Wednesday, September 30, 2020

"రాముని ధర్మావతారామే మన నాన్నగారు" - (By పద్మ (నౌడూరు))

నాన్నగారి దగ్గరకు నన్ను మా అక్క తీసుకు వెళ్ళింది. అప్పుడు నా వయస్సు 22 సంవత్సరాలు. నాకు ఒక పాప , బాబు . మా బాబుకి ఒకటవ సంవత్సరం నుండి నాలుగు సంవత్సరాల వరకు హాస్పిటల్ కి తిరుగుతూనే ఉన్నాను. అప్పుడు కాలులో ముక్క తీసి ముంబై పంపారు. మళ్ళీ హైదరాబాద్ తీసుకురమ్మన్నారు. అప్పుడు నేను బాబుకి పెద్ద అనారోగ్యం వచ్చిందని దుఃఖం పడుతున్నాను. అప్పుడు మా అక్క వచ్చి, జిన్నూరు నాన్నగారు ఉన్నారు ఆయనను చూడగానే దుఃఖం పోతుంది శాంతి వస్తుంది అని నన్ను నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకువెళ్ళింది. మా అక్క నేను వెళ్ళేటప్పటికి నాన్నగారు అరుగు మీద కూర్చుని ఉన్నారు. మొదటిసారి నాన్నగారిని చూడగానే దుఃఖం ఆగింది, చాలా శాంతిగా అనిపించింది. చిన్నప్పటి నుండి మా అమ్మ నాకు రామనామం నేర్పించింది. అప్పుడు నాకు ఆ రాముడే వచ్చి అరుగు మీద కూర్చున్నాడు అనిపించింది. అప్పుడు నాన్నగారితో మా బాబుకి ఆరోగ్యం బాగోలేదు, హైదరాబాద్ తీసుకు వెళ్ళమంటున్నారు నాన్నగారు అని చెప్పాను. మా బాబుని ఎలా అనుగ్రహించారు అంటే; ఎంతో దయతో తల నిమురుతూ, బుగ్గ మీద చేయి వేసి మళ్ళీ వస్తే తీసుకువెళ్ళుమ్మ ఇప్పుడు వద్దు, ఇప్పుడు వద్దు అని అన్నారు ఆ మాటతో నేను అన్ని నాన్నగారి తోనే చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టాను. అప్పటి నుండి మా బాబు చాలా ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు మళ్ళీ రెండోసారి నాన్నగారి దగ్గరకు అరటిపళ్ళు హస్తం పట్టుకుని వెళ్ళాను. అవి కొంచెం పచ్చిగా ఉన్నాయి. ఇంకా ఇవి కొంచెం ముగ్గాలమ్మ అని ఎవరికో ఇచ్చి లోపల పెట్టమన్నారు. అప్పటి నుంచి నా బాధ్యత అంతా నాన్నగారిదే అనిపించింది.

మా అక్క వెళ్ళినట్టు నాకు మీటింగులకు వెళ్ళే అవకాశం లేదని బాధపడేదాన్ని. అప్పుడు మా ఊరు దగ్గర ఉన్న వేండ్ర అనే గ్రామానికి నాన్నగారు ప్రవచనం చెప్పటానికి వస్తున్నారు అని తెలిసింది. అప్పుడు రమణ భాస్కర లో భక్తి అనే ఒక అడుగు నువ్వు వేస్తే! 9 అడుగులు నేను వేస్తాను అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం చదివాను. తరువాత నేను వేండ్ర ప్రవచనానికి వచ్చాను. అప్పుడు నాన్నగారు "తట్టండి తెరవబడుతుంది అడగండి ఇవ్వబడుతుంది అన్నారు". స్వర్గ రాజ్యం నీ హృదయంలోనే ఉంది అన్నారు. అప్పటినుండి మీటింగులకు రావటం మొదలు పెట్టాను. అప్పటినుండి నాన్నగారు నేను ఎప్పుడు వెళ్ళినా కుటుంబ విషయాలు అడుగుతూ ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు.

2011లో నాన్నగారు అరుణాచలం వెళ్తున్నారని మా అక్క రమ్మంది, పిల్లల్ని తీసుకుని వెళ్ళాను మర్నాడు అరుణాచలం మీటింగులో నాన్నగారి దగ్గర కూర్చున్నాను. నాన్నగారి మీటింగ్ అయ్యేవరకు దుఃఖం వచ్చింది. మీటింగ్ అయిపోయిన తర్వాత నాన్నగారు నా వైపు చూస్తూ కర్తలేని కర్మ అని చెప్పమన్నారు. అప్పుడు నా నోటి వెంట మాట రావట్లేదు దుఃఖం వస్తోంది, అయినా చాలా సార్లు అదే చెప్పించారు. అప్పటి నుండి అదే నాన్నగారు నాకు ఇచ్చిన మంత్రం అనుకున్నాను. నాలుగు రోజులు ఉండి తిరిగి వెళ్ళిపోతున్నాము అని నాన్నగారికి చెప్పడానికి పైకి వెళ్ళాను . అమ్మ ఇక్కడ ఉన్న నాలుగు రోజుల్లో ఇల్లు గుర్తుకు వచ్చిందా అమ్మా అని అడిగారు. లేదు నాన్న గారు అని చెప్పాను తరువాత జిన్నూరు వెళ్ళాను , నాన్నగారు రమణ భాస్కర పుస్తకం ఇచ్చి చదువుతావామ్మ అని అడిగారు. చదువుతాను నాన్నగారు అని ప్రసాదంగా తీసుకున్నాను. మీ పేర్లు గుర్తు పెట్టుకుంటాం అమ్మా అన్నారు నాన్నగారు. నేను నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడల్లా నా కష్టసుఖాలు అని అడిగేవారు.

ఒకసారి మా షాపు క్యాలెండర్ ను తీసుకుని నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్లాను ఆ రోజు వైకుంఠ ఏకాదశి. నేను, అక్క, బామ్మగారు షెడ్ లో ఉన్నాము. నాన్నగారు తలుపు తీసి లోపలికి రమ్మన్నాను నాన్నగారు క్యాలెండర్ ను తీసుకుని క్యాలెండర్ లో ఒక పేజీ తీస్తూ బాలబాలాజీ ఇక్కడకు వచ్చేసాడు అన్నారు. మరొక పేజీలో అరుణాచలేశ్వరుడు వచ్చాడు అన్నారు. ఒక పేజీలో భద్రాచల రాముడు విగ్రహాలు ఉన్నాయి గుడిలో ఉన్నట్టే అచ్చుగుద్దినట్టు అలానే వచ్చాయిమ్మ బాగున్నాయి అని రాముడు గురించి ఒక 15 నిమిషాలు చెప్పారు. అప్పుడు నాన్నగారిని చూసి నాకు నా తండ్రి రామునిఅవతారమే అనిపించి, రాముడే రాముడి గురించి చెప్పినట్లుగా అనిపించింది. మా తమ్ముడుని నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను అప్పుడు నాన్నగారు తలుపు తీసుకుని వస్తున్నారు అక్కడ మగవారు ఎవరూ లేరు. అప్పుడు మా తమ్ముడుని చేయి పట్టుకోమన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు నీ చేయి నేను పట్టుకుంటాను అన్నారు. ఆరోజు నుండి వాడి జీవితంలో ఎన్నో అద్భుతాలు చేశారు. 2017 లో మే 17వ తారీఖున మా తమ్ముడికి వివాహం అయ్యిన తరువాత ఇద్దరినీ పసుపు బట్టలతోనే నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను. అప్పుడు నాన్నగారికి జ్వరంగా ఉంది ఆరోగ్యం బాగాలేదు. అప్పుడు బుజ్జి లోపలకు వెళ్ళి ఎవరో పెళ్ళికొడుకు, పెళ్ళికూతురు వచ్చారు అని చెప్పారు నాన్నగారికి. అప్పుడు నాన్నగారు మమ్మల్ని గదిలోనికి తీసుకు రమ్మన్నారు. నాన్నగారు నన్ను చూడగానే నువ్వు నాకు తెలుసు కదమ్మా అన్నారు. ఇంత ఎండలో ఎందుకు తీసుకు వచ్చావమ్మ అన్నారు. మీ ఆశీర్వాదం కోసం వచ్చాము నాన్నగారు అన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు నా ఆశీర్వాదం మీ కుటుంబం మీద ఎల్లప్పుడూ ఉంటుందని ఆశీర్వదించారు.

నాన్నగారు వైజాగ్ నుండి వచ్చారని తెలిసి చూడటానికి వెళ్ళాను. నా తండ్రి శరీరం ఇక కనబడదా అని చాలా దుఃఖం వచ్చింది. "కృష్ణుడు అంటే దేహమే అయితే ఆ దేహము ఇప్పుడు లేదు కదా! మరి ఎలా తరించగలుగుతున్నారు" అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం స్పురణకు వచ్చింది. ఆ వాక్యం జిన్నూరు ప్రవచనంలో చెప్పారు. నా తండ్రి దేహం వదిలేసిన తరువాత ఆరోగ్య సమస్యలు కానీ, కుటుంబ సమస్యలు కానీ ఎన్ని వచ్చినా అవి నన్ను తాకలేదు. గురువు శరీరం ఉండటం, లేకపోవటం అనే వ్యత్యాసం లేదు అని అనుభవం అయింది. 2018 లో శివరాత్రి రోజున జిన్నూరు వస్తుండగా భగ్గేశ్వరాన్ని నాకు యాక్సిడెంట్ జరిగింది. నా తండ్రి పెద్ద ప్రారబ్ధాన్ని చిన్న ప్రారబ్దంగా చేసేసారు. ఆయన పాదాలు కన్నీటితో కడిగిన తనివి తీరదు. అక్షరమణమాలలో గిరి రూపమైనట్టి కరుణ సముద్రమా! కృప చేసి నన్నేలుమరుణచాలా అని ఉంటుంది కదా! అంత కరుణా సముద్రుడు, అంత దయామయుడు మన తండ్రి.

Saturday, September 26, 2020

"ఓం ఆచార్య దేవో భవ!" - (డా.ఉష గారు)

నాకు అరుణాచలం వెళ్ళాలని అనిపించినప్పుడల్లా వెళ్ళిపోతూ ఉండేదాన్ని. అలాంటి తపనతో ఒకసారి అరుణాచలం వెళ్ళాను.ఆరోజు అర్థరాత్రి గం.12.30 కి ఆంధ్రాఆశ్రమం చేరుకునేసరికి, గిరిప్రదక్షిణ చేసివచ్చిన భక్తులు బయట వరండాలో కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు నన్ను చూసి నవ్వుతూ, వచ్చేసావా? మేము సంశయంతో ఉన్నాము ఉష వస్తుందా? రాదా? అని. ఎందుకంటే నాన్నగారు వస్తున్నారని మేమంతా వచ్చాము. కానీ ఆఖరి క్షణంలో ఆయన ప్రయాణం ఆగిపోయింది. నాన్నగారు మధ్యాహ్నానికి ఇక్కడికి చేరుకుంటే, నువ్వు అర్థరాత్రికి చేరతావు కదా ఎప్పుడూ! మరి ఇప్పుడు ఆయన రావట్లేదు కాబట్టి నువ్వు ఏంచేస్తావా అని చూస్తున్నాం అన్నారు. అప్పుడు నేను, నాన్నగారు రావలసి ఉంది కాబట్టి నేను బయలుదేరి వచ్చేసాను. ఆయన రావడం కేన్సిల్ అయినా, నాకు ఆయనతో ఉండటం ముఖ్యం కాబట్టి, ఆయన ఎక్కడుంటే అక్కడికి నేనూ వెళ్తాను అని నవ్వుతూ సమాదానం చెప్పాను. ఆ తరువాత లోపలికి వెళ్ళి మేనేజరుగారి భార్యని, నాన్నగారు ఎందుకు రాలేదు? జిన్నూరు నుంచి బయలుదేరారా? అని అడిగాను. ఆవిడ, నాన్నగారు చెన్నై వరకూ వచ్చి ట్రైన్ దిగారు. కానీ అక్కడ రంగరాజు గారు ఆయనని కలిసి ఎండలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి కదా! మనం కోయంబత్తూరు వెళదాము అక్కడ చల్లగా ఉంటుంది. ఒకవారం ఉన్న తరువాత కావాలంటే అప్పుడు అరుణాచలం వెళుదురుగాని అంటూ ఫ్లైట్ లో కోయంబత్తూరు తీసుకెళ్ళిపోయారు అని చెప్పారు. ఎక్కడికి వెళ్ళారు ఆంటీ, కోయంబత్తూరు లో రంగరాజుగారి ఇంటికా అని అడిగాను. లేదు హోటల్ పేరు గణేష్ , విఘ్నేష్ లాంటిది ఏదో చెప్పినట్టు గుర్తు అన్నారు.

