే, వేరే దానికి చోటు ఉండదు కదా. నాన్నగారు మరుజన్మ రీలు మన చేతిలో ఉంది అని అంటారు ఆ వాక్యం నాకు చాలా ఇష్టం.

నాన్న గారు: లీలా! నువ్వు ఇప్పుడు బాబాకు ఐదు రూపాయలు ఇవ్వాలి అనుకున్నావు అనుకో, అది నువ్వు మర్చిపోయావు అనుకో ఏదో ఒక రోజు నీ దగ్గరకు వచ్చి నా అయిదు రూపాయలు ఇవ్వు అని బాబా అడుగుతాడు అప్పుడు నువ్వు ఏమి చెప్తావు అమ్మ అని, అలాగే తలంపుల విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలి ప్రతి తలంపుకి ఈ జన్మలో కాకపోయినా మరో జన్మలో అయినా నువ్వు సమాధానం చెప్పి తీరాలి ఎందుకంటే మరుజన్మ రీలు నీ చేతిలోనే ఉంది. నీ చేతిలో ఉంది కాబట్టి నువ్వే బాగు చేసుకో, ఎవరూ వచ్చి నిన్ను బాగుచేయరు. నీ ప్రతి అడుగు కూడా ఆచితూచి వెయ్యి. కత్తి అంచు మీద ఎంత జాగ్రత్తగా నడుస్తాము, అంత జాగ్రత్తగా సాధనలో ఉండాలి ఒక్క తలంపే కదా అని జారవిడుచుకుంటే అది ఎన్నో తలంపులను తీసుకు వచ్చేస్తుంది అన్నారు.

విరూపాక్ష గుహలో వెలుగు చూడలేకపోయాను అని చెప్పాను కదా, దానికి కృష్ణుడు భగవద్గీతలో దివి సూర్య సహస్రస్య అంటాడు అంటే, వేయి సూర్యుల కాంతి ఒకేసారి భూమి మీద ప్రసరిస్తే ఎలా ఉంటుందో, ఆ పరమాత్మ కాంతి అలా ఉంటుంది అని ఆ కాంతిని కృష్ణుడు భగవద్గీతలో పదకొండవ అధ్యాయంలో పోలుస్తాడు. అటువంటి పరమాత్మ మన అందరి హృదయములలో అంతర్యామిగా ఉన్నాడు. అటువంటి కాంతి నేను ఎలా చూడగలుగుతాను. మన చేతిలో ఉన్న పని ఏమిటంటే, మన మనసులో మాలిన్యాన్ని కడుక్కోవటమే మన పని. సహజ ధ్యానమే మనల్ని గమ్యానికి తీసుకువెళ్ళి పోతుంది. నాన్నగారు చెప్పినట్లు జీవిస్తే సరిపోతుంది. మనకు అన్ని కోణాలు వికసిస్తాయి.

ప్రవచనం ముగిసిన తరువాత నన్ను పిలిచి ఇవాళ నీకు భగవాన్ మాట నచ్చిందా అమ్మ, మనకి ఇప్పుడు అర్ధం అయినా, అవ్వక పోయినా వంద సంవత్సరాల తర్వాత తరం వారికైనా అర్థం అవుతుంది అని చెప్పేసి వెళ్ళిపోయారు. నువ్వు ఇప్పుడు ఈ మార్గంలో ఉండి ఇలా తరించాలి అని నాన్నగారు నాకు చెప్పారు అనుకున్నాను.