Tuesday, October 20, 2020

"Ocean full of bliss, our Nannagaru" - (By Madhavi Garu)

In 2011 we moved to India for good from the US. A couple of months after we settled, Nannagaru came to Vizag. I went for his darshan in the morning and as like every time, I took his blessings and came back home. There was not much conversation between us. Afternoon Satsang was in Dr.Ravindra Babu Garu’s house. As usual, I sat somewhere in the back. In the middle of the talk, Nannagaru got up to go to the bathroom and everyone got shuffled. I happened to be pushed to stand right across from the bathroom door. Standing there in front of the bathroom door, I started crying. Tears were pouring out silently. A few minutes later Nannagaru came out and stood there in front of me without saying anything. He didn’t move until my tears stopped. He didn’t say anything and didn’t move for a few mins. He then slowly walked back to his chair and then motioned his hand to come and sit next to him.

This was it, this was a new beginning in my life. A new phase. It is said that when Guru's grace is showered it flows like a river which is flooded and takes everything with it be it big trees, animals, houses. Nothing can stop it. That is exactly what I saw in my life. I know I have absolutely no eligibility to deserve any of this but his grace flooded me as it doesn’t discriminate. It was beautiful and can’t be explained in words. We stayed in India for about a year and a half and his grace poured and poured.

Nannagaru started visiting Vizag very frequently during this time. Every time he visited Vizag, he made sure I sat next to him. He started speaking to everyone in my family including my mother, father, my aunt, my husband and my kids.

I used to always think out of ignorance that the love I have for Bhagavan, I can never have that much love for Nannagaru. So, I used to assume that I can never understand his teachings as he intended to be understood. But, during this process, all of it changed. I don't know when and how he changed me but now when I look back I understand that just like fire having both heat and light. Bhagavan and Nannagaru are one and the same.

During this period I continued to work for a company in the US. So, I had work in the night, no one used to bother me during the day time. Due to Nannagaru’s grace, I used to listen, listen and listen to his talks day and night. When Nannagaru visited Vizag I used to go visit him. As soon as it was 5 in the evening he used to forcefully make leave to go and work. It was the hardest thing for me to do. I would say, I have a few more mins and it was ok if I logged in a little late. But, he would keep on reminding me to leave every five minutes like a mother pushing her kid to do her school work. He would always say your health is spoiling. You are not sleeping in the night. You shouldn’t do this for long. I was totally fine health-wise and didn't have any health problems. Later did I realize that he put me in this bubble of grace and gave me the energy to function like that.

2011 was the first time I had the blessed opportunity of visiting Jinnur. I was very excited and eager to visit Nannagaru. As soon as I crossed the bridge from the main road to enter Jinnur, the air and surroundings appeared so magical. There was this unknown sweetness in the air. Even the trees were talking. It felt like I was in Vrindavan. There was so much energy in the air and the people were all like Gopikas always smiling and happy to be around this Krishna. There was something about everything and anything. The street where Nannagaru lived, his house was radiating with energy and peace.

Nannagaru was surprised when I told him that this was my first time visiting Jinnur. He kept on saying, is this your first time? Is this your first time? In that sweet surprised tone. During one of my conversations with Nannagaru, somehow a conversation came up about how I felt that Jinnur was like Vrindavan. His face lit up and blushed and he scooted forward in his seat, looked into my eyes and asked me to explain how Jinnur felt like Vrindavan. When I told him that there was some magic in the air and the trees were talking and everyone felt like Gopikas and that there was so much energy he felt very happy and kept saying, ‘is it’ ‘is it’ did you feel like that. How can his presence not make Jinnur so magical!!!

2011 also happened to be the year I first visited Arunachalam. Bhagavan equally graced his blessings on me on that trip. I will write about that in another article and my conversation with Nannagaru about this trip. But, this trip was also a blessing to my kids. Especially my little one. As we were entering the temple, someone approached us and asked if they could shave the hair of the kids. We didn’t have any plans of this sort in our mind. Before we could say yes, kids' heads were being shaven. They had the blessed opportunity to eat and play in Bhagavan’s ashram and have darshan of the holy Arunachala at a very small age.

If Nannagaru knew I was coming to visit him, he would always wait for me without going to sleep. There was not a single time, I didn’t hear from outside, him saying, “Madhavi said she will come, she still hasn’t come”. Or “I’m waiting for Madhavi”. Not only in that year but every time after that as well. Whenever I told him that I was coming to India, he would enquire when I was coming to see him. When I used to visit him he would say, I have been waiting for so long to see you or I wish you came sooner or It’s been so long since I saw you. My mind would just be blown away when I heard these words from him.

Once, when I visited India, I couldn’t go to see him for 3 or 4 weeks. I was so eagerly waiting and counting down every day to go visit him. When the day finally arrived, I could hardly wait to see him. As always he was waiting for me and when I arrived, he asked me when I landed in India and when I told him I arrived three weeks ago, he was shocked and surprised to know that I landed three weeks ago and didn’t come to see him. He kind of literally meant what took you this long to come to see me. I explained to him why I couldn’t and mentioned that I had to fulfil some responsibilities before I could come to Vizag to come to see him. He said, “For formality and respect sake you can stay there for a few days but you need not stay so many days”. I don’t even have a pinhead or one sand dust particle of eligibility whatsoever but here is the all-pervading Brahman in a human form speaking like this to a speck of dust! Can never be explained

Initially, my family was totally against us to meet Nannagaru. My mother somehow didn’t approve of me or my aunt visiting Nannagaru. But, towards the end of her life, she changed and started visiting Nannagaru and started asking about him.

In one of his Vizag trips, he told my aunt that he wanted to visit my house. I called him and told him not to go as we lived on the first floor and it would be hard for him to climb up the stairs. He insisted that he wanted to go. Then I told him to just stay on the ground floor where we had our office room. At the mentioned time, my mother and aunt prepared everything for his arrival.

They made arrangements for him on both the floors and as expected he didn’t visit the office on the ground floor but went straight up. I was in the US at that time. Walked around the whole house, looked at every picture and lighted the lamp in the pooja room and stared at the Bhagavan’s picture in our Pooja room. He sat for some time and gave a Satsang for a few minutes. He said, “Madhavi told me not to come but how can I not go to her house.” There are some things this petty mind can’t understand and there is no use trying to comprehend it.

In October 2014, I came to know that Nanangaru would be visiting Arunachalam, I called and asked him if I could also visit him there. He told me to come but told me not to tell anyone. Miraculously my husband agreed. I booked my tickets to Chennai. Nannagaru sent Bujji Garu to the airport to pick me up (last week of October). I stayed with Nannagaru for the whole week and flew back to the US from Chennai. To this day no one in my family knows that I visited India for a week. That whole week he took care of me like a mother, enquiring about each and everything starting from me drinking milk in the morning to buying all kinds of things for me to take back. I returned to the US with two overweight suitcases full of eatables in Business class without extra charge. For the whole week that I was there, I didn’t spend a dime. Even the taxi that took me back to the airport was paid for by Nannagaru. During this trip, he took me on Giri pradakshina and to Ramana Ashram. He took me around the ashram and explained each and every building and made me walk with him around Bhagavans samadhi and brought me several books, calendars, and pictures. Including a bag to carry them all. Not only did he take care of me physically but he did so much work spiritually. His work can’t be explained in words.

Over the past years, he just gave me so many opportunities to be with him. In January 2017, I was asked to visit my office in Delhi. My whole team was going and I was not selected for this project as my role was very trivial, I somehow made up my case and persuaded my manager. I had only a 5% chance of going as it was clear that I didn’t have any role in this project. I knew that but still tried. Out of nowhere my manager went to the project head and fought for me and made sure I flew to India. Again my happiness knew no bounds to have received one more opportunity to be with Nannagaru. I was planning on how to visit Jinnur, Vizag and Hyderabad in the two day weekend that I had. When Nannagaru called and said he was visiting Vizag as he wanted to get some check up done. He came to Vizag on Friday morning at about the same time I landed in Vizag from Delhi. He got admitted to the hospital and told everyone that I will be with him as long as he is in the hospital.

I can’t explain in words how much of a blessing it was. It is very very rare to be with Nannagaru without devotees around him. As he was in the hospital no one was allowed to visit him except for very few devotees who were there to take care of him. He made me sit next to him throughout his stay. He would fall asleep and wake up and talk to me. He would sometimes fall asleep talking to me. Again no words to explain this divinity in action.

After all the check-up the doctor said it would be better if he stayed for one more day so that he could get some rest. He smiled at the doctor and said I’m totally fine and I’m leaving now and he got up and walked out. Within 15 mins we were downstairs. Once home, he said, “I am totally fine. This hospital visit was just an excuse to be with you.” Tears just flowed down my eyes. To this day whenever I think of this incident, I can’t help but cry.

In December of 2017, when Nannagaru was extremely sick and rumours started going around that he would be leaving his physical body soon, I tried to visit him but couldn’t come to India. I tried but there was not that extreme desire like before to see him and somehow I couldn’t make it. On Vaikunta Ekadasi day there were more rumours that today would be the day. I kept checking my whats app messages and eventually fell asleep. Dr.Usha sent a message in the WhatsApp group about Nannagaru’s nirvana, I woke up to that message and cried uncontrollably for about 15 to 20 mins. I was trying to call my aunt and other devotees in a hope to get a last glimpse of Nannagaru but no one was answering the phone. So, I opened Bhagavan's book and read a quote from that book and unbelievably my tears stopped and I couldn't cry anymore. It was like someone turned the off switch, not a single drop of tear came out and there was no pain inside - nothing.


I was thinking to myself - Nannagaru, even now you won’t let me cry? Even at the time of him leaving his body, he was pouring extreme grace. Although I didn’t have a chance to see him, I wished to see him one last time in the physical body. But, as I said no was answering their phones. Suddenly, one of my cousin who was in Vizag sent me pictures of Nannagaru, when all the rituals were going on. When I asked him how he got those, he said that his driver who took my aunt was sending him pictures. I called the driver and he showed me Nannagaru and walked around Nannagaru three times. That way, I had the opportunity to walk around Nannagaru. He fulfilled this wish too. How can this grace be explained in words! For this life, Nannagaru is enough and he shouldn’t be missed at any cost.

All I can say is that he worked on me a lot. Knowingly a lot of vasanas got destroyed and unknowingly he took away a lot more. When Shankaracharya was on his deathbed his disciples took care of him day and night. For which Shankaracharya said you all are doing so much for me. Hearing this Padma pada cried and said we are just doing physical work, what about all the work you have done for us, we were just a pile of mud, useless, lying around and you taught us about Jnana and did so much for us. How can we ever repay that. Like that Nannagaru not only gave us wisdom but he also took care of each and every minute thing that came in the way. Never had I given him anything in return.

If all these events don't show Guru’s grace and love I don’t know what else will. We all have read that Atma can’t be explained in words. It’s not possible to see it, touch it etc. But, Nannagaru has shown us what Atma is in human form. The physical body has certain limitations. It will never be able to see/experience Athma but Nannagaru has broken these barriers and has stretched the ability of this human form to experience his bliss to the maximum. I don't know much but I don’t think anyone else can experience Atma more than this in a physical form.

He showed extreme love on the outside and inside he made me all empty in a span of a few years. Nannagaru used to say, I will take you all to “dooka rahita stithi”(sorrowless state) without you moving your leg, without even the face powder on your face moving and that’s what he has been doing, I don’t remember doing any extensive sadhana but he has taken me a long long way inside in just a matter of few years. Being around him was sweet, everything about him is always sweet. It is like falling in a pot of honey, once you are there you don’t need anything else.

In this Kaliyuga this body has been blessed to see the divine in action, it will not get any better than this. If we waste this life by not attaining the sorrowless state, there would be nothing worse than this and there is no doubt that Nannagaru will not let this happen.

Even in my wildest of thoughts if I ever think that I “might” encounter a small pain he will pour his grace and not only take out that pain with ease but also pull out that vasana by its roots and never ever again will it come back again. If we miss Nannagaru we will be like a ball which will keep rolling down the stairs non stop and land somewhere lost. So, we don’t need anything else other than Nannagaru. If you think of him once, he will shower an ocean full of bliss. In Ramana Periya puranam Ganesan Garu writes, “Bhagavan once said, “With whichever vessel you go to the ocean you can get only that much water. If it is merely a cup, you will get a cup of water. If it is a bucket, you will get a bucket. Go and loot the whole ocean.” I always took a spoon but he packed the whole ocean for me. He doesn’t have anything else than love and he gave that away bountifully.


OM Sri Nanna Paramathmanay Namaha!!!

Sunday, October 18, 2020

"The Quest for Truth" - (By Madhavi Garu)

In the book Ramana Periya Puranam, Ganesan Garu says that, “Fire is a very significant symbol. Its nature is twofold: as heat, it can destroy and as light, it reveals.” This is how I feel about Bhagavan and Nannagaru in my life. Bhagavan as Jnana Agni (fire) has been destroying my destiny and Nannagaru has been revealing the light of wisdom. Ganesan Garu goes on to say that this is grace and it has been showered, no - poured upon me in abundance. 

Bhagavan came to my life around 1991 or 92. I was in my 12th or in the first year of college. My mother and a few of her friends along with Sri Chikkala Krishna Rao Garu (an author of Bhagavan’s books in Telugu) happened to visit Arunachalam. My mother brought home a big picture of Bhagavan ( the famous bust picture of Bhagavan also known as the Welling busts) and placed it in our Pooja (prayer) room along with big pictures of Shirdi Sai Baba and Puttaparthi Sai Baba. Being a teenager, with half-knowledge I was not happy that a picture of Puttaparthi Sai Baba was placed in the prayer room and on top of it, there was this picture of this old man whose eyes were powerfully staring at me. 
I was very upset with my mother that she was placing pictures of human beings in the pooja room. I got really mad and I shouted at my mother as to why she was placing pictures of people, first Puttaparthi Sai Baba and now this old man. I told her that she should remove the picture of this old man. She said I shouldn’t be speaking that way and that he was a great saint who used to live in Arunachalam and left his body in the ’50s.

I don’t come from any sort of orthodox family. My knowledge of Mahabharata and Ramayana came from TV series telecasted at that time. My understanding was that the prayer room was meant for placing pictures of Gods and it’s a place to light a lamp once daily in the morning and cook special food for festivals and offer it.

A few months later, I happened to go to the railway station along with my father. There, a cart selling books and magazines stopped in front of me. In one corner of the cart, I happened to notice a book with a picture of Bhagavan on it. I avoided looking at the book, but the bookseller was not moving from there. I finally ended up buying that book. It happened to be the only book on spirituality and it was in English. Once home, I started reading it. I don’t remember what book it is, but I found it very interesting and kept going back to it. I was astonished about the concept of body and mind and how there was something more powerful than all this that we see every day.

As a child, one of my favourite thing to do was to sit, look at the sky and use my mind to make up imaginary scenarios where I was the main character in the scene. I would sit and do this imaginary play for hours and just imagine and talk to myself. Every time, I would end this imaginary drama in my head with a thought that one day someone would come along and say that this was wrong and there was no enjoyment in doing this and behold the book said exactly that. Even though it brought an end to my favourite activity, I kept going back to the book.

A few months later, Mani aunty from Bheemavaram moved into the first floor of my aunt (atha) house. She was a devotee of Nannagaru and started telling my aunt about Nannagaru and his teachings. She used to take my aunt to Satsang. My aunt started sharing all teachings from Satsang with me. I used to ask her a lot of questions, she would answer the ones she knew and the rest she would ask Mani aunty and communicate them back to me.


(2014 Guru Poornima - Usha Garu, Nikith, Mahit. In the back - me, Annapoorna (Atha's sister) Jyothi(atha))

I don’t remember when I first met Nannagaru. I remember seeing him for the first time from far away at PSN Raju Garu’s house. I was studying my bachelors at that time so I used to not get that many opportunities to go to Satsang. Satsang happened in the morning time on weekdays and I had to be in college at that time. But, that quest to know was always there and whenever I read something about Bhagavan or heard Nannagaru’s talks there was some peace and a desire to know/learn more.

Around this time Rama Krishna Matt opened in Vizag. They had a bookstore which had a variety of books in English (probably the only store in Vizag with books on philosophy). To find out more I started reading books on Rama Krishna Paramahamsa, Vivekananda and Jiddu Krishna Murthy but they didn’t capture my interest as much as Bhagavan’s books did. Even though I had questions, I still would go back to Bhagavan’s book as they were the only ones which made ultimate sense and kept my interest. The other book that I found in the book store was Osho Rajneesh. In terms of Advaita Vedanta, his explanation satisfied me a bit and helped me find some answers.

After completing my bachelors I went to Tirupathi to pursue my MBA. I used to live in a hostel and didn’t have much access to go outside. Whenever I had free time, I used to continue to listen to Nannagaru’s speeches. Had limited access to his cassettes because at that time there was not that much financial independence to buy them and also availability was also not that much. But, I used to repeatedly hear the ones where Nannagaru explained about the mother thought – I.

One thing that was always mysterious was that whenever I travelled to and from Vizag for holidays I would magically wake up as the train entered Vijayawada station (this station arrived in the middle of the night). I have always been a heavy sleeper. Once I fall asleep, I wouldn’t wake up till the next morning no matter what. The girls in my hostel would wait until I went to bed to gather around me and draw on my face and talk to me and I would tell them all kinds of things but not remember a single thing when I woke up in the morning. But somehow used to wake up at this station, I would look out for the book store, count the poles that passed so I could quickly run back to the book store and buy Bhagavan’s books. Every time I was woken up like this I would find one of Bhagavan’s books in English at the bookstore. Like this, a few books were collected.

One other interesting thing that happened during my stay in Tirupati that I can remember, was that someone posted a flyer about Bhagavan Satsang in our hostel common area. I was very happy to see that and wanted to go and attend Satsang. But the problem was that hostel gates close by 6 and no one is allowed to go out or come in after that without permission. After a little effort, I was able to get permission to go. This place was in a remote ashram at the foot of Tirumala. There were very few people who visited the Satsang. Once done everyone left. I had to walk through some woods and come on to the main road and catch two buses to go to the hostel. Three-fourths of the way to the bus stop was very deserted. By the time my bus came, it was very dark, and I was the only one on the bus and felt a little scared. Out of nowhere a person came and sat in the seat behind me and started talking to me. He was probably in his late 40’s. He said he was a devotee of Bhagavan and that he also attended the Satsang ( and I didn’t notice him, they were very few people who attended the Satsang and there was no one who walked back to the bus stop in the woods with me) he gave me a wallet size picture of Bhagavan in his teens, this was the first time I saw that picture of Bhagavan at that age. I was thrilled. He said that he owned a cheap liquor store behind the bus stand. He waited until my next bus came made sure I boarded safely and left. 35 years later I still have this picture of Bhagavan in my wallet.

During my MBA and after (1997) I had only a few opportunities to see Nannagaru. He never spoke to me. If I was in town and happened to know he arrived, I would visit him. Do my namaskarams from far and leave. Another swami who helped me tremendously in my spiritual practice was Swami Yogananda in Bheemili. He used to teach Advaita philosophy and answer a lot of my questions. I used to visit him as and when I could.

In 1999 I came to the US. There were no Satsangs, no one to talk to about Bhagavan and it was expensive to call India. Right around this time, Bhagavan ashram website opened and in that, they had few free books and also a list of places where Satsangs were happening. I was very happy when I saw a place about 2 hours away from me. It was called the SAT. I used to go visit them on the weekends but was not satisfied with the Satsangs as I got used to Nannagaru’s teachings but still would go to visit them as there was a very high desire to be in Satsang with Bhagavan's devotees. Later a Satsang was started closer to (40 mins away) to where I lived and I stopped going to SAT.

I got married in 2002. Few days before the wedding, I was made the bride. At that time Nannagaru was in Vizag. I visited him in the afternoon, took his blessings and we left for Hyderabad for my wedding. I didn’t have any strong desire that Nannagaru should visit my wedding or anything like that - maybe because Nannagaru didn’t speak to me that much at that time. I was happy to get his blessings that day. Few hours before the wedding when the Gauri pooja started, I went into a trance-like state. I could see everything, I was talking with everyone but there was quietness, peacefulness inside. Everything was happening in the foreground and was being witnessed but there was a lot of silence. I came out of it after I went to my in-law's house. I was so much in this trance state that I didn’t notice that no one from my side of the family came with me to my in-laws. I was just sent all by myself to this new house.

2006 my first son was born. When he was 9 months old, we went to the temple to feed him his first solid food (annaprasana). Just as we were about to start, Ramana ashram President Sundaram Garu, his sons Ravi Garu and Anand Garu (the present president of Ramana Ashram) visited the temple along with their families. They were the first ones who fed him his first solid food.

2008 my second son was born. Few months after that we personally went through a lot of hardship financially, health-wise and also issues with very very close family members. Almost at the same time. My older son had to go through a lot of mysterious health problems. Few months he would be ok and all of a sudden he would be in the ICU( By Guru’s grace all these issues were resolved and he didn’t have any health problems since). I had a few health problems. We had to keep moving houses and on top of all this had to stop talking with a few of my near and dear family.

During this phase, I didn’t have any strength to listen to Nannagarus talks. As I was not listening to him, I didn’t have any strength to overcome these challenges, I was deeply getting pulled into worldly matters, the more I got pulled, the more away I was going from my sadhana. It kind of became a vicious cycle, I didn’t have any strength to listen to Nannagarus talks as I was not listening to him I was getting pulled into worldly matters as I was getting pulled towards this world, I was not getting the strength to do any sadhana.

My only desire at this time, which was very very strong was that I should somehow take my body and mind and make it stand before Nannagaru. Inside I had this strong belief that only when I am in his physical presence will I be able to get control of my mind and with his strength I will be able to do my sadhana and will be able to stop myself from getting pulled and mixing up with these worldly issues. Not that I didn’t accept the fact that he was all-pervading. It was just that I didn’t have any strength or maturity to receive this all-pervading energy. No matter how much I tried I couldn’t go to India for three and a half years.

Audio Recordings of Devotees Experiences with Sadguru Sri Nannagaru


Telugu Satsangs

Special Occasion Satsangs

English Satsangs

Satsang Videos

Wednesday, October 14, 2020

"మర్యాద పురుషోత్తముడైన రాముడే మన నాన్నగారు" - (By పద్మ (నౌడూరు))

నాన్నగారి దగ్గరకు నన్ను మా అక్క తీసుకు వెళ్ళింది. అప్పుడు నా వయస్సు 22 సంవత్సరాలు. నాకు ఒక పాప, బాబు. మా బాబుకి ఒకటవ సంవత్సరం నుండి నాలుగు సంవత్సరాల వరకు హాస్పిటల్ కి తిరుగుతూనే ఉన్నాను. అప్పుడు బాబు కాలులో ముక్క తీసి ముంబై పరీక్షకు పంపారు. మళ్ళీ హైదరాబాద్ తీసుకురమ్మన్నారు. అప్పుడు నేను బాబుకి పెద్ద అనారోగ్యం వచ్చిందని దుఃఖ పడుతున్నాను. అప్పుడు మా అక్క వచ్చి, జిన్నూరు నాన్నగారు ఉన్నారు ఆయనను చూడగానే దుఃఖం పోతుంది, శాంతి వస్తుంది అని నన్ను నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకువెళ్ళింది. మా అక్క, నేను వెళ్ళేటప్పటికి నాన్నగారు అరుగు మీద కూర్చుని ఉన్నారు. మొదటిసారి నాన్నగారిని చూడగానే దుఃఖం ఆగింది, చాలా శాంతిగా అనిపించింది. చిన్నప్పటి నుండి మా అమ్మ నాకు రామనామం నేర్పించింది. అప్పుడు నాకు ఆ రాముడే వచ్చి అరుగు మీద కూర్చున్నాడు అనిపించింది. అప్పుడు నాన్నగారితో మా బాబుకి ఆరోగ్యం బాగోలేదు, హైదరాబాద్ తీసుకు వెళ్ళమంటున్నారు నాన్నగారూ అని చెప్పాను. మా బాబుని ఎలా అనుగ్రహించారు అంటే; ఎంతో దయతో తల నిమురుతూ, బుగ్గ మీద చేయి వేసి మళ్ళీ వస్తే తీసుకువెళ్ళమ్మా! ఇప్పుడు వద్దు, ఇప్పుడు వద్దు అన్నారు. ఆ మాటతో నేను అన్నీ నాన్నగారి తోనే చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టాను. అప్పటి నుండి మా బాబు చాలా ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు. మళ్ళీ రెండోసారి నాన్నగారి దగ్గరకు అరటిపళ్ళు హస్తం పట్టుకుని వెళ్ళాను. అవి కొంచెం పచ్చిగా ఉన్నాయి. ఇవి కొంచెం ముగ్గాలమ్మా అని, ఎవరికో ఇచ్చి లోపల పెట్టమన్నారు. అప్పటి నుంచి నా బాధ్యత అంతా నాన్నగారిదే అనిపించింది.

మా అక్క వెళ్ళినట్టు నాకు మీటింగులకు వెళ్ళే అవకాశం లేదని బాధపడేదాన్ని. అప్పుడు మా ఊరు దగ్గర ఉన్న వేండ్ర అనే గ్రామానికి, నాన్నగారు ప్రవచనం చెప్పటానికి వస్తున్నారు అని తెలిసింది. అప్పుడు రమణ భాస్కర లో భక్తి అనే ఒక అడుగు నువ్వు వేస్తే, 9 అడుగులు నేను వేస్తాను అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం చదివాను. తరువాత నేను వేండ్ర ప్రవచనానికి వచ్చాను. అప్పుడు నాన్నగారు "తట్టండి తెరవబడుతుంది, అడగండి ఇవ్వబడుతుంది" అన్నారు. స్వర్గ రాజ్యం నీ హృదయంలోనే ఉంది అన్నారు. అప్పటినుండి మీటింగులకు రావటం మొదలు పెట్టాను. అప్పటినుండి నాన్నగారు నేను ఎప్పుడు వెళ్ళినా కుటుంబ విషయాలు అడుగుతూ ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు

2011లో నాన్నగారు అరుణాచలం వెళ్తున్నారని మా అక్క రమ్మంది, పిల్లల్ని తీసుకుని వెళ్ళాను. మర్నాడు అరుణాచలం మీటింగులో నాన్నగారి దగ్గర కూర్చున్నాను. నాన్నగారి మీటింగ్ జరుగుతున్నంతసేపూ దుఃఖం వస్తూనే ఉంది. మీటింగ్ అయిపోయిన తర్వాత నాన్నగారు నా వైపు చూస్తూ "కర్తలేని కర్మ" అని చెప్పమన్నారు. అప్పుడు నా నోటి వెంట మాట రావట్లేదు, దుఃఖం వస్తోంది. అయినా చాలా సార్లు అదే చెప్పించారు. అప్పటి నుండి అదే నాన్నగారు నాకు ఇచ్చిన మంత్రం అనుకున్నాను. నాలుగు రోజులు ఉన్నాకా తిరిగి వెళ్ళిపోతున్నాము అని నాన్నగారికి చెప్పడానికి పైకి వెళ్ళాను. ఇక్కడ ఉన్న నాలుగు రోజుల్లో ఇల్లు గుర్తుకు వచ్చిందా అమ్మా! అని అడిగారు. లేదు నాన్నగారూ అని చెప్పాను. తరువాత జిన్నూరు వెళ్ళాను, నాన్నగారు రమణ భాస్కర పుస్తకం ఇచ్చి చదువుతావా? అని అడిగారు. చదువుతాను నాన్నగారు అని ప్రసాదంగా తీసుకున్నాను. మీ పేర్లు గుర్తు పెట్టుకుంటాను అన్నారు. నేను నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళినప్పుడల్లా నా కష్టసుఖాలు గురించి అడిగేవారు.

ఒకసారి మా షాపు క్యాలెండర్ ను తీసుకుని నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళాను. ఆ రోజు వైకుంఠ ఏకాదశి. నేను, అక్క షెడ్ లో ఉన్నాము. నాన్నగారు తలుపు తీసి లోపలికి రమ్మన్నారు. క్యాలెండర్ ను తీసుకుని క్యాలెండర్ లో ఒక పేజీ తీస్తూ బాలబాలాజీ ఇక్కడకు వచ్చేసాడు అన్నారు. మరొక పేజీ చూసి అరుణాచలేశ్వరుడు వచ్చాడు అన్నారు. ఇంకొక పేజీలో భద్రాచల రాముడి విగ్రహాలు ఉన్నాయి. గుడిలో ఉన్నట్టే అచ్చుగుద్దినట్టు అలానే వచ్చాయమ్మా బాగున్నాయి అన్నారు. అప్పుడు రాముడు గురించి ఒక 15 నిమిషాలు చెప్పారు. అప్పుడు నాన్నగారిని చూసి నాకు నా తండ్రి రాముని అవతారమే అనిపించి, రాముడే రాముడి గురించి చెప్పినట్లుగా అనిపించింది. మా తమ్ముడుని నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను. అప్పుడు నాన్నగారు తలుపు తీసుకుని వస్తున్నారు అక్కడ మగవారు ఎవరూ లేరు. అప్పుడు మా తమ్ముడుని నాన్నగారి చేయి పట్టుకోమన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు మా తమ్ముడుతో నీ చేయి నేను పట్టుకుంటాను అన్నారు. ఆరోజు నుండి నాన్నగారు వాడి జీవితంలో ఎన్నో అద్భుతాలు చేశారు. 2017 లో మే 17వ తారీఖున మా తమ్ముడికి వివాహం అయిన తరువాత ఇద్దరినీ పసుపు బట్టలతోనే నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను. అప్పుడు నాన్నగారికి ఆరోగ్యం బాగోలేదు, జ్వరంగా ఉంది. అప్పుడు బుజ్జి లోపలకు వెళ్ళి ఎవరో పెళ్ళికొడుకు, పెళ్ళికూతురు వచ్చారు అని చెప్పారు. అప్పుడు నాన్నగారు మమ్మల్ని గదిలోనికి తీసుకు రమ్మన్నారు. నాన్నగారు నన్ను చూడగానే నువ్వు నాకు తెలుసు కదమ్మా అన్నారు. ఇంత ఎండలో ఎందుకు తీసుకు వచ్చావు? అన్నారు. మీ ఆశీర్వాదం కోసం వచ్చాము నాన్నగారూ అన్నాను. అప్పుడు నాన్నగారు నా ఆశీర్వాదం మీ కుటుంబం మీద ఎల్లప్పుడూ ఉంటుందని ఆశీర్వదించారు.

నాన్నగారు వైజాగ్ నుండి వచ్చారని తెలిసి చూడటానికి వెళ్ళాను. నా తండ్రి శరీరం ఇక కనబడదా అని చాలా దుఃఖం వచ్చింది. "కృష్ణుడు అంటే దేహమే అయితే ఆ దేహము ఇప్పుడు లేదు కదా! మరి ఎలా తరించగలుగుతున్నారు" అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం స్పురణకు వచ్చింది. ఆ వాక్యం జిన్నూరు ప్రవచనంలో చెప్పారు. నా తండ్రి దేహం వదిలేసిన తరువాత ఆరోగ్య సమస్యలు కానీ, కుటుంబ సమస్యలు కానీ ఎన్ని వచ్చినా అవి నన్ను తాకలేదు. గురువు శరీరం ఉండటం, లేకపోవటం అనే వ్యత్యాసం లేదు అని అనుభవం అయింది. 2018 లో శివరాత్రి రోజున జిన్నూరు వస్తుండగా భగ్గేశ్వరాన్ని నాకు యాక్సిడెంట్ జరిగింది. నా తండ్రి పెద్ద ప్రారబ్ధాన్ని చిన్న ప్రారబ్దంగా చేసేసారు. ఆయన పాదాలు కన్నీటితో కడిగినా తనివి తీరదు. అక్షరమణమాలలో గిరి రూపమైనట్టి కరుణా సముద్రమా! కృప చేసి నన్నేలుమరుణాచలా అని ఉంటుంది కదా! అంత కరుణా సముద్రుడు, అంత దయామయుడు మన తండ్రి.

Saturday, September 26, 2020

"ఓం ఆచార్య దేవో భవ!" - (డా.ఉష గారు)

నాకు అరుణాచలం వెళ్ళాలని అనిపించినప్పుడల్లా వెళ్ళిపోతూ ఉండేదాన్ని. అలాంటి తపనతో ఒకసారి అరుణాచలం వెళ్ళాను.ఆరోజు అర్థరాత్రి గం.12.30 కి ఆంధ్రాఆశ్రమం చేరుకునేసరికి, గిరిప్రదక్షిణ చేసివచ్చిన భక్తులు బయట వరండాలో కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు నన్ను చూసి నవ్వుతూ, వచ్చేసావా? మేము సంశయంతో ఉన్నాము ఉష వస్తుందా? రాదా? అని. ఎందుకంటే నాన్నగారు వస్తున్నారని మేమంతా వచ్చాము. కానీ ఆఖరి క్షణంలో ఆయన ప్రయాణం ఆగిపోయింది. నాన్నగారు మధ్యాహ్నానికి ఇక్కడికి చేరుకుంటే, నువ్వు అర్థరాత్రికి చేరతావు కదా ఎప్పుడూ! మరి ఇప్పుడు ఆయన రావట్లేదు కాబట్టి నువ్వు ఏంచేస్తావా అని చూస్తున్నాం అన్నారు. అప్పుడు నేను, నాన్నగారు రావలసి ఉంది కాబట్టి నేను బయలుదేరి వచ్చేసాను. ఆయన రావడం కేన్సిల్ అయినా, నాకు ఆయనతో ఉండటం ముఖ్యం కాబట్టి, ఆయన ఎక్కడుంటే అక్కడికి నేనూ వెళ్తాను అని నవ్వుతూ సమాదానం చెప్పాను. ఆ తరువాత లోపలికి వెళ్ళి మేనేజరుగారి భార్యని, నాన్నగారు ఎందుకు రాలేదు? జిన్నూరు నుంచి బయలుదేరారా? అని అడిగాను. ఆవిడ, నాన్నగారు చెన్నై వరకూ వచ్చి ట్రైన్ దిగారు. కానీ అక్కడ రంగరాజు గారు ఆయనని కలిసి ఎండలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి కదా! మనం కోయంబత్తూరు వెళదాము అక్కడ చల్లగా ఉంటుంది. ఒకవారం ఉన్న తరువాత కావాలంటే అప్పుడు అరుణాచలం వెళుదురుగాని అంటూ ఫ్లైట్ లో కోయంబత్తూరు తీసుకెళ్ళిపోయారు అని చెప్పారు. ఎక్కడికి వెళ్ళారు ఆంటీ, కోయంబత్తూరు లో రంగరాజుగారి ఇంటికా అని అడిగాను. లేదు హోటల్ పేరు గణేష్ , విఘ్నేష్ లాంటిది ఏదో చెప్పినట్టు గుర్తు అన్నారు.

ఆరాత్రికి అక్కడే ఉండి, తెల్లవారేకా మళ్ళీ చిదంబరం వెళ్ళాను. అక్కడనుండి మధ్యాహ్నం కేరళ వెళ్ళే స్నేహితులతో కలిసి ట్రిచ్ఛీ (తిరుచనాపల్లి) వరకూ ప్రయాణం చేసి, అక్కడ్నించి ఒంటరిగా కోయంబత్తూరు వెళ్ళే ట్రైన్ ఎక్కాను. కోయంబత్తూరులో అర్థరాత్రి 1గంటకి ట్రైన్ దిగాను. దిగాక ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి? ఎక్కడకు వెళ్ళాలి అని ఆలోచిస్తూ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ ఆటో వద్ధకు వెళ్ళాను. ఆటో అతనితో హోటల్... అని ఒక్క క్షణం ఆగి (హోటల్ పేరు తెలియక) సంశయంగా వినాయక్ అన్నాను. వెంటనే అతను 20 రూపాయలు అన్నాడు. అయితే దగ్గరే అయిఉంటుందని 10 రూపాయలు అన్నాను. అప్పుడు తమిళంలో టైమ్ ఎంతయిందో చూడమ్మా అన్నాడు. అందుకు దగ్గరే అయిఉంటుందని నమ్మకం కుదిరి ఆటో ఎక్కాను. ఒక సందు తిప్పి 2 నిముషాలలో హోటల్ దగ్గర దించేసాడు.

అక్కడ రిసెప్షన్ లో నిద్రపోతున్న వ్యక్తిని లేపి, ఆంధ్రానుంచి నాన్నగారు పేరుమీద గురువుగారు ఎవరైనా వచ్చారా నిన్న? అని అడిగితే రాలేదన్నాడు. పైకి గురువులాగ ఏమీ కనిపించరు, తెల్లబట్టలు వేసుకుని సాధాగా ఉంటారు, అలాంటివారు ఎవరైనా వచ్చారా అంటే రాలేదు అన్నాడు. ఒక్కక్షణం, నాన్నగారు ఇక్కడ లేకపోతే ఏం చేయాలా అని అలోచన వచ్చింది. వెంటనే గుర్తుకొచ్చి రంగరాజు గారి పేరుమీద ఎవరైనా రూమ్ బుక్ చేసారా అని అడిగాను. అతను రిజిస్టర్ తీసిచూసి రెండు గదులు 401, 402 బుక్ చేసారు అని చెప్పాడు. అది విన్న వెంటనే నాకు ప్రాణం లేచివచ్చినట్టు అయింది.

నాన్నగారిది ఏ గది అయిఉంటుందో అనుకుంటూ(ఆ సమయంలో ఆయన్ని నిద్ర లేపడం బాగోదని) సందేహంగా 402 తలుపు తట్టాను. అదృష్టవశాత్తూ రంగరాజుగారు ఉన్న రూము అది. తలుపు తీసాకా ఆయన నన్ను చూసి అవాక్కయిపోయారు. నీకు ఎలా తెలిసింది మేము ఇక్కడ ఉన్నటు? గురువుగారికి ఈ విషయం తెలిస్తే ఏమంటారో అని ఆయన కంగారుపడ్డారు. మీరు కంగారు పడకండి నాన్నగారికి తెలియకుండా నేను రాలేను కదా అన్నాను. ఆయనకి సర్థిచెప్పి, నేను ఆ రూంలో నేలమీద పడుకున్నాను. ఉదయం 5 గంటలకి రంగరాజుగారు నాన్నగారిని లేపాలి. కానీ నాన్నగారే ముందుగా తలుపు తట్టి రంగరాజుగారు తెరవగానే, ఉష వచ్చిందా? అని అడిగారు. రంగరాజుగారు, అయితే ఉష మీకు చెప్పే వచ్చిందా! అనవసరంగా నేను కంగారుపడ్డాను గురుదేవా! అన్నారు. ఆ మాటలకి నాకు మెలుకువ వచ్చి లేచాను. నాన్నగారు లోపలికి వచ్చి అమ్మా ఉషా టైముకి బానే వచ్చావు. 6 గంటలకి మనం "కాలడి" వెళ్తున్నాం అందుకే రప్పించాను అన్నారు.

ఉదయం 6 గంటలకి నాన్నగారు, రంగరాజుగారు, నేను కారులో బయలుదేరి కాలడి వెళ్ళాము. అంతకు ముందు రెండు రాత్రులు ప్రయాణాలతో నిద్రలేకపోవడం వల్ల కారులో నాకు విపరీతమైన నిద్ర వచ్చేస్తోంది. కేరళలో ప్రవేశించింది మొదలు నాన్నగారు నాతో, ఉషా నిద్రపోకమ్మా! చుట్టూ చూడు మనం కేరళాలో ఉన్నాం, నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా ? అన్నారు. నాకు ఆశ్చర్యమేసింది నేను కేరళ రావటం అదే మొదటిసారి! నాన్నగారి మాటల్లో ఏదైనా అంతరార్థం ఉందేమో, అని ఆలోచిస్తూ మౌనంగా ఉన్నాను. ఆయన వెనక్కి తిరిగి మళ్ళీ అమ్మా నీకు జ్ఞాపకం వస్తోందా కేరళ? అన్నారు. నేనెప్పుడూ ఇక్కడికి రాలేదు కదా నాన్నగారూ అన్నాను. అదేంటమ్మా నువ్వు కేరళా రాకపోవడం ఏంటి? ఇది మన ప్రాంతం, నిద్రపోకు చుట్టూ చూస్తూ ఉండు అన్నారు. అలా కాలడి వెళ్ళాము. కాలడిలో పూర్ణానది దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళారు. శంకరుల తల్లి ఆర్యాంబ, శంకరులు స్నానం చేసిన నది అది. నన్ను ఒడ్డునే ఉండమని నాన్నగారు, రంగరాజు గారు ఆ నదిలో స్నానం చేసారు.

ఆచార్యుల వారిని నదిలో మొసలి ఎక్కడయితే పట్టుకుందో, ఆ ప్రదేశం వరకూ నాన్నగారు నీళ్ళలో నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, అమ్మా ఉషా! ఆచార్యుల వారిని దొంగమొసలి పట్టుకుంది చూడు ఇక్కడేనమ్మా! అది దొంగ మొసలి, నిజమైన మొసలి కాదమ్మా! సన్యాసం తీసుకోవడానికి ఇంకో రకంగా అయితే తల్లి ఒప్పుకోదని, తల్లిని భయపెట్టి ఒప్పించాడు. కొడుకుని మొసలి పట్టుకుందని తెలియగానే ఆర్యాంబ పరిగెత్తుకుంటూ వస్తుంది. శంకరులు తల్లితో, నువ్వు కనక ఒప్పుకోకపోతే ఈ మొసలి చంపేస్తుంది. నువ్వు ఒప్పుకుంటే వదిలేస్తుంది అంటారు. అప్పుడు ఆర్యాంబ వద్దు, వద్దు సన్యాసం తీసుకోవడానికి నేను ఒప్పుకుంటాను, నాకొడుకుని ఏం చేయవద్దు అంటుంది. అప్పుడు మొసలి విడిచిపెడుతుంది. ఈ కథంతా చెప్పి నాన్నగారు బయటకు వచ్చి నవ్వుకుంటూ, దొంగ మొసలమ్మా! సృష్టించాడు సన్యాసం పుచ్చుకోవడానికి! అన్నారు. ఆ ప్రాంతం అంతా శంకరాచార్యులు తిరిగినట్టు తిరిగేస్తూ, ఆచార్యుల వారు తల్లితో ఎలా ఉండేవారో అలా అయిపోతూ చిన్నపిల్లాడిలా సంబరపడిపోతూ ఆప్రాంతం అంతా సంచరించారు. ఆసమయంలో నాకు నాన్నగారిని చూస్తే ఆచార్యులవారే అనిపించింది!

ఆర్యాంబ నివసించిన ఇంటికి తీసుకువెళ్ళి, ఆర్యాంబ గురించి అన్నీ వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారి తల్లి చివరి దశలో ఉందని గ్రహించి, అప్పటికప్పుడు బయలుదేరి కాలడి వస్తారు. తల్లిని తరింపచేయడానికి ఈశ్వరుడిని ప్రత్యక్షం చేస్తారు. కానీ, ఆర్యాంబ నాకు ఆ మూర్తిపై ధ్యాస నిలవడం లేదు, నేను జీవితమంతా ఆరాధించిన విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేయమంటుంది. అప్పుడు విష్ణుమూర్తిని దర్శింపచేస్తారు. దాంతో ఆమె తరించి ప్రాణం వదిలేస్తుంది. ఆచార్యులవారు సన్యాసం తీసుకున్న కారణంగా, తల్లిని దహనం చేయటానికి ఊరి జనం ఒప్పుకోరు. అప్పుడు ఆయన, నేను నా తల్లికి మాట ఇచ్చాను. మరణకాలంలో తన దగ్గరకు రావాలని, నా చేతుల్తో దహనం చేయాలని ఆమె కోరుకుంది! అందుచేత నేనే దహనం చేస్తాను అంటారు. అయినా ఊరి జనం సహకరించరు. ఊరివాళ్ళు నిప్పు కూడా ఇవ్వకపోతే, ఆచార్యులవారే స్వయంగా అగ్నిని సృష్టించి తల్లి దేహాన్ని దహనం చేస్తారు! తరువాత, ఆర్యాంబ పూజించిన కృష్ణుడి గుడికి కూడా తీసుకువెళ్ళారు. అమ్మా! కృష్ణుడిని చూడమ్మా! ఎంత అందంగా ఉన్నాడో...! చూడు... చూడు... ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడో...! అన్నారు. నాకు ఆయన చెప్పినట్టు అక్కడ ఏం కనిపించలేదు. చిన్న నల్లటి విగ్రహం మాత్రమే కనిపించింది. దన్నం పెట్టుకుని బయటకు వచ్చేసాకా బలే అందంగా ఉన్నాడు కదమ్మా కృష్ణుడు అన్నారు మళ్ళీ! అప్పుడు నేను మనసులో అనుకున్నాను, సృష్టిలో ఏ అందమయినా నాకు నీ తరువాతే కదా! ఇంత స్వచ్ఛత, అమాయకత్వం, ప్రేమ, పవిత్రత నీలో చూసాకా, నాకు నిజంగా కృష్ణుడు కనిపించినా నీ అందం ఆయనలో కనపడుతుందా? అనుకున్నాను.

ఆచార్యులవారు బోధించిన ప్రదేశాన్ని, ఆయన సంచరించిన ప్రదేశాలను అన్నీ చూపిస్తూ, ఏకదాటిగా శంకరుల గురించి వివరించి చెప్పారు. ఆచార్యుల వారు సబ్జక్ట్ కు ప్రథమస్థానం ఇచ్చారు అమ్మా! ఈ గుడులూ, పూజలూ, అభిషేకాలూ అవన్నీ రెండోపక్షం అన్నారు. మరుగున పడుతున్న ఆధ్యాత్మిక సిద్ధాంతాలను వెలుగులోకి తీసుకువచ్చి, వాటిని సరయిన రీతిలో ప్రజలకు అందించడానికే ఆయన జన్మ తీసుకున్నారు. సౌందర్యలహరి, భజగోవిందం, వివేకచూడామణి లాంటివే కాకుండా, భాష్యాలు కూడా వ్రాసారు. భక్తి పరంగా, జ్ఞాన పరంగా ఎంతో బోధచేస్తూ ప్రచారం చేసారు. కానీ ఆచార్యుడు ఆచార్యుడేనమ్మా! అంటే, మనకి అద్వైత బోధని ఇంత స్పస్టంగా అందజేసిన వారిలో ప్రముఖులు ఆయన! టీచింగ్ యొక్క ప్రాముఖ్యతని ఆయనే తెలియజేసారమ్మా! ఏదో తెలియడం వల్ల పొందేది కాదు అది. అసలు ముందు ఆత్మ విద్య వంటబట్టాలి. అప్పుడు నువ్వు దానిని అనుష్ఠానం చేయగలుగుతావు. అది నీకు అర్థమే కాకపోతే అనుష్ఠానం ఎలా చేయగలుగుతావు? అందుచేత అది అర్థమై ఆచరించాలి అంటే, దానిని ఎవరైనా అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి. అలా చెప్పేవారిలో ఆచార్యుల వారిని మించినవారు లేరమ్మా!

భారతదేశం మొత్తం ఆయన కాలి నడకన వెళ్ళారమ్మా! భారతదేశం నలుమూలలా నాలుగు పీఠాలు స్థాపించారు. అని చెప్పి, వివేకచూడామణి గురించి, శంకరుల అద్వైతం గురించి చెబుతూ, శంకర శంకర, శంకర, శంకర, శంకర, శంకర.... అంటూ ఆపకుండా స్మరించడం మొదలు పెట్టారు. అలా మౌనంలోకి వెళ్ళిపోయి, ఒక చెయ్యి పైకి ఎత్తేసేవారు అనుగ్రహిస్తున్నట్టు! అదంతా చూసిన నాకు, ఆయన ఆచార్యులవారిలా అయిపోయి మన లోకంలోనే లేనట్టుగా అనిపించింది. ఆ తరువాత అమ్మా! ఆచార్యులవారి బోధని మనం అర్థంచేసుకుని, దానిని జీర్ణించుకుని, ఇతరులకి అర్థమయ్యేలా మనం బోధించగలిగితే, అంతకన్నా ఆచార్యులవారి ఋణం మనం ఎలా తీర్చుకోగలం? ఇప్పుడు ఆచార్యులవారు మనల్ని అనుగ్రహించారమ్మా! అంటూ, మళ్ళీ శంకర, శంకర,శంకర, శంకర... అంటూ, స్మరిస్తూ "ద గ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అనటం, కళ్ళు మూసేసుకొని మధ్య, మధ్యలో చెయ్యి పైకెత్తేయడం! ఇలా అక్కడున్నంత సమయం ఎక్కువగా శంకరుల ధ్యాసతోనే గడిపారు.

అక్కడ మేము రెండు రోజులు గడిపి మళ్ళీ తిరిగి కోయంబత్తూరు వచ్చాము. వచ్చాకా కూడా శంకరుల గురించి, ఆయన అద్వైతం గురించి వివరిస్తూనే ఉన్నారు. అప్పుడు కూడా ఆచార్యులవారు అనుగ్రహించేసారమ్మా! ఆచార్యులవారి అనుగ్రహం మనమీద నిండా ఉందమ్మా! " "దగ్రేట్ ఆచార్య, దగ్రేట్ ఆచార్య" అంటూనే ఉన్నారు. ఎంతమ్మా చిన్న వయసు, ఆయన జీవిత కాలం 32 ఏళ్ళు. అంత తక్కువ కాలంలోనే ఉత్కృష్టమైన పని చేసాడమ్మా! అన్నారు. అక్కడ అలా 3 రోజులు గడిపిన తరువాత నేను కాలేజ్ కి తిరిగి వెళ్ళిపోయాను.

అప్పటినుంచీ, రెండున్నర సం॥ ల వరకూ వీలయినప్పుడల్లా, శని, ఆది వారాలలో అరుణాచలం వెళుతూ ఉండేదాన్ని. అలా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ రమణాశ్రమంలో భగవాన్ సమాధి చుట్టూ తిరుగుతూ ఉంటే, ఆంధ్రానుంచి వచ్చిన ఒక భక్తురాలు మీతో మాట్లాడాలంటూ, నా చేయి పట్టుకొని బయటకు తీసుకొచ్చారు. ఉష అంటే మీరేనా అంటే, అవును అన్నాను. మేము ఈమధ్యే మొదటిసారిగా నాన్నగారి దర్శనం చేసుకున్నాము. జిన్నూరులో ఆయన ఇంటి అరుగుమీద మాతో పాటు ఇద్దరు, ముగ్గురు భక్తులు కూర్చుని ఉన్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు కళ్ళు మూసుకొని, చాలాసేపు ఆచార్యులవారిని తలపెట్టుకుంటున్నారు. ఆతరువాత నలుగురి పేర్లు చెప్పారు. అందులో లక్ష్మి పూర్వజన్మలో భగవాన్ చెల్లెలు, హైమ జ్ఞానానికి సర్టిఫికెట్ తీసుకుని వచ్చింది, పార్వతి గారు పండుతున్న పండు, ఉష ఆచార్యులవారి సంపద అని ఈ నాలుగు పేర్లు చెప్పారు. ఆ ఉష మీరేనా? అని అడిగారు. ఉషలు చాలామంది ఉన్నారమ్మా, నేను కాకపోవచ్చు అన్నాను. డాక్టరు చదివేది మీరేనా? అంటే అవును అన్నాను. డాక్టర్. ఉష చిదంబరంలో చదువుకుంటోంది అని చెప్పారండి అన్నారు ఆమె. మీరు ఆచార్యుల వారి సంపద అంట! మీరు మాకు ఏమన్నా చెపుతారా? అని అడిగారు. అదేంలేదమ్మా! ఆయన ఏ ఉద్ధేశ్యంతో చెప్పారో, దానిలో అంతరార్థం ఏమిటో మనకు తెలీదు. నేను ఊరికే రెండు రోజులు ఉందామని అరుణాచలం వచ్చాను అంతే! మీరు జిన్నూరు నాన్నగారి దగ్గరికి వెళుతూ ఉండండి, అక్కడ వారానికో మీటింగ్ జరుగుతుంది, చాలా సబ్జక్ట్ చెపుతారు. "నాన్నగారు స్వయంగా ఆచార్యులు" అని చెప్పాను.

"Aum Acharya Devo bhava!" - (By Dr.Usha Garu)

I would go to Arunachala whenever