ఆరాత్రికి అక్కడే ఉండి, తెల్లవారేకా మళ్ళీ చిదంబరం వెళ్ళాను. అక్కడనుండి మధ్యాహ్నం కేరళ వెళ్ళే స్నేహితులతో కలిసి ట్రిచ్ఛీ (తిరుచనాపల్లి) వరకూ ప్రయాణం చేసి, అక్కడ్నించి ఒంటరిగా కోయంబత్తూరు వెళ్ళే ట్రైన్ ఎక్కాను. కోయంబత్తూరులో అర్థరాత్రి 1గంటకి ట్రైన్ దిగాను. దిగాక ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఎక్కడకు వెళ్ళాలి అని ఆలోచిస్తూ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ ఆటో వద్ధకు వెళ్ళాను. ఆటో అతనితో హోటల్... అని ఒక్క క్షణం ఆగి (హోటల్ పేరు తెలియక) సంశయంగా వినాయక్ అన్నాను. వెంటనే అతను 20 రూపాయలు అన్నాడు. అయితే దగ్గరే అయిఉంటుందని 10 రూపాయలు అన్నాను. అప్పుడు తమిళంలో టైమ్ ఎంతయిందో చూడమ్మా అన్నాడు. అందుకు దగ్గరే అయిఉంటుందని నమ్మకం కుదిరి ఆటో ఎక్కాను. ఒక సందు తిప్పి 2 నిముషాలలో హోటల్ దగ్గర దించేసాడు.

అక్కడ రిసెప్షన్ లో నిద్రపోతున్న వ్యక్తిని లేపి, ఆంధ్రానుంచి నాన్నగారు పేరుమీద గురువుగారు ఎవరైనా వచ్చారా నిన్న? అని అడిగితే రాలేదన్నాడు. పైకి గురువులాగ ఏమీ కనిపించరు, తెల్లబట్టలు వేసుకుని సాధాగా ఉంటారు, అలాంటివారు ఎవరైనా వచ్చారా అంటే రాలేదు అన్నాడు. ఒక్కక్షణం, నాన్నగారు ఇక్కడ లేకపోతే ఏం చేయాలా అని అలోచన వచ్చింది. వెంటనే గుర్తుకొచ్చి రంగరాజు గారి పేరుమీద ఎవరైనా రూమ్ బుక్ చేసారా అని అడిగాను. అతను రిజిస్టర్ తీసిచూసి రెండు గదులు 401, 402 బుక్ చేసారు అని చెప్పాడు. అది విన్న వెంటనే నాకు ప్రాణం లేచివచ్చినట్టు అయింది.

నాన్నగారిది ఏ గది అయిఉంటుందో అనుకుంటూ(ఆ సమయంలో ఆయన్ని నిద్ర లేపడం బాగోదని) సందేహంగా 402 తలుపు తట్టాను. అదృష్టవశాత్తూ రంగరాజుగారు ఉన్న రూము అది. తలుపు తీసాకా ఆయన నన్ను చూసి అవాక్కయిపోయారు. నీకు ఎలా తెలిసింది మేము ఇక్కడ ఉన్నటు? గురువుగారికి ఈ విషయం తెలిస్తే ఏమంటారో అని ఆయన కంగారుపడ్డారు. మీరు కంగారు పడకండి నాన్నగారికి తెలియకుండా నేను రాలేను కదా అన్నాను. ఆయనకి సర్థిచెప్పి, నేను ఆ రూంలో నేలమీద పడుకున్నాను. ఉదయం 5 గంటలకి రంగరాజుగారు నాన్నగారిని లేపాలి. కానీ నాన్నగారే ముందుగా తలుపు తట్టి రంగరాజుగారు తెరవగానే, ఉష వచ్చిందా? అని అడిగారు. రంగరాజుగారు, అయితే ఉష మీకు చెప్పే వచ్చిందా! అనవసరంగా నేను కంగారుపడ్డాను గురుదేవా! అన్నారు. ఆ మాటలకి నాకు మెలుకువ వచ్చి లేచాను. నాన్నగారు లోపలికి వచ్చి అమ్మా ఉషా టైముకి బానే వచ్చావు. 6 గంటలకి మనం "కాలడి" వెళ్తున్నాం అందుకే రప్పించాను అన్నారు.

ఉదయం 6 గంటలకి నాన్నగారు, రంగరాజుగారు, నేను కారులో బయలుదేరి కాలడి వెళ్ళాము. అంతకు ముందు రెండు రాత్రులు ప్రయాణాలతో నిద్రలేకపోవడం వల్ల కారులో నాకు విపరీతమైన నిద్ర వచ్చేస్తోంది. కేరళలో ప్రవేశించింది మొదలు నాన్నగారు నాతో, ఉషా నిద్రపోకమ్మా! చుట్టూ చూడు మనం కేరళాలో ఉన్నాం, నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా ? అన్నారు. నాకు ఆశ్చర్యమేసింది నేను కేరళ రావటం అదే మొదటిసారి! నాన్నగారి మాటల్లో ఏదైనా అంతరార్థం ఉందేమో, అని ఆలోచిస్తూ మౌనంగా ఉన్నాను. ఆయన వెనక్కి తిరిగి మళ్ళీ అమ్మా నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా కేరళ? అన్నారు. నేనెప్పుడూ ఇక్కడికి రాలేదు కదా నాన్నగారూ అన్నాను. అదేంటమ్మా నువ్వు కేరళా రాకపోవడం ఏంటి? ఇది మన ప్రాంతం, నిద్రపోకు చుట్టూ చూస్తూ ఉండు అన్నారు. అలా కాలడి వెళ్ళాము. కాలడిలో పూర్ణానది దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళారు. శంకరుల తల్లి ఆర్యాంబ, శంకరులు స్నానం చేసిన నది అది. నన్ను ఒడ్డునే ఉండమని నాన్నగారు, రంగరాజు గారు ఆ నదిలో స్నానం చేసారు.

ఆచార్యుల వారిని నదిలో మొసలి ఎక్కడయితే పట్టుకుందో, ఆ ప్రదేశం వరకూ నాన్నగారు నీళ్ళలో నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, అమ్మా ఉషా! ఆచార్యుల వారిని దొంగమొసలి పట్టుకుంది చూడు ఇక్కడేనమ్మా! అది దొంగ మొసలి, నిజమైన మొసలి కాదమ్మా! సన్యాసం తీసుకోవడానికి ఇంకో రకంగా అయితే తల్లి ఒప్పుకోదని, తల్లిని భయపెట్టి ఒప్పించాడు. కొడుకుని మొసలి పట్టుకుందని తెలియగానే ఆర్యాంబ పరిగెత్తుకుంటూ వస్తుంది. శంకరులు తల్లితో, నువ్వు కనక ఒప్పుకోకపోతే ఈ మొసలి చంపేస్తుంది. నువ్వు ఒప్పుకుంటే వదిలేస్తుంది అంటారు. అప్పుడు ఆర్యాంబ వద్దు, వద్దు సన్యాసం తీసుకోవడానికి నేను ఒప్పుకుంటాను, నాకొడుకుని ఏం చేయవద్దు అంటుంది. అప్పుడు మొసలి విడిచిపెడుతుంది. ఈ కథంతా చెప్పి నాన్నగారు బయటకు వచ్చి నవ్వుకుంటూ, దొంగ మొసలమ్మా! సృష్టించాడు సన్యాసం పుచ్చుకోవడానికి! అన్నారు. ఆ ప్రాంతం అంతా శంకరాచార్యులు తిరిగినట్టు తిరిగేస్తూ, ఆచార్యుల వారు తల్లితో ఎలా ఉండేవారో అలా అయిపోతూ చిన్నపిల్లాడిలా సంబరపడిపోతూ ఆప్రాంతం అంతా సంచరించారు. ఆసమయంలో నాకు నాన్నగారిని చూస్తే ఆచార్యులవారే అనిపించింది!

ఆర్యాంబ నివసించిన ఇంటికి తీసుకువెళ్ళి, ఆర్యాంబ గురించి అన్నీ వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారి తల్లి చివరి దశలో ఉందని గ్రహించి, అప్పటికప్పుడు బయలుదేరి కాలడి వస్తారు. తల్లిని తరింపచేయడానికి ఈశ్వరుడిని ప్రత్యక్షం చేస్తారు. కానీ, ఆర్యాంబ నాకు ఆ మూర్తిపై ధ్యాస నిలవడం లేదు, నేను జీవితమంతా ఆరాధించిన విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేయమంటుంది. అప్పుడు విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేస్తారు. దాంతో ఆమె తరించి ప్రాణం వదిలేస్తుంది. ఆచార్యులవారు సన్యాసం తీసుకున్న కారణంగా, తల్లిని దహనం చేయటానికి ఊరి జనం ఒప్పుకోరు. అప్పుడు ఆయన, నేను నా తల్లికి మాట ఇచ్చాను. మరణకాలంలో తన దగ్గరకు రావాలని, నా చేతుల్తో దహనం చేయాలని ఆమె కోరుకుంది! అందుచేత నేనే దహనం చేస్తాను అంటారు. అయినా ఊరి జనం సహకరించరు. ఊరివాళ్ళు నిప్పు కూడా ఇవ్వకపోతే, ఆచార్యులవారే స్వయంగా అగ్నిని సృష్టించి తల్లి దేహాన్ని దహనం చేస్తారు! తరువాత, ఆర్యాంబ పూజించిన కృష్ణుడి గుడికి కూడా తీసుకువెళ్ళారు. అమ్మా! కృష్ణుడిని చూడమ్మా! ఎంత అందంగా ఉన్నాడో...! చూడు... చూడు... ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడో...! అన్నారు. నాకు ఆయన చెప్పినట్టు అక్కడ ఏం కనిపించలేదు. చిన్న నల్లటి విగ్రహం మాత్రమే కనిపించింది. దన్నం పెట్టుకుని బయటకు వచ్చేసాకా బలే అందంగా ఉన్నాడు కదమ్మా కృష్ణుడు అన్నారు మళ్ళీ! అప్పుడు నేను మనసులో అనుకున్నాను, సృష్టిలో ఏ అందమయినా నాకు నీ తరువాతే కదా! ఇంత స్వచ్ఛత, అమాయకత్వం, ప్రేమ, పవిత్రత నీలో చూసాకా, నాకు నిజంగా కృష్ణుడు కనిపించినా నీ అందం ఆయనలో కనపడుతుందా? అనుకున్నాను.

ఆచార్యులవారు బోధించిన ప్రదేశాన్ని, ఆయన సంచరించిన ప్రదేశాలను అన్నీ చూపిస్తూ, ఏకదాటిగా శంకరుల గురించి వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారు సబ్జక్ట్ కు ప్రథమస్థానం ఇచ్చారు అమ్మా! ఈ గుడులూ, పూజలూ, అభిషేకాలూ అవన్నీ రెండోపక్షం అన్నారు. మరుగున పడుతున్న ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంతాలను వెలుగులోకి తీసుకువచ్చి, వాటిని సరయిన రీతిలో ప్రజలకు అందించడానికే ఆయన జన్మ తీసుకున్నారు. సౌందర్యలహరి, భజగోవిందం, వివేకచూడామణి లాంటివే కాకుండా, భాష్యాలు కూడా వ్రాసారు. భక్తి పరంగా, జ్ఞాన పరంగా ఎంతో బోధచేస్తూ ప్రచారం చేసారు. కానీ ఆచార్యుడు ఆచార్యుడేనమ్మా! అంటే, మనకి అద్వైత బోధని ఇంత స్పస్టంగా అందజేసిన వారిలో ప్రముఖులు ఆయన! టీచింగ్ యొక్క ప్రాముఖ్యతని ఆయనే తెలియజేసారమ్మా! ఏదో తెలియడం వల్ల పొందేది కాదు అది. అసలు ముందు ఆత్మ విద్య వంటబట్టాలి. అప్పుడు నువ్వు దానిని అనుష్ఠానం చేయగలుగుతావు. అది నీకు అర్థమే కాకపోతే అనుష్ఠానం ఎలా చేయగలుగుతావు? అందుచేత అది అర్థమై ఆచరించాలి అంటే, దానిని ఎవరైనా అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి. అలా చెప్పేవారిలో ఆచార్యుల వారిని మించినవారు లేరమ్మా!

భారతదేశం మొత్తం ఆయన కాలి నడకన వెళ్ళారమ్మా! భారతదేశం నలుమూలలా నాలుగు పీఠాలు స్థాపించారు. అని చెప్పి, వివేకచూడామణి గురించి, శంకరుల అద్వైతం గురించి చెబుతూ, శంకర శంకర, శంకర, శంకర, శంకర, శంకర.... అంటూ ఆపకుండా స్మరించడం మొదలు పెట్టారు. అలా మౌనంలోకి వెళ్ళిపోయి, ఒక చెయ్యి పైకి ఎత్తేసేవారు అనుగ్రహిస్తున్నట్టు! అదంతా చూసిన నాకు, ఆయన ఆచార్యులవారిలా అయిపోయి మన లోకంలోనే లేనట్టుగా అనిపించింది. ఆ తరువాత అమ్మా! ఆచార్యులవారి బోధని మనం అర్థంచేసుకుని, దానిని జీర్ణించుకుని, ఇతరులకి అర్థమయ్యేలా మనం బోధించగలిగితే, అంతకన్నా ఆచార్యులవారి ఋణం మనం ఎలా తీర్చుకోగలం? ఇప్పుడు ఆచార్యులవారు మనల్ని అనుగ్రహించారమ్మా! అంటూ, మళ్ళీ శంకర, శంకర,శంకర, శంకర... అంటూ, స్మరిస్తూ "ద గ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అనటం, కళ్ళు మూసేసుకొని మధ్య, మధ్యలో చెయ్యి పైకెత్తేయడం! ఇలా అక్కడున్నంత సమయం ఎక్కువగా శంకరుల ధ్యాసతోనే గడిపారు.

అక్కడ మేము రెండు రోజులు గడిపి మళ్ళీ తిరిగి కోయంబత్తూరు వచ్చాము. వచ్చాకా కూడా శంకరుల గురించి, ఆయన అద్వైతం గురించి వివరిస్తూనే ఉన్నారు. అప్పుడు కూడా ఆచార్యులవారు అనుగ్రహించేసారమ్మా! ఆచార్యులవారి అనుగ్రహం మనమీద నిండా ఉందమ్మా! " "దగ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అంటూనే ఉన్నారు. ఎంతమ్మా చిన్న వయసు, ఆయన జీవిత కాలం 32 ఏళ్ళు. అంత తక్కువ కాలంలోనే ఉత్కృష్టమైన పని చేసాడమ్మా! అన్నారు. అక్కడ అలా 3 రోజులు గడిపిన తరువాత నేను కాలేజ్ కి తిరిగి వెళ్ళిపోయాను.

అప్పటినుంచీ, రెండున్నర సం॥ ల వరకూ వీలయినప్పుడల్లా, శని, ఆది వారాలలో అరుణాచలం వెళుతూ ఉండేదాన్ని. అలా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ రమణాశ్రమంలో భగవాన్ సమాధి చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటే, ఆంధ్రానుంచి వచ్చిన ఒక భక్తురాలు మీతో మాట్లాడాలంటూ, నా చేయి పట్టుకొని బయటకు తీసుకొచ్చారు. ఉష అంటే మీరేనా అంటే, అవును అన్నాను. మేము ఈమధ్యే మొదటిసారిగా నాన్నగారి దర్శనం చేసుకున్నాము. జిన్నూరులో ఆయన ఇంటి అరుగుమీద మాతో పాటు ఇద్దరు, ముగ్గురు భక్తులు కూర్చుని ఉన్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు కళ్ళు మూసుకొని, చాలాసేపు ఆచార్యులవారిని తలపెట్టుకుంటున్నారు. ఆతరువాత నలుగురి పేర్లు చెప్పారు. అందులో లక్ష్మి పూర్వజన్మలో భగవాన్ చెల్లెలు, హైమ జ్ఞానానికి సర్టిఫికెట్ తీసుకుని వచ్చింది, పార్వతి గారు పండుతున్న పండు, ఉష ఆచార్యులవారి సంపద అని ఈ నాలుగు పేర్లు చెప్పారు. ఆ ఉష మీరేనా? అని అడిగారు. ఉషలు చాలామంది ఉన్నారమ్మా, నేను కాకపోవచ్చు అన్నాను. డాక్టరు చదివేది మీరేనా? అంటే అవును అన్నాను. డాక్టర్. ఉష చిదంబరంలో చదువుకుంటోంది అని చెప్పారండి అన్నారు ఆమె. మీరు ఆచార్యుల వారి సంపద అంట! మీరు మాకు ఏమన్నా చెపుతారా? అని అడిగారు. అదేంలేదమ్మా! ఆయన ఏ ఉద్ధేశ్యంతో చెప్పారో, దానిలో అంతరార్థం ఏమిటో మనకు తెలీదు. నేను ఊరికే రెండు రోజులు ఉందామని అరుణాచలం వచ్చాను అంతే! మీరు జిన్నూరు నాన్నగారి దగ్గరికి వెళుతూ ఉండండి, అక్కడ వారానికో మీటింగ్ జరుగుతుంది, చాలా సబ్జక్ట్ చెపుతారు. "నాన్నగారు స్వయంగా ఆచార్యులు" అని చెప్పాను.

"Aum Acharya Devo bhava!" - (By Dr.Usha Garu)

I would go to Arunachala whenever I had the calling. Once when I reached there & went to Andhra Ashram, it was around midnight at 12.30 am. The devotees who returned from Giri pradakshina (going round the holy hill), were sitting in the balcony. They smiled seeing me and said they were curious to know if I would be coming or not. They said, “We came here thinking Nannagaru would be here today, but his trip got cancelled at the last moment. Every time he comes here at noon, the same night you would reach here. Since it’s a norm we were wondering if you would come this time!“ Then I told them with a smile that I had come there as usual with the intense longing, even if his trip got cancelled it is important for me to be with him so I would go wherever he was. I went into the Manager room & asked his wife if Nanna cancelled his trip and didn’t start from Jinnur itself? For which she replied saying he reached Chennai station that morning to come to Thiruvannamalai, but Mr.Ranga Rajugaru received him in the station and requested Nanna to come with him to Coimbatore as it was very hot in Tiruvannamalai & that he better have some rest in a cool place like Coimbatore. After he convinced Nanna they had taken a flight to Coimbatore I was told. I asked her where Nanna would be accommodated? At their residence or elsewhere, for which she answered that they would be going to some hotel named Ganesh or Vignesh (not heard clearly as they didn’t pay much attention).

That night I slept there & early morning started back to Chidambaram. From Chidambaram again that noon I travelled with friends that were going to Kerala, got down in Trichy & took a connecting train to Coimbatore alone. I got down at Coimbatore station at 1 am in the midnight. While walking to the auto stand, I was wondering where I should go next. I walked to auto & asked the driver how much he would charge me to go to the hotel, paused for a while & said hotel Vinayak! The driver said Rs. 20. It felt like the venue was close by, so asked him if he would come for Rs.10. He told me to look at my watch and bargain. Convinced that it was close by, I got into the auto & within a few minutes, he dropped me at the hotel Vinayak.

I woke up the guy at the reception and asked him if any Guruji named Nannagaru came to their hotel the previous day. He said no such Guruji came. I told him he won’t appear like Guruji, he will be very simple wearing white clothes with no extravagance. He said no one came. A little puzzled I was thinking about what I should do next. Then instantly I asked him if any rooms were booked in the name of Ranga Raju, he looked in the register & said there were 2 rooms booked (Room no: 401, 402) one for Ranga Raju & other B.V.L.N. Raju (Nannagaru). Hearing this my joy knew no limits.

With great relief, I took the lift to the 4th floor and as I walked towards the rooms I realized I shouldn’t be disturbing Nanna at this time of the night especially when he was sleeping. Hesitantly I knocked on the door of room no: 402 and to my good luck, Ranga Raju uncle opened the door. He was alarmed (shocked), seeing me at that time of the night. He was highly tense and asked me what I was doing there & how I knew their whereabouts (as no one was informed). Tried to pacify him by saying Nanna did know about my arrival and how would I come here without his guidance. It took me a while to calm him down and I finally slept on the floor telling him things will be clear in the morning. Ranga Raju Uncle was supposed to wake up Nanna in the morning at 5 am but Nanna himself woke up first & Knocked on our door before 5 am. As soon as Uncle opened the door, he asked: “Has Usha come?!” Astonished, uncle fell at Nanna’s feet & asked Nanna if I informed him about my joining him there. This conversation woke me up & before I could get up Nanna stepped into the room and addressed me saying “Usha, you have come at the right time, we are going to Kalady (Adi Shankaracharya birthplace). We shall start here by 6 am. That's why I made you come!”

At 6 am, Nanna, Ranga Raju Uncle and I started to Kalady. Since I was tired, with lack of proper sleep the previous 2 nights I fell asleep. As soon as we crossed the Tamil Nadu border and entered Kerala, Nanna told me not to sleep & to look around the place and asked if I remembered the place! I was surprised as that was the first time I was stepping into Kerala. Contemplating on Nanna’s words as they always have a meaning, I looked around silently. I just couldn’t control my sleep & fell asleep again. This time he turned back from the front seat & said loudly, “Usha, don’t sleep. Don't you remember this place?” With conviction, I told him I have never been to Kerala before. He said with a stern voice, “Look properly, how can you forget? This is our place! So don’t sleep and refresh your memory”. Finally, we reached Kaladi. He took us to the Purna River. That was the river in which Acharya & his mother Aryamba would take bath. He made me wait at its bank as he & Ranga Raju Uncle went to bathe in the river.

Nanna walked in the river to the place where Sankara was caught by the crocodile, looked at me and said “Usha it was here that the fake crocodile caught Sankaracharya’s leg. It was a fake one and not real but he had to create it to convince his mother for his initiation into Sanyas as otherwise, she wasn’t willing!” when Aryamba heard this she went running to the banks of the river. When Shankara told her that the crocodile would kill him if he wasn’t permitted to take Sanyas, she pleaded the crocodile to leave him and that he could take Sanyas (As it’s better to know he is alive somewhere rather than losing him forever). Then the crocodile left him. Nanna after coming out of the river after his bath repeated saying it was a fake one not real & smiled. Nanna got very playful and became like a kid. He roamed about the whole place with great excitement as if he was Shankara himself. I felt Nanna was possessed by Shankara because his whole system changed unusually.

He took us to the house of Aryamba and told us about her whole life. At the fag end of her life, Acharya came to her, knowing intuitively that her time was limited. He invoked lord Shiva & made her have his darshan but since she loved & worshipped Hari most of her life, she requested him to give her the darshan of Lord Hari. Acharya fulfilled her wish by invoking Lord Vishnu. After which she left her body with great peace. Since Shankara was a sanyasi, the village people refused his proposal of conducting her last rites. But since he promised his mother that he himself would conduct them, though no help was received, he created fire by himself & did her funeral rites.

Later he took us to the Krishna temple where Aryamba worshipped. Nanna said looking at the idol, “Look at him Usha, how beautiful & charming he looks. Look at him!” It wasn’t as impressive as Nanna expressed. I paid my obeisances to the idol and came out. Nanna again mentioned, “How very sweet & beautiful this Krishna!” Then I thought to myself, where is beauty in the entire world apart from you? After seeing Such amazing clarity, innocence, that tremendous love & purity even if Krishna appeared in real life, would I be able to see it in him as I see in you!”

He also took us to the places where Shankara taught, and all the places of historical significance. He elaborated on the life & teachings of Shankara and told how much importance was given to the teaching. He said that Acharya gave secondary importance to rites & rituals and threw more light on the subject for the attainment of Self-realization. He took birth to eliminate the wrong ideals & to revive the lost treasure of Advaita Vedanta. He had composed many hymns & compiled scriptures. (Soundarya Lahari, Bhaja Govindam, Vivekachudamani etc.) He inspired people to walk in the path of devotion & detachment to attain the ultimate state of liberation.

With great reverence to the extraordinary saint & teacher, Nanna said Acharya is ACHARYA! The one that expounded the Truth & preached in a digestible manner. He was the first to bring the jewels of Advaita Vedanta into an affordable pattern. Liberation is not attainable by mere talk or knowledge. The self-knowledge (Atma Vidhya) can’t be understood easily. Unless we understand, how will it be attained? So foremost is an understanding of the subject, and Acharya was the foremost of sages to elaborate it in simplified form. No one was on par with him.

Nanna said, “Acharya went walking on his feet all over the country. He established 4 Matts in 4 prominent places in India.” Talking about Vivekachudamani compilation Nanna got so overwhelmed that he suddenly started chanting, "Shankara, Shankara, Shankara, Shankara!'' for a long time. It was a sight to witness Nanna in his ecstatic appearance. Later he fell into pin-drop silence and raised his hand blessing the place. It looked like Acharya himself was sitting there and not Nanna. Later he said if we listen, understand, follow the teaching & experience it first & then if we can impart it to others then only it will be honouring him. Now Acharya has blessed us! Saying that he again started chanting "Shankara, Shankara, Shankara, Shankara!" and in between going into spells of silence and repeating the words ‘The great Acharya, the great Acharya, the great Acharya!’ he would raise his hand giving blessings.

We spent 2 days there & came back to Coimbatore. Nanna continued Shankara teaching there and about the extraordinary work he did. He again mentioned that Acharya had blessed us tremendously. His grace has fallen on us completely and kept saying the great Acharya, the great Acharya. He said what a tender age lad he was, 16 years which was later extended to 32. Within such a short span, he has done such extensive work. After spending 3 more days with him, I left for college.

From then on for 2 & 1/2 years till I finished the dental graduation I had visited Tiruvannamalai most weekends. one weekend when I was there & was going around Bhagavan samadhi in Ramana Ashram, a Devotee from Andhra held my hand and asked me to come out with her. Little hesitantly I came out with her. She asked me if I was Usha. When I said yes, she narrated an incident that took place in Jinnur at Nanna’s residence which they visited for the first time. She said there were very few devotees sitting in front of Nanna when she along with her relatives went to visit him & he was talking about Shankaracharya.

After a while of silence he mentioned 4 names, Lakshmi is Bhagavan’s sister in her previous life, Hyma has come with a certificate for liberation, Parvathi is ripening fruit & Usha is the gift of Acharya.

She asked if Usha was me when I said there could be many with that name so it’s irrelevant to me. Then she asked if I was studying dental in Chidambaram. When I said yes, she said Nanna mentioned that also. Since he said you are a gift of Acharya, can you please tell us something? She asked. Then I explained clearly that Nanna says many things which we can’t really comprehend. We should not take it literally. The meaning of his words will unravel with time, as of now I am just a learner & I come there to spend some time in solitude. You visit Nannagaru frequently and listen to his discourses because he is Acharya himself!

Tuesday, September 22, 2020

"The Divine Book, Ramana Bhaskara" - (By Kumari Garu (Nouduru))

I was married when only 19 years old. Despite the marriage, I did not receive the love of any kind. From then onwards, I faced numerous hardships. But I never shared them with anybody; not even with my parents. I was sensitive by nature and lived with fear. I hardly spoke to anyone. I could not socialize. Due to cowardice perhaps, I found myself incapable of putting even one foot forward.

Hardship upon hardship just continued to hit my life. In these desperate times, I had the good fortune of meeting Nannagaru. In 2000, when I went to my mother-in-law’s sister’s (younger mother-in-law, as they are addressed in Telugu) place, I got my first glance of “Ramana Bhaskara’. In 2001, I went to visit Nannagaru with my daughter on Subramanya Shashti. My good fortune knocked my doors in the form of Ramana Bhaskara (monthly magazine). My younger mother in law wasn’t literate, but she liked Ramana Bhaskara. So, she used to ask me to read it aloud for her. I knew nothing about a Guru. When I opened the book, I poured out my sorrows into tears, just as a daughter would to her mother. When I first read Ramana Bhaskara, I understood the meaning of this life. When I read, "I am (God or Guru) in your mother in law too", I wept. Then I understood that whatever we have sown in our previous lives, we reap now. Whatever I read in Ramana Bhaskara, has to be put into practice in real life, I felt. I also understood that I am in Nannagaru’s safe hands. I had no other photographs except the pictures in Ramana Bhaskara. Till 2004 I used to speak with Ramana Bhaskara and that stood as my support during all times. 

My family members did not allow me to go to Jinnuru for Nannagaru’s darshan. In 2002, when my second baby was born, I had the good fortune to visit Nannagaru by accompanying my younger mother in law. After the birth of my second baby, I had to face numerous hardships. Sometimes it felt that Nannagaru came for my sake to relieve me. 4 years later I was able to visit him. With a divine light radiating from him, he gave me the darshan in his front yard. I felt that his darshan gave meaning and fulfilment to my life.

Once, my husband scolded me and asked me not to go to Palamooru meeting. He said that if I went against him, I need not come back home. Forbearing everything, I wept that I wanted my guru alone. From that day my husband’s behaviour changed. Nannagaru once said, “Each one is for himself; Nothing to do with husband, children or parents. Each one has to bear one’s own destiny.” From then, that became my mantra. Looking at my hardships my mother used to ask me to undertake vows and pray for relief. But I told her that whatever is to happen will happen. Whatever must not, will not happen despite all our efforts. This is what Nannagaru says, I told her. Contemplating on Nannagaru and solving my own problems this was what I used to do. It appeared like I was solving them. Nannagaru appears like he did nothing, despite doing everything. But, outwardly, to my family, he portrayed me as the doer.

My parents lamented that they married me off into a family such as this. But I consider my difficult marriage as my boon; Because I met my Sadguru through my in-law’s. Though I suffered because of my husband’s behaviour, I used to feel, it is my own prarabdha (body’s destiny), and so that let me bear it patiently. I prayed to the book, "I am unable to attend your discourses; I do not want anything external; just grant me that my mind always lies at your feet". From then on, things were never difficult and nobody stopped me from visiting Nannagaru daily.

Sometime later, I was told that my second daughter had some congenital heart problem because of which she would not survive for long. With Ramana Bhaskara in my hand, I took my daughter to various hospitals. I went to every hospital in Bheemavaram. One day, my younger mother in law suggested that we should take the child to Nannagaru. So, we did take the child to Jinnuru. We sat in the gathering listening to the discourse. We did not tell Nannagaru what our problem was. I don’t know what and how Nannagaru did. The child who was supposed to die became normal without any treatment, he made things very easy for us. Everybody in my house was astonished.

My younger sister also started coming to Jinnuru. Once, Nannagaru asked her if her elder sister also comes to Jinnuru. My sister mentioned my name and he said he didn’t know. Actually, there is nothing that he doesn’t know. Later, he asked us to tell our names. We mentioned our names to him Kumari and Padma. Don’t take so much pain to come here in this hot weather, he told us. Can we ever describe that compassion in words!! He told us that he would remember us. In 2017, we decided to betroth my eldest daughter to my younger brother. I took my brother to Nannagaru. Nannagaru told me later, “I spoke to your brother. There is no fear. You can go ahead with this marriage.” In this way, Nannagaru extended his blessings and supported on numerous occasions.

Once, during an afternoon session, we sat in the forefront, close to Nannagaru. We were asked by some devotees if we were new visitors. They said that we were sitting too close and that we had to move behind. Then Nannagaru said, “Who do you think they are. They have conducted satsangs in their previous lives.” I felt one must indeed have past lives merit to see those beautiful eyes of Nannagaru. He made me stand on my own feet, made me independent. Words fall short to describe our divine Father’s compassion. His love is boundless.




"రమణ భాస్కరే నా ధైవం" - (By కుమారి గారు (నౌడూరు))

నాకు 19 వ సంవత్సరంలోనే వివాహం జరిగింది. నాకు వివాహం జరిగినా ఎటువంటి ప్రేమకూ నోచుకోలేదు. అప్పటి నుండి ఎన్నో కష్టాలు అనుభవించాను. కానీ, ఎవరితోనూ చెప్పుకునేదాన్ని కాదు, తల్లిదండ్రులతో కూడా పంచుకునేదాన్ని కాదు. చాలా భయంగా, సున్నితంగా ఉండేదాన్ని. ఎవరితోనూ మాట్లాడేదాన్ని కాదు. నలుగురిలోకి వెళ్ళలేకపోయేదాన్ని. ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేని పిరికిదాన్ని. నాకు కష్టాలు మీద కష్టాలు వస్తూనే ఉన్నాయి. అలాంటి సమయంలో నాకు నాన్నగారు లభించారు. 2000 సంవత్సరంలో ఒకరోజు మా చిన్న అత్తగారింటికి వెళ్తే, అక్కడ నాకు రమణ భాస్కర పుస్తకం లభించింది. 2001లో మా చిన్నత్తగారితో పెద్దపాపని తీసుకొని షష్ఠికి నాన్నగారి దర్శనం చేసుకున్నాను. తరువాత 2002 లో చిన్నపాప పుట్టింది.

రమణభాస్కర పుస్తకం రూపంలో అదృష్టం నా తలుపు తట్టింది. మా చిన్న అత్తగారికి చదువు రాదు. రమణ భాస్కర చదువమ్మా! చాలా బాగుంటుంది అన్నారు. నాకు అసలు గురువు గురించి ఏమీ తెలియదు. ఆ పుస్తకం తియ్యగానే ఒక తల్లి దగ్గర బిడ్డ ఏవిధంగా దుఃఖ పడుతుందో అంత దుఃఖం వచ్చింది నాకు. ఎప్పుడైతే రమణ భాస్కర లభించిందో, అప్పుడే ఈ జన్మ ఎందుకో అర్థం అయింది. రమణభాస్కరలో నీ అత్తగారిలో నేనే ఉన్నాను అని చదివాక చాలా దుఃఖం వచ్చింది. నాన్నగారి పుస్తకం చదవడం వలన మనం చేసుకున్నది మనకే వస్తుంది అని అర్థం అయింది. "రమణభాస్కర లో నాన్నగారు చెప్పిన వాటిని మన నిజ జీవితంలో ఆచరిస్తూ జీవించాలి" అదే సత్యం! అని అర్థం అయింది. నేను నాన్నగారి చేతిలో ఉన్నాను అని కూడా అర్థం అయింది. అప్పటికి మా చిన్న అత్తగారి దగ్గర తీసుకున్న రమణ భాస్కర తప్పించి నా దగ్గర ఏ ఫొటోలూ లేవు. రమణ భాస్కర పుస్తకమే అన్ని సమయాలలోనూ నాకు తోడుగా నిలిచింది. 2004 వరకూ నేను పుస్తకంతోనే మాట్లాడుకునేదాన్ని.

మా చిన్న అత్త గారితో కలిసి జిన్నూరు వెళతానంటే మా ఇంట్లో వాళ్ళు ఒప్పుకునేవారు కాదు. నాకు చిన్నపాప పుట్టాక చాలా ఇబ్బందులు ఎదురయ్యాయి. అందుకే నాన్నగారు నా కోసం వచ్చారేమో అని చాలా ఆనందం అనిపించింది. నాలుగు సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళాను. అప్పుడు నాన్నగారు బ్రహ్మ తేజస్సుతో అరుగుమీద నాకు దర్శనమిచ్చారు. ఆ దర్శనంతో నాజన్మకు సార్థకత లభించింది అనుకున్నాను.

ఒకసారి పొలమూరు మీటింగ్ కి వెళ్ళవద్దు అని నాభర్త నన్ను మందలించారు. నీవు మీటింగ్ కి వెళ్తే మీ పుట్టింటికి వెళ్ళిపో అన్నారు. అన్నిటినీ సహించి, గురువే కావాలి అని ఆయన గురించే ఏడ్చాను. అప్పటి నుండి నన్ను నాన్నగారు బాధపడనివ్వలేదు. నాన్నగారు ఎవరికి వారే నమ్మా! భర్త లేరు, పిల్లలు లేరు, తండ్రీ లేరు. ఎవరు చేసుకుని వచ్చింది వారు అనుభవించాలి అని చెప్పిన వాక్యం నాకు పెద్ద మంత్రం అయింది. నా కష్టాలు చూసి మా అమ్మ ఏ దేవత కైనా మొక్కుకో అమ్మా అంటూ ఉండేది. జరగవలసింది జరుగుతుంది, జరగరానిది జరగనే జరగదు. అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం బాగా గుర్తుచేసుకునేదాన్ని! నాసమస్యలను నేనే పరిష్కరించుకునే దాన్ని. నాన్నగారిని తలుచుకోవడం, సమస్యను పరిష్కరించుకోవడం. అవి నా వల్ల అయిపోయినట్లు ఉండేవి. చేసినా చేయనివాడిలా ఉంటారు నాన్నగారు. నేనే కర్తను అన్నట్లు కుటుంబంలో అందరి ముందు చూపించేవారు.

మా అమ్మా, నాన్న ఇటువంటి పెళ్ళి చేసాము ఏమిటి? అని బాధపడ్డారు. కానీ నేను మాత్రం, నా అదృష్టం ఈ పెళ్ళి రూపంలో వచ్చింది అనుకున్నాను. మా అత్త గారి ఇల్లు నాకు అసలైన గురువుని చూపించింది. నాకు సరిగ్గా కష్టాలు ఎదురయ్యే సమయంలో నాన్నగారు నాకు లభించారు. నా భర్త వల్ల ఇబ్బందులు పడినా, నాప్రారబ్ధమే కదా! పోనీలే భరించేద్ధాం నాన్నగారు ఉన్నారు కదా అనిపించేది. నీ ప్రవచనాలకి ఎలాగూ రాలేకపోతున్నాను, నాకు బాహ్యంగా ఏమీ వద్దు. కానీ నా మనసు నీ పాదాలు దగ్గర ఉంచు తండ్రీ! అని నాన్నగారి పుస్తకానికి చెప్పుకుని బాధపడేదాన్ని. ఆ తరువాత నాన్నగారు నన్ను ఎప్పుడూ బాధపడనివ్వలేదు. తరువాత, తరువాత ప్రతిరోజూ దర్శనానికి వెళ్ళినా నన్ను ఎవరూ ఆపలేదు.

మా చిన్న పాపకి లోపల హార్ట్ లో తేడా ఉంది. అందువల్ల బ్రతకదు అని చెప్పేసారు. రమణ భాస్కర పుస్తకం, మా పాపని తీసుకుని భీమవరం ఆసుపత్రులన్నీ తిరిగాను. ఒకసారి మా చిన్న అత్త గారు నన్ను ఎవరు ఎలా బాగు పడతారో తెలియదు అని చెప్పి మా పాపని తీసుకుని నాన్నగారు మీటింగ్ కి వెళ్దాము అన్నారు. మా పాపని తీసుకుని వెళ్ళాము. కానీ, నాన్నగారి తో ఇదీ సమస్య అని చెప్పలేదు. అక్కడ ప్రవచనంలో నాన్నగారి ఎదురుగానే కూర్చున్నాము. నాన్నగారు మా పాపకి ఏదో తెలియని ట్రీట్ మెంట్ చేసారు. చనిపోతుంది అనుకున్న మా పాపకి ఏ వైద్యం లేకుండా నయం చేసేసారు. చాలా పెద్దగా ఉన్న ప్రారబ్ధాన్ని ఆయన అనుగ్రహంతో చిన్నదిగా చేసేసారు. అప్పటినుండి ఏ ఆసుపత్రికి వెళ్ళలేదు. మా ఇంట్లో వాళ్ళు నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.

తరువాత మా చెల్లి నాన్నగారి దగ్గరికి వచ్చింది. మీ అక్క వస్తుందా అమ్మా? నాకు తెలియదు అన్నారు. నాన్నగారికి తెలియకపోవడం ఏమిటి? ఈసారి మీ ఇద్దరి పేర్లు చెప్పండమ్మా! గుర్తుపెట్టుకుంటాను అని చెప్పి, ఇలా కష్టపడి ఎండలో రాకండి అన్నారు. ఎంత దయ అసలు తండ్రికి? అది మాటల్లో వర్ణించలేను. మా పేర్లు కుమారి, పద్మ అని చెప్పాము. మిమ్మల్ని గుర్తు పెట్టుకుంటాను అన్నారు. 2017 లో మా పెద్ద పాపని మా తమ్ముడికి ఇచ్చి వివాహం చేశాను. పెళ్ళికి ముందు మా తమ్ముడిని నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను. ఏం భయం లేదమ్మా మీ తమ్ముడికి నేను చెప్పాను, నేను చెప్పాను అని నాన్నగారు అభయమిచ్చారు. అలా ఎన్నిసార్లు అభయ హస్తం అందించారో తండ్రి!

ఒకరోజు ప్రవచనం జరిగేటప్పుడు నాన్నగారి దగ్గరగా వెళ్ళి కూర్చున్నాము. అప్పుడు అక్కడ ఉన్న భక్తులు మమ్మల్ని ఎవరు మీరు? కొత్తగా వచ్చారు. ముందుకు వచ్చేసారు, వెనక్కి వెళ్ళిపోండి అన్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు వారిని ఎవరు అనుకుంటున్నారు? వారు పూర్వజన్మలో సత్సంగం చెప్పిన వారు అన్నారు. నాన్నగారి నేత్రాలను చూడాలంటే ఎన్ని జన్మల పుణ్యం చేసుకొని ఉండాలి? అనిపించేది. నన్ను స్వతంత్రంగా నిలబెట్టారు. తండ్రి దయను మాటల్లో వర్ణించలేము. ఆయన ప్రేమకు హద్దులు లేవు.




Sunday, September 20, 2020

"సర్వకారణ కారణం" - (By డా. ఉష గారు)

అరుణాచలం నుంచి తిరిగి హాస్టల్ కి వెళ్ళిపోయాకా వారం, పది రోజులకి ఒక కల వచ్చింది. అరుణాచలం కొండలాంటి కొండమీద నేను ఒంటరిగా నడుస్తున్నాను. విశ్రాంతిగా, తీరిగ్గా ఒకచోట కూర్చున్నాను. అప్పుడు ఒక ప్రక్కన ఉన్న చెట్ల పొదకి మంట అంటుకుంది. నేను ఇదేంటి? ఇప్పటివరకూ ఏమీలేదు, చుట్టూ కూడా ఎవరూ లేరు, ఇంత అకస్మాత్తుగా మంట ఎలా అంటుకుంది? అని దానివైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాను. అలా చూస్తుంటే ఆ ఒక్క పొదకీ మంట ఇంకా పెద్దది అయిపోయింది. అలా మండుతున్న పొదవెనకాల పాదాలు కనిపించాయి.

ఇక్కడ మనుషులు ఎవరూ లేరు. పాదాలు కనిపిస్తున్నాయి ఏమిటి? అని దగ్గరకు వెళ్ళాను. అవి ఎవరి పాదాలా అని చూస్తే, తెల్లని వస్త్రాలతో ఉండి పాదాలు మాత్రం కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడు జీసస్ గొంతు వినపడింది. గంభీరమైన గొంతుతో ఆయన ఏదో చెపుతున్నారు. అయితే ఆయన భాష నాకు అర్థం కాలేదు. చెప్పడం అయిపోయాకా ఆయన అదృశ్యమయిపోయారు. పొదకి అంటుకున్న మంటకూడా అదృశ్యమైపోయింది. తరువాత నాకు మెలుకువ వచ్చింది.

ఏమిటిది? జీసస్ మళ్ళీ కలలోకి వచ్చారు. అసలు దీని అర్థమేంటి అనుకుంటూ కారిడార్ లో నడుచుకుంటూ వెళ్తుంటే, మెడికల్ జూనియర్ శైలా బయట కూర్చుని తన మెడికల్ బుక్ చదువుకుంటోంది. తన ఎదురుగా టేబుల్ పైన బైబిల్ కూడా ఉంది. నడుస్తున్న నేను తన దగ్గర ఆగాను. తను నాకు మంచి ఫ్రెండ్. శైలా బైబిల్ లో ఈ సంఘటన గురించి ఉందేమో చూడు అని నాకు వచ్చిన కల గురించి చెప్పాను (ఇదివరకు జీసస్ కలలో చూపించిన దృశ్యం బైబిల్ లో ఉండడంవల్ల). ఎందుకు లేదు అంటూ, తను బైబిల్ తీసి చదివి తరువాత దాని అర్థం చెప్పింది.

ఇలాగే మోసెస్ కొండమీద నడిచి వెళ్తుంటే ఒకపొదకి మంట అంటుకుంటుంది. కానీ ఆ మంట ఆపొదని కాల్చటం లేదు. ఇదేమిటి ఆశ్చర్యంగా ఉందని దగ్గరకు వెళ్ళి చూస్తే, మంటలో నుంచి భగవంతుడి గొంతు వినిపిస్తుంది మోసెస్..! మోసెస్..! అని. ఇక్కడే ఉన్నాను ప్రభూ అంటాడు. అంతకన్నా దగ్గరకు రాకు, నువ్వు చెప్పులు విప్పేయి. ఎందుకంటే, ఇది పవిత్రమైనస్థలం. నేను నీ తండ్రికి దేవుడిని అంటాడు. మోసెస్ ఆ వెలుగు వైపు చూడలేక చేయి అడ్డుపెట్టుకుంటాడు. ఆయన చెప్పడం కొనసాగిస్తాడు! ఈజిప్ట్ లో ప్రజలు క్షోభలో ఉన్నారు. ఎందుకంటే, వాళ్ళు అక్కడ బానిసలుగా ఉన్నారు, వాళ్ళ ఏడుపులు నాకు వినిపిస్తున్నాయి, వాళ్ళ దుఃఖం నాకు కష్టంగా ఉంది అందుకని నువ్వు ఈజిప్ట్ వెళ్ళి వాళ్ళని ఆ స్థితిలోంచి బయటకు తీసుకురా! అనిచెప్పి అదృశ్యమవుతాడు. ఇదంతా విన్నాకా మోసెస్ కొద్దిసేపు సందిగ్ధంగా ఉండిపోతాడు. తరువాత భగవంతుడి నిర్ణయానికి అనుగుణంగా మోసెస్ జీవించడం జరుగుతుంది.

ఈ విధంగా భగవంతుడి పనికి మోసెస్ ఎన్నుకోబడతాడు! అని చెప్పి శైలా నాతో, ఉషా మోసెస్ కి కనిపించినట్టుగా పొదలో మంట రావడం, అదే దృశ్యం నీకు కలలో కనిపించడం ఇదంతా చాలా వింతగా ఉంది! జీసస్ నిన్నుకూడా ఏదో పనికి ఎన్నుకుంటారు అనుకుంటా! లేకపోతే ఇలా కల రావడం అసాధ్యం అని చెప్పింది. నాకు ఆయన భాష అర్థం కాలేదు కదా అన్నాను. ఆయన అనుకున్నది మోసెస్ తో ఎలా అయితే చేయించాడో, నీద్వారా కూడా ఆయన అనుకున్నది చేయిస్తాడని అనిపిస్తోంది అంది.

ఈ రోజు నేను వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, ఒక సంఘటన జ్ఞాపకం వస్తుంది. ఒకసారి నాన్నగారు అరుణాచలం నుంచి జిన్నూరు తిరిగి వెళ్తూ, మధ్యలో వేలూరులో రాజకుమార్ అనే ఒక భక్తుని ఇంట్లో ఆగడం జరిగింది. అక్కడ నాన్నగారు హాలులో దివాన్ మీద పడుకొని ఉన్నారు. మేమంతా ఆయన సన్నిధిలో కూర్చుని ఉన్నాము. ఆయన కిటికీలోంచి బయట ఉన్న చెట్లవైపు దీక్షగా చూస్తూ ఉన్నారు. అలా చూస్తున్నప్పుడు నాన్నగారి ఒక కంటిలో నుంచి ధారగా కన్నీరు కారింది. ఆ కన్నీరు చూసి నాకు దుఃఖం ఆగలేదు. అప్పటికి ఆశ్రమంలో ఇబ్బందులు, బయటనుంచి సమస్యలూ చాలా ఉన్నాయి. నాన్నగారి కంటిలోంచి కన్నీరు కారడానికి ఆ సమస్యలే కారణమా? ఆ కన్నీరు ఎందుకు వస్తోంది? దేనివల్ల? ఇలాంటి దృశ్యం నేనెప్పుడూ చూడలేదు అని దుఃఖిస్తూ అరుణాచలేశ్వరుడిని ప్రార్థించాను. తండ్రీ..!! నాన్నగారు భౌతికంగా ఏవిధమైన ఇబ్బందులకి, సమస్యలకి, అసౌకర్యాలకి ఎప్పుడూ గురికాకూడదు. అలాంటి పరిస్థితులేమైనా ఉంటే వాటికి నన్ను కవచంగా అడ్డుపెట్టు. ఈ జన్మకి నాకు అది సరిపోతుంది. అంతేకానీ, నా జీవితంలో నేను మళ్ళీ ఇలాంటి సంఘటన చూడకూడదు. ఈ ఒక్క కోరికా తీర్చు, ఇంకెప్పుడూ నిన్ను ఏమీ అడగను అని హృదయపూర్వకంగా వేడుకుంటూ వెక్కి, వెక్కి ఏడ్చేసాను.

కొద్దిసమయం తరువాత నాన్నగారు దివాను మీద నుంచి లేచి కూర్చున్నారు! మెల్లగా నేను దుఃఖంనుంచి తేరుకున్నాను. భక్తులు నాన్నగారికి టీ తీసుకొచ్చి ఇచ్చారు. నాన్నగారు టీ కప్పు తీసుకుంటూ "లోకంలో మనుషులు 2 రకాలుగా ఉంటారు. వారిలో కొందరికి చాలా మంచితనం ఉంటుంది కానీ తెలివితేటలు తక్కువ ఉంటాయి. కొందరికి తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉంటాయి కానీ మంచితనం తక్కువ ఉంటుంది. మంచితనం తెలివి తేటలూ రెండూ ఉన్నవాళ్ళు అరుదుగా కొంతమంది ఉంటారు. అలా ఉన్నా కూడా, వారిలో మంచితనమూ, తెలివితేటలూ సమానంగా ఉండి బేలన్స్ అవడం చాలా అరుదుగా జరుగుతుంది. అది ఈరోజు మన ఉషకి జరిగింది. తనకి హృదయమూ, మేథస్సు కూడా బేలెన్స్ అయింది. అందుచేత భవిష్యత్తులో ఉష నా పని చేస్తుంది" అన్నారు!

ఈ సంఘటన జరిగిన కొన్నినెలల తరువాత నాన్నగారు, నన్ను శ్రీ నాన్నగారి ఆశ్రమానికి ప్రెసిడెంట్ ని చేయడం జరిగింది. తరువాత అరుణాచలేశ్వరుని అనుగ్రహం వలన కొన్ని సంవత్సరాలలో అన్ని ఇబ్బందులు, సమస్యలలోంచి బయటపడటం కూడా జరిగింది. ఆ పదవిలో ఉండటానికి సంశయిస్తూ నాన్న గారితో ఇది నా వల్ల కాదు అన్నపుడు, నాన్నగారు ఎంతో దయతో, "తెర మీద నువ్వు కనపడతావు అమ్మ, పని నేను చేస్తాను" అన్నారు. విచిత్రమేమిటంటే, నాన్నగారు నాకు ఆపదవి ఇవ్వడం వల్ల నిరంతరం ఆయన పక్కనే ఉండి, ఆయనతో ఎక్కువ సమయం గడిపే అవకాశం కలిగింది. ఇది వరకటి కంటే ఎక్కువగా ప్రయాణాలు చేసి ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళవలసి వచ్చేది. ఒక సందర్భంలో నాన్నగారు నాతో ప్రారబ్థం కూడా నిన్నూ, నన్నూ వేరు చేయకూడదు అన్నారు. ఆ మాటకి, నూటికి నూరు శాతం న్యాయం చేస్తూ ప్రతిక్షణం నాకు ఆయన రక్షక కవచంలా ఆయ్యారు.

ప్రతీది అయన సంకల్పంతో నడుస్తోంది. ఆనాటి కల ఈ రోజుకి అంచలు అంచలుగా అయన దయతో అమలు చేయబడుతోంది.

నారాయణం పరబ్రహ్మం సర్వ కారణం కారణం అని అనేవారు నాన్నగారు. సర్వ కారణాలకీ ఒక కారణం ఉంటుంది, ఆ కారణం కృష్ఞుడు అనేవారు నాన్నగారు.

"Everything for a Divine Purpose" - (By Dr. Usha Garu)

Within 10 Days after I came Back to Chidambaram from Arunachalam, I had a dream, in which I was walking alone on a hill similar to the holy hill Arunachala. I stopped at a place to sit and relax. To my surprise a bush close to me caught fire. I was astonished, as I was alone with no person in the vicinity and there is no logical reason for the bush to catch fire. ’How come there was a sudden catching of the fire?’ I wondered. As I was looking at it, the fire grew in size. And then I saw feet of someone standing behind that bush.

‘There is no one here, how is it that I see feet here?’ thus wondering I went closer to see who it was. It belonged to someone in pure white robes. Then I heard Jesus speak in a profound deep voice, though I couldn’t understand what he spoke (as the language he spoke in was unfamiliar to me). After finishing what he had to say, he disappeared. Simultaneously the fire also vanished & I woke up from sleep.

Thinking, What was Jesus trying to convey? I walked through the hostel corridor. Shila (close friend), our medical junior was sitting outside her room preparing for her exams. In front of her on the table was The Bible too. So I stopped near her and asked if my dream had any significance & if there was any reference to it in The Bible. She said "Of course there was a clear reference" and read it out and explained the essence to me.

She said when Moses was walking on a hill, a bush caught fire. But that fire didn’t burn the bush, It was just blazing. Surprised, Moses walked closer to the bush. He heard a divine voice from the bush, “Moses, Moses!”.Moses replied saying ‘Master, I am here!’ Moses was told not to move closer than that & also to remove his footwear as it was a holy place. The divine voice said I am the lord of your father. Unable to see the blazing light Moses covered his eyes as he continued to hear. The voice continued, “The people in Egypt are in misery, as they are working like slaves there. I can hear their cries & also their suffering is disturbing. So you bring them out of that suffering. Saying that the light & fire vanished. Moses was a little perplexed for a while but as It was the divine will, Moses did go to Egypt & the Divine will get implemented.

In this way, the Lord chose Moses for a purpose. So after reading this Shila was surprised. She said the whole dream was so similar to the episode of Moses being guided for a divine purpose, so she concluded saying God had a purpose for me ahead or else it’s impossible to have such a profound and rare vision. When I told her that I didn’t understand a word of what was said in the dream, she said as Moses was made to do the work he was chosen for, similarly, I would be instrumental for some Divine work in the future.

It reminds me when I look back today, many years later Nannagaru on his journey back to Jinnur from Thiruvannamalai, stopped at a devotees house in Vellore (Raj Kumar), where an unusual thing happened. He was lying on a cot looking at a tree through the window beside him. There were a lot of troubles to Ashram from outsiders during that time. A tear dropped from one of his eyes looking at the tree which I happened to notice. This caused me so much pain that I cried bitterly praying to Arunachala, ”Dear Father, can’t comprehend why there were tears in Nanna’s eye, whatever may be the reason, let no external troubles or disturbances cause him any inconveniences whatsoever. Please make me his armour!”

Nanna slowly got up from his cot when devotees served him hot tea. While taking the cup he said, “Some people in this world are filled with goodness but less intelligence. Some have amazing intelligence but less goodness. There are very few who have both of these, and rare are those for whom both get balanced. Today it happened for Usha!”. God has blessed her with a balance of goodness & intelligence. She will do my work in future!” 

Within a few months after this incident, Nannagaru made me the president of his Ashram(Nannagaru Ashram) & by his grace within a few years we came out of all troubles & disturbances created from the outside forces. While I was sceptical to undertake his honorary position & was hesitant, with utmost compassion he said: “You will appear on the screen, but I will do the work”. Most wonderful & surprising factor is that he made me President brought me much closer to Nanna by all means as I had to spend a longer time in his presence. I had to travel more often to him & not only had the rare opportunity to serve him but in one period he told me, even destiny should not part you and me till the end. He protected me through all my dealings & he, in fact, became the protective armour for me all through.

Everything drives by his will and the dream apparently continues to connect dots many months and years later.

Nanna would mention, “Narayanam Parabrahmam Sarva Karana Karanam. Every purpose has a greater purpose & that is Lord Krishna. He is the source of all reasons”.

Thursday, September 17, 2020

"మన రక్ష, శ్రీ నాన్నగారు" - (By శ్యామల గారు(ఖండవిల్లి))

మా కుటుంబంలో మా అమ్మగారు నాన్నగారి దగ్గరికి వెళుతూ ఉండేవారు. నన్ను రమ్మని అడిగినా, వెళ్ళేదాన్ని కాదు. ఒకరోజు మా అమ్మగారు నాతో, నాన్నగారు చెప్పిన మంచి వాక్యాలు ఎవరు చెబుతారు మనకి ఎన్నాళ్ళని ఇలా ఇంట్లో కూర్చుంటావు నాన్నగారి దగ్గరికి రమ్మన్నారు. అలా నాన్నగారి దగ్గరికి వెళ్ళాను ఆ రోజు నాన్నగారు ప్రవచనంలో భగవాన్ గురించి చెబుతూ, భగవాన్ ని అన్నగారు తిడతారు కదా! ఎక్కడికైనా పోరాదా, నీ బోటి వాడికి ఇంటి దగ్గర పని ఏమీ ఉంది అని ఆ వాక్యం నాన్నగారు చెబుతుంటే అది నా మనసుకి తాకింది. మా అమ్మగారు కూడా ఇంట్లో ఎన్నాళ్ళు కూర్చుంటావు అన్నారు కదా. నా మనసుకి సమాధానం దొరికింది. అప్పటినుండి నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళటం, కుటుంబ సమస్యలన్నీ ఆయనతో పంచుకునే దానిని. 

ఒకసారి మా అబ్బాయి జాబు కి వేరే చోటకి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. అప్పుడు వాడిని నాన్నగారి దగ్గరికి తీసుకు వెళ్ళి ,ఢిల్లీ వెళ్ళాలి నాన్నగారు అని చెప్పాను. వెళ్తున్నావా! సరే వెళ్ళు అని నాన్నగారు మా అబ్బాయి వైపు అలానే చాలాసేపు చూశారు. వెళ్తావా సరే వెళ్ళు ఇలా పదే పదే అన్నారు. మా అబ్బాయి జాబ్ లో జాయిన్ అయ్యాడు అక్కడ వర్క్ చేస్తుండగా, 20 అడుగుల లోతులో పడిపోయాడు. అంత ఎత్తు నుండి పడటం వలన కాళ్ళు చేతులు విరుగుపోతాయి కదా! కానీ వాడికి ఏమీ చిన్న దెబ్బ కూడా తాకలేదు. అప్పుడు నాన్నగారి అనుగ్రహం నాకు అర్ధమయ్యింది. నాన్నగారు మా అబ్బాయిని చూసిన ఆ చూపు కాపాడింది. ఇది ఆయన మా పట్ల చూపించిన దయ. మా సమస్యలు అన్నింటికి పరిష్కారం ఆయనే చూపిస్తారు. ఇదే కాదు క్లిష్టమైన ప్రతి సంఘటన నుంచి ఆయనే కాపాడుతున్నారు. నాన్నగారికి జరగబోయేది అంతా తెలుసు కదా. ఇంకేమీ చెప్పాలి నాన్నగారి గురించి. మనకు పంచిపెట్టటానికి ఆయన దగ్గర అనుగ్రహం, దయ తప్ప ఇంకేమీ లేదు.

"Nannagaru, our protector" - (By Syamala Garu (Khandavilli))

My mother used to visit Sri Nannagaru regularly. Despite being told, I never accompanied her. One day my mother admonished me; saying, “Who can ever tell us all the things Nannagaru is telling us? Do something better than sitting at home all the time. Come with me this time.”So, Finally I went along with her. During the discourse, Nannagaru mentioned an anecdote from Bhagavan’s life. His brother reprimands him saying, “Why don’t you leave home? What will a person like you do at home?” This caught my attention; because my mother used similar words. I felt connected. From then, I started visiting Nannagaru and sharing my problems with him.

Once, my son secured employment in Delhi and was to about leave hometown. I took him to Nannagaru for blessings. I told Nannagaru, “This is my son; moving to Delhi for employment.” Nannagaru said, “So, you are going. You may go. Ok. You may go.” Saying so, he looked at my son for about 5 minutes and repeated 2-3 times ‘you may go’ again. In Delhi, my son fell into a 20 feet trench. Normally we expect people to get hurt, have a few broken bones. But none of these happened. My son was totally fine. Then I understood Nannagaru’s grace. The gaze on that day, that was what rescued my son. That is how he showered compassion on us. Solutions to all my problems camefrom Nannagaru. Not just that, he saves us from very concerning situations too. What more can I tell about Nannagaru. Nannagaru has nothing else but compassion and grace to distribute to us.

Tuesday, September 15, 2020

"Nannagaru, incarnation of love" - (By Vijaya Lakshmi Garu (Khandavilli))

I first met Nannagaru 20 years ago. At my mother’s house in Keshavaram, my eldest daughter’s aksharabhyasam (ceremony for starting formal education, done by writing OM in rice-filled plate) was blessed by Nannagaru. I did not experience anything special in his presence that day. 10 years later I went to him again, from then on Nannagaru is my Guru, God, Mother, and Father.

A few days later, Nannagaru came to Kaikaluru for the consecration of Bhagavan’s statue. In the discourse that followed, Nannagaru mentioned a sentence; “Just as a tiger never leaves the piece of meat that has come into its mouth, so also Bhagavan never leaves his devotees till they attain Jnana.” He repeated this sentence thrice. While doing so he was glancing at me once in a while. Previously I never felt any connection with Nannagaru. But after this episode, I began to feel devotion and love towards him.

He then asked me when my devotion started. I told him that it was after Arunachala's visit. He smiled and said, “Most people say that their vasanas (tendencies) were shaken and brought to the surface in Arunachala. You say your devotion started there. I am happy.” Then he asked me “How many letters are there in the word Arunachalam (in Telugu)” I answered, “five.” He told me to repeat the word Arunachalam as a mantra. He made me repeat 3-4 times. That day my mind was subdued by his gaze. For the first time, I felt immense love pouring out of those eyes. I had never seen anyone with so much love in their eyes. From that day Nannagaru became my life, my everything. I offered at his feet myself and my family responsibilities.

Once, talking about Adi Sankaracharya, Nannagaru said, “Lord Shiva is very generous and gullible. Shankaracharya is the incarnation of Lord Shiva who has come to teach. If Shankaracharya sits next to the lingam, you can call the lingam an immobile Shiva and Shankaracharya as mobile Shiva. The energy that flowed from Shankaracharya, disciples would be quite overwhelmed.” I started calling Nannagaru as ‘NannaEshwara” in my heart.

Once, while talking to devotees at his residence, Nannagaru mentioned Lord Kumaraswamy, “He is a member of our family only” he added. A devotee sitting next to him asked, “Nannagaru! Are you an incarnation of Lord Kumaraswamy?” Nannagaru did not reply; just gave a smile. I thought this must be the culmination of all the good deeds and merits I have accumulated in my previous births; to get an opportunity to sit by the feet of Lord Subramanya Swamy himself!”

On 7th October 2010, Nannagaru came to Khandavilli and paid a visit to the Venugopala Swamy temple. He had left his slippers outside. I quickly took them and held them tightly to my chest, close to my heart. I like Nannagaru’s feet. I feel like looking at them all the time. The priests in the temple honored Nannagaru with a shawl and also gave him theertham (holy water) and prasadam (blessings). Nannagaru came out from the temple and beckoned me. He asked me my name. I told him that my name was Vijaya. He then said, “Your house is next to the high school. I will remember you. I will never forget you.” He climbed into the car and blessed me from there. That look passed energy that spread a thrill across the whole of my body. I cannot describe that love in words. He then called, “Vijaya! Come here!” Hearing those words sent me into an emotional turmoil. From one side was a flow of happiness and peace, and from the other was an inexpressible sadness. A strange experience seemed to touch me. Never ever have I experienced so much love in someone’s summons.

Nannagaru gave me the prasadam (fruit and sweets blessings) and then a Holy Basil branch tip (Tulasi dalam). He told me to keep the Holy basil safely in an Almirah (a steel cabinet) and not to touch it thereafter. He raised both his hands and blessed me. I felt that Lord Krishna himself had come to bless me.

On 3rd Nov 2016, I went to Jinnuru. Nannagaru asked me to sit on the sofa and spoke to me with a lot of love. ‘I gave you something when I visited Khandavilli. Isn’t it?’ he said. “Coconut, Sweets, and Holy basil” I replied. At that time some devotees brought some Holy basil. He blessed them and gave them to me. I felt that he was removing my prarabdha (present life body destiny) that way, and wept like a child. Though my connection with him is only of a few years, it became apparent that his love will not leave me until I dissolve in it completely. Nannagaru is love indeed!

4th February 2017 happened to be Shivaratri. I went to Jinnuru and stood at their doorstep for Nannagaru’s darshan. One of the devotees coming out of the house told me that Nannagaru had retired for afternoon rest; and that I should come back later. Nannagaru did not know that I was at the door. The clothes he wears were on the drying rope. I kept looking at them and was lost in his remembrance. In a short while, a strange experience swept over me. Some sort of power touched me. I felt my body getting lighter; a thrill passed from head to toe. Something happened and I felt blissful. I had never felt the bliss of this kind before. I felt very relieved and content.

Meanwhile, the doors opened and Nannagaru came out. He asked the devotees seated there to call Vijaya from Khandavilli. I was surprised; as Nannagaru was not informed of my arrival. I understood later, how he could have known. It is because he is not the body; he is the all-pervading consciousness that walls cannot limit. That day I understood that he is everywhere. That day my mind was longing to see him. He knew that. When I entered the room; the minute he looked at me, I was immersed in bliss. He was looking at me, but I couldn’t look at him, as I was in a blissful state. He inquired about my family and gave me a bagful of fruits. The whole day, his grace flowed through his gaze. I was sitting at the feet of Lord Shiva on the Shivaratri day. I felt I was in the grace of Lord Shiva.

It is four years now since Nannagaru gave me the Holy basil. He asked me not to touch it. I never opened it. Even today they are fresh as when given. Not dried at all. Just as green now as they were then. It appears as a symbol of his grace to me. 




"నాన్నగారంటేనే ప్రేమ స్వరూపం" - (By విజయలక్ష్మి గారు (ఖండవిల్లి))

నాన్నగారితో నా పరిచయం 20 సంవత్సరాల క్రితం జరిగింది. కేశవరం మా పుట్టింట్లో మా పెద్దమ్మాయికి నాన్నగారితో అక్షరాభ్యాసం చేయించాను. అప్పుడు నాన్నగారిని చూసినా, నాకు ఎటువంటి అనుభూతి కలగలేదు. మళ్ళీ 10 సంవత్సరాల తర్వాత ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళాను. అప్పటి నుండి "నాకు గురువు, దైవం తల్లి ,తండ్రి అన్నీ నాన్నగారే".

నాన్నగారు కొన్ని రోజులకి కైకలూరు భగవాన్ విగ్రహ ప్రతిష్ఠకి వచ్చారు. నాన్నగారు ప్రవచనం చెబుతూ, మధ్యలో భగవాన్ భక్తులను ఉద్దేశించి ఒక వాక్యం చెప్పారు, "పులి నోట్లో పడ్డ మాంసపు ముక్కని పులి ఎలా వదిలిపెట్టదో, అలాగే భగవాన్ మన అందరికీ జ్ఞానం వచ్చే వరకు విడిచిపెట్టరు" అని నాన్నగారు చెబుతూ రెండు మూడు సార్లు దృష్టి నాపై ప్రసరించారు. నాకు ఇది వరకు నాన్నగారిని చూస్తే, ఏమీ అనిపించలేదు కానీ ఇప్పుడు నాన్నగారిని చూస్తే ప్రేమ, భక్తి కలిగాయి.

కొన్ని రోజుల తరువాత మళ్ళీ నాన్నగారి దగ్గరకి జిన్నూరు వెళ్ళాను. నాన్నగారు నన్ను చూడగానే నా మనస్సుకు ఏదో తెలియని హాయిగా అనిపించింది. తర్వాత నన్ను చూసి నీ పేరేంటమ్మా అని అడిగారు. విజయలక్ష్మి అని చెప్పాను. మీది ఏ ఊరు అని అడిగారు. ఖండవిల్లి అని అన్నాను. నాన్నగారు చాలా సంతోషంతో ఖండవిల్లి లో చిన్నప్పుడు గడిపిన ఆయన బాల్యాన్ని గుర్తు చేసుకున్నారు.

మీకు భక్తి ఎప్పుడు కలిగింది అమ్మ అని అడిగారు. నేను అరుణాచలం వెళ్ళాక అని అన్నాను. అవునా అందరూ అరుణాచలం వెళ్ళిన తరువాత లోపల వాసనలు కదిలిపోయాయి అంటున్నారు. కానీ నువ్వు అరుణాచలం వెళ్ళిన తరువాత భక్తి కలిగింది అంటున్నావు సంతోషం అమ్మా అన్నారు. నాన్నగారు అరుణాచలం ఎన్ని అక్షరాలు అని అడిగితే, ఐదు అక్షరాలు నాన్నగారు అన్నాను. నువ్వు అరుణాచలం అని అనుకో సరిపోతుంది అని రెండు మూడు సార్లు అన్నారు. ఆ రోజు నాన్నగారు చుసిన ఆ చూపు నా మనస్సుని కట్టిపడేసింది. నాన్నగారు నా పై చూపించిన ప్రేమ నేను మొట్టమొదటిసారిగా అనుభవించాను. ఆ కళ్ళల్లో ఉన్న ప్రేమను నేను ఎవరి దగ్గరా ఇంతకుముందు ఎన్నడూ చూడలేదు. ఆ రోజు నుంచే నాన్నగారు నాకు సర్వస్వం అయ్యారు. నా మీద ఎనలేని ప్రేమను కురింపించేవారు. నాతోసహా నా కుటుంబ బాధ్యతలను అన్నింటినీ నాన్నగారికి సమర్పించుకున్నాను.

ఒకసారి నాన్నగారు ఆదిశంకరాచార్యులు గురించి ఏమని చెప్పారంటే, ఈశ్వరుడు భోళా శంకరుడు. శంకరాచార్యులు వారు జ్ఞానం బోధించటానికి వచ్చిన ఈశ్వరుడు అని అంటూ, లింగం కదలని ఈశ్వరుడు అయితే శంకరుడు కదిలే ఈశ్వరుడు అన్నారు. శంకరాచార్యులు వారు శిష్యులకు ఎనర్జీనీ ప్రసరిస్తూ ఉండేవారు, అది తట్టుకోలేక శిష్యులు పరవశించిపోయేవారు అని చెప్పారు. నేను నాన్నగారిని నా మనసులో "నాన్నఈశ్వరా" అని పిలిచుకునేదానిని.

ఒకసారి ఇంట్లో కూర్చున్నప్పుడు నాన్నగారు అక్కడ ఉన్నవారితో కుమార స్వామి గురించి చెబుతూ ఆయన మా కుటుంబంలో వాడే కదా అని అన్నారు. నాన్నగారు పక్కన కూర్చున్న వ్యక్తి నాన్నగారుతో, మీరు, కుమార స్వామి ఒకటేనా అని అడిగారు. నాన్నగారు నవ్వి ఊరుకున్నారు. అప్పుడు నాది ఎంత పూర్వజన్మ పున్యఫలమో కదా! సాక్షాత్తు ఆ కుమారస్వామి చెంతనే కూర్చున్నాను అని అనిపించి చాలా ఆనందం కలిగింది.

2010 వ సం. లో అక్టోబర్ 7 వ తారీఖున నాన్నగారు ఖండవిల్లి వచ్చి, వేణుగోపాలస్వామి గుడి లోపలకి వెళ్ళారు. అప్పుడు బయట ఉన్న నాన్నగారి చెప్పులు తీసుకుని గుండెలకి హత్తుకున్నాను. నాన్నగారు పాదాలు అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాకు ఆ పాదాలు చూస్తూ ఉండిపోవాలనిపిస్తుంది. బ్రాహ్మణులు నాన్నగారికి శాలువా కప్పి, తీర్థప్రసాదాలు అందజేశారు. అప్పుడు నాన్నగారు నీ పేరేంటమ్మా అని అడిగితే, విజయ అని చెప్పాను. మీ ఇల్లు హైస్కూల్ దగ్గర కదా! అని నువ్వు నాకు గుర్తు ఉంటావు అమ్మ అన్నారు. నాన్నగారు కారు ఎక్కిన తరువాత నన్ను ఆశీర్వదించి, నా వైపు చుసిన ఆ చూపుకి నా దేహం అంతా పులకించిపోయింది. ఆ ప్రేమను మాటలలో వర్ణించలేను. అప్పుడు నాన్నగారు విజయ ఇలారామ్మా అని పిలిచారు. నాకు ఆ పిలుపుకే హృదయంలో నుండి ఒక వైపు ఆనందం, మరోవైపు బాధ రెండూ ఒకేసారి వచ్చేసాయి. నాన్నగారు అలా పిలిచేటప్పటికీ, ఆ పిలుపులో ఉన్న ప్రేమ నాకు ఎక్కడా దొరకదు అనిపించింది. ఏదో తెలియని అనుభూతి నన్ను తాకింది. నాన్నగారి చేతిలో ఉన్న కొబ్బరి చెక్క, కుడుము ప్రసాదం నాకు ఇస్తూ తులసి దళం కూడా నా చేతిలో పెట్టారు. నువ్వు ఈ తులసిని భద్రంగా బీరువాలో భధ్రపరుచుకో అమ్మా ,నువ్వు ముట్టుకోకు ఈ తులసి దళాన్ని తాకవద్దు అన్నారు. రెండు చేతులు ఎత్తి నన్ను ఆశీర్వదించారు. నాకు అప్పుడు సాక్షాత్తు శ్రీకృష్ణుడే వచ్చి నన్ను అనుగ్రహించారు అని అనిపించింది.

3 నవంబర్ 2016 న జిన్నూరు వెళ్ళాను. నాన్నగారు పిలిచి నన్ను దగ్గరగా కూర్చోమన్నారు. నాతో ప్రేమగా మాట్లాడుతూ, నేను ఖండవిల్లి వచ్చినప్పుడు నీకు ఏదో ఇచ్చాను కదా అన్నారు. కొబ్బరి చెక్క, కుడుము ,తులసి దళం అని చెప్పాను. ఇంతలో ఎవరో భక్తులు వస్తూ తులసిదళం తెచ్చారు.

నాన్నగారు ఎంతో ప్రేమతో అనుగ్రహించి, వాటిని నాకు ఇచ్చారు. నా ప్రారబ్ధాన్ని తప్పించటానికి నాన్నగారు వర్క్ చేస్తున్నట్లు నాకు అర్థమై వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను. నాన్న గారితో మూడు సంవత్సరాల నుండి అనుబంధం కానీ ఆయన ప్రేమ నన్ను తరింపజేసేవరకు వదిలిపెట్టదు. "నాన్న అంటేనే ప్రేమ కదా".

2017 వ సంవత్సరంలో పిబ్రవరి 4 వ తారీఖున శివరాత్రి వచ్చింది. ఆ రోజు నాన్నగారి ఇంటికి వెళ్ళాను. నాన్నగారి దర్శనం చేసుకుందామని నాన్నగారు గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాను. శివరాత్రి రోజు నాన్నఈశ్వరుడి దర్శనం అవుతుందని నమ్మకం ఉంది. ఈ లోపు నాన్నగారు భక్తులు ఎవరో ఇంట్లో నుండి బయటకు వస్తూ, నాన్నగారు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారు తర్వాత వస్తారు అని చెప్పారు. నాన్నగారికి నేను వచ్చినట్టు తెలియదు. నాన్నగారు ధరించే దుస్తులు అక్కడ తీగమీద ఆరేసి ఉన్నాయి. నేను వాటిని చూస్తూ, నాన్నగారిని తలుచుకుంటున్నాను. అలా ఉండగా ఏదో శక్తి వచ్చి నా శరీరాన్ని తాకింది. నా శరీరం అంతా తేలిక అయిపోయి, నా దేహం అంతా పులకించిపోయింది. ఏదో జరిగింది. నాకు తెలియదు. ఇంతకుముందు ఎన్నడూ అటువంటి ఆనందాన్ని నేను అనుభవించలేదు. చాల హాయిగా అనిపించింది. 

తరువాత నాన్నగారు గది తలుపులు తీసుకుని బయటకు వచ్చారు. అక్కడ ఉన్న భక్తులతో ఖండవిల్లి విజయ అక్కడ ఉంది లోపలికి రమ్మనండి అని చెప్పారు. నాకు ఆ మాటకు ఆశ్చర్యం కలిగింది ఎందుకంటే నాన్నగారికి నేను వచ్చినట్టు తెలియదు. కానీ గదిలో ఉన్న నాన్నగారికి నేను వచ్చినట్టు ఎలా అర్థం అయిందో నాకు తరువాత తెలిసింది. జ్ఞాని అంటే దేహం కాదు, చైతన్యం. చైతన్యం అంటే అంతటా నిండిఉన్న పరబ్రహ్మ స్వరూపం. ఆయన అంతటా నిండి ఉన్నారని ఆరోజు అర్థమయ్యింది. అంతటా నిండి ఉన్న చైతన్యానికి తలుపులు తోటి, గోడల తోటి సంబంధం లేదు కదా! ఆ రోజు నేను చాలా ఆర్తిగా ఎదురు చూస్తున్నాను. ఆయనను తలుచుకుంటూ చూడాలి అనే తపనతో ఉన్నానని ఆయనకు అర్థమైపోయింది. నాన్నగారు గదిలోకి పిలిచార,ు ఆయన చూపుతో నాకు ఆనందం వచ్చేసింది. ఆ రోజు ఆయన నన్ను చూస్తుంటే, నేను ఆయనను చూడలేకపోయాను. కుటుంబ యోగక్షేమాలను అడిగి, ఒక సంచి నిండా పండ్లు ఇచ్చారు. ఆ రోజంతా ఆయన నన్ను ఎక్కువ చూపుతో అనుగ్రహించారు. శివరాత్రి రోజు సాక్షాత్తు శివుని పాదాల దగ్గర చోటు దొరికింది. నేను శివానుగ్రహం లో ఉన్నాను అనిపించింది.

నాన్నగారు నాకు తులసిదళం ఇచ్చి నాలుగు సంవత్సరాలు అవుతుంది. దానిని నన్ను ముట్టుకోవద్దు అన్నారు కదా!. అది ఇప్పటికీ ఎండిపోలేదు. అలాగే పచ్చగానే ఉంది. ఇది నాన్న అనుగ్రహానికి నిదర్శనం. 




Sunday, September 13, 2020

"గురువు గారి అనుగ్రహ ప్రవాహం" - (By డా. ఉష గారు)

నేను తర్డ్ ఇయర్ డిసెంబరులో, నాన్నగారు వచ్చినప్పుడు అరుణాచలం వెళ్ళాను. మామూలుగా డిసెంబరు, జనవరి నెలల్లో అరుణాచలంలో విదేశీయులు ఎక్కువగా ఉంటారు. వారిలో అరుణాచలం వచ్చి స్థిరపడిన విదేశీయులు కూడా నాన్నగారి దగ్గరకు వస్తూ ఉండేవారు. వారిలో ఒకామె అరుణాచలంలో స్థిరపడి గోపికగా పేరు మార్చుకుంది. ఆమెకు నాన్నగారు అంటే చాలా ఇష్టం.

నా పుట్టినరోజు డిసెంబరు నెలలో అవడం, ఆ సమయానికి నేను అరుణాచలంలో ఉండటం వల్ల నేను ఆ రోజుని సెలబ్రేట్ చేసుకోకూడదు అనుకున్నాను. అసలు దేహంతో తాదాప్యం వల్లనే కదా, ఈ పుట్టినరోజు వేడుకలు చేసుకోవడం. జీవుడి పుట్టుక ఎప్పుడో అదే అసలు పుట్టుక, జీవుడు ఎప్పుడు మరణిస్తే అదే అసలు మరణం కదా! మరణం దేనికి అంటే, మరణంలేని వస్తువులోకి మేల్కొనడానికి. అది మరణిస్తే శాశ్వతంగా ఉండే వస్తువు నీవవుతావు. మహాజ్ఞాని గురువుగా వచ్చి నాకు జ్ఞానం గురించి బోధిస్తున్నారు, దాన్ని అనుభవంలోకి తెచ్చుకునే ప్రయత్నంలో ఆరోజు గడపాలనుకున్నాను.

గోపిక నాన్నగారితో, క్రిసమస్ కంటే ముందుగానే మీరు తిరిగి వెళ్ళిపోతారు కదా! మాకు మీరే జీసస్ కాబట్టి, మీ సమక్షంలో క్రిసమస్ కంటే ముందుగానే వేడుకలు చేసుకుంటాము, మీకు వీలయిన డేట్ చెప్పండి నాన్నగారూ అని అడిగింది. అప్పుడు నాన్నగారు కేలెండర్ తెమ్మని 18 వ తేదీన పెట్టుకుందామా అమ్మా ఉషా? అన్నారు. నేను మీరు ఎలా అంటే అలాగే నాన్నగారూ అన్నాను. ఉండు మళ్ళీ చూస్తాను అని, నేను వెళ్ళే ముందురోజులవీ ఎందుకమ్మా! డిసెంబరు 17 న పెట్టుకుందాం అన్నారు. ఆయన ఆలోచన నాకు అర్దం అయింది. అలాగే నాన్నగారూ అన్నాను. నేనెలాగూ మర్చిపోదామనుకున్నాను, ఆయన ఏ రోజు పెడితే ఏముందిలే అనుకున్నాను.

గోపిక అక్కడున్న విదేశీయులందరికీ 17 న క్రిసమస్ వేడుకలు నాన్నగారి సమక్షంలో జరుగుతాయని చెప్పింది. వాళ్ళంతా డెకరేషన్ కి సంబంధించినవి అన్నీ సిద్ధం చేసి ఆంద్రా ఆశ్రమంలో పెట్టారు. 17వ తేదీ ఉదయం 6 గం.లకి నాన్నగారి మొదటి దర్శన సమయంలో, మద్రాసు నుంచి వచ్చిన దంపతులు నాన్నగారికి పెద్దగా ఉన్న రెండు చాక్లెట్ పేకెట్స్ ఇచ్చారు. వాటిలో రంగురంగుల చాక్లెట్స్ ఉన్నాయి. ఆ చాక్లెట్ రేపర్స్ అన్నింటిమీదా Happy Birthday అని రాసుంది. అవి నాన్నగారు నాకిచ్చి, ఇదేంటమ్మా విచిత్రంగా ఉంది అంటూ నావైపు చూసి, ఇదిగో అమ్మా ఉషా హేపీ భర్తడే అనిచెప్పి, అవి అందరికీ పంచు అని నా చేతికి ఇచ్చారు. అవి అందరికీ పంచాకా, నాన్నగారు హేపీ భర్తడే చాక్లెట్స్ బావున్నాయి కదమ్మా ఉషా! అంటూ ఆ మిగిలినవి నువ్వు ఉంచేసుకోమ్మా అన్నారు. ఆరోజు భోజనాలు అయ్యాకా నాన్నగారు మళ్ళీ హేపీ భర్తడే చాక్లెట్స్ బావున్నాయి కదా ఉషా అన్నారు. బావున్నాయి నాన్నగారూ అన్నాను. నాకు లోపల నవ్వు వస్తోంది. అయినా బయటపడకూడదని సైలెంటుగా ఉన్నాను.

నేను గోపికకి కొన్ని చాక్లెట్స్ ఇస్తే ఆమె తనబేగ్ లో వేసుకుంది. ఆరోజు క్రిసమస్ వేడుకలకి డెకరేషన్ చేస్తుంటే, గోపిక చాక్లెట్స్ బయటికి తీసి హేపీ భర్తడే ఉషా అంది సరదాగా. నేను నీకెలా తెలిసింది అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాను. తెలియడమేంటి అంది. ఏంలేదులే అన్నాను. కానీ, తనకి విషయం అర్థమయిపోయింది. ఓ మైగాడ్! నిజంగా ఈరోజు నీ భర్తడేనా? అంటూ నువ్వు నా కూతురులాంటిదానివి అని నన్ను ముద్ధుపెట్టుకుంది. భగవంతుడు ఎంత దైవికంగా చాక్లెట్స్ పంపాడో చూడు అని చాలా సంతోషించింది. నేను తనతో విషయం బయటకు చెప్పొద్దన్నాను. సరే అంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం విదేశీయులు గిటార్, వయొలిన్. అన్నీ తమవెంట తెచ్చుకుని, రాముడు, కృష్ణుడు, రమణుడు, ఈశ్వరుడు నటరాజు. మీద చాలా అద్భుతమైన పాటలన్నీ పాడారు. దాదాపు రెండు గంటల సేపు జరిగిన ఆ కార్యక్రమంలో, అక్కడున్న అందరం తన్మయత్వంతో నాన్నగారితో సహా, లోకం తెలియని స్థితిలోకి వెళ్ళిపోయాము. 

తరువాత నాన్నగారు ఇప్పుడు నేను పాడతాను, నాతో పాటు మీరు కూడా పాడండి అంటూ, "Oh God beautiful" అనే పాట మొదలుపెట్టారు.

Oh God beautiful, Oh God beautiful, Oh God beautiful! I do bow at thy feet 
Thou are green in the forest, thou are high in the mountain, 
Thou are restless in the river, thou are grave in the ocean, 
Thou are sympathy to the sorrowful, thou are service to the serviceful, 
Thou are bliss to the yogi, thou are love to the lover.- (Paramahamsa Yogananda)

తల ఊపుతూ, చేతులు కూడా పైకెత్తేసి చాలా, సేపు అలా పాడుతూనే ఉన్నారు. ప్రకృతి అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. నాన్నగారు ప్రకృతిని వర్ణిస్తూ అంతలా పాడుతూ ఉంటే ఆ అద్భుతాన్ని చూస్తూ కొతమందికి కన్నీళ్ళొచ్చాయి. మరికొంతమంది భక్తితో పరవశించారు. ఆ సమయంలో హోలీ వైబ్రేషన్ ఆ ప్రదేశమంతా వ్యాపించి, ఆయన వైభవం ఆరోజంతా అక్కడ నిలిచిపోయింది. ఆ తరువాత అందరూ చాలాసేపు మౌనంలో ఉండిపోయారు.

గోపిక 3 లేయర్స్ ఉన్న కేకు మీద "హేపీ భర్తడే", "మేరీ క్రిసమస్" అని రాయించి తీసుకొచ్చింది. నాన్నగారు కేకు చూస్తూ, హేపీ భర్తడే అండ్ మేరీ క్రిసమస్ అన్నారు. అప్పుడు గోపిక అవును నాన్నగారూ ఉష భర్తడే అని చెప్పింది. నాన్నగారు రామ్మా ఉషా! కేకు నువ్వు కట్ చేద్దువుగాని, అని నాచెయ్యి పట్టుకుని కట్ చేయించి కేకు తినిపించారు. నాకు ఆయన ప్రేమకి తట్టుకోలేక కళ్ళమ్మట నీళ్ళొచ్చాయి.

తరువాత గోపికని "బైబిల్" లోంచి "సెర్మన్ ఆన్ ది మౌంట్" తీసి చదవమన్నారు. జీసస్ కలలో కనిపించి అప్పటికి కొన్ని నెలలైంది. అది వింటుంటే పరవశించి పోయాను. నేను భర్తడేనే మరిచిపోదామంటే, ఉదయం 6 గం. నుంచి సాయంత్రం 7 గం. వరకూ ఆయన దానిగురించే ఎక్కువగా తలపెడుతూ, ఆయన చేతుల్తో వేడుక చేస్తూ, తినిపిస్తూ, భగవంతుడై స్వయంగా పాటపాడుతూ అన్నీ చేసారు. ఇదంతా చూసి నాకు లోలోపల నుంచి కృతజ్ఞత తన్నుకుంటూ వచ్చింది. వెక్కి, వెక్కి ఏడుస్తూ ఆయన పాదాలకి ధన్నం పెట్టుకుంటూ, హృదయంలో చెప్పలేని ఆనందం పొంగుతూ ఉంటే, లేవలేక చాలాసేపు అలా ఉండిపోయాను. ఇంక మనసంతా ఖాళీ అయిపోయింది మౌనంగా ఉండిపోయాను. ఏం జరిగిందో, అలా ఎంతసేపు ఉండిపోయానో నాకు తెలియలేదు. నేను నా అస్థిత్వాన్ని మరిచిపోవాలనుకున్నాను. కానీ, ఆయన నా అస్థిత్వాన్ని కోల్పోయిన స్థితిలో ఉంచేస్తారని ఊహించలేదు. 

అప్పుడు నాన్నగారు అన్నారు "భగవంతుడి దయ చాలమ్మా ఉషా! ఇంకేం అక్కరలేదు జీవితానికి. అది నీకు నిండుగా ఉంది" అన్నారు.

వర్ణించలేని దైవ ప్రేమతో ఇదంతా చేసారు. మనల్ని మనం కోల్పోతే ఉన్నది భగవంతుడి ప్రేమే! ఆయన దయ తప్ప అక్కడ ఇంకేమీ లేదు. అది అనుభవంలోకి వస్తే క్రియేషన్ అదృశ్యమయిపోతుంది. ఉన్నదొక్కటే అనేది అక్కడ అనుభవం అవుతుంది. ఆ అనుభవంలో ఉంచేసారు నన్ను. చాలా టైమ్ పట్టింది మళ్ళీ మామూలు స్థితికి రావడానికి. ఇది తప్ప ఇంకే భర్తడే గుర్తురాకుండా చేసేసారు. అటువంటి మహత్తరమైన దివ్య ప్రేమకి జీవుడు కరిగిపోకుండా ఎలా ఉంటాడు? సులభంగా కరిగిపోతాడు. శరణాగతిలో ఉన్న వైభవం అది. ఒక జ్ఞాని ప్రేమని భక్తుడు రుచి చూసినప్పుడు ఇంతకన్నా ఉత్కృష్టమైంది ఇంకేముంటుంది లోకంలో? నీకేమీ అక్కర్లేకపోయినా, తల్లి తనపిల్లల్ని అలంకరించి ఆనందించినట్టుగా, జీవుడిని ప్రేమతో అలంకరించి ఆయన ఆనందిస్తాడు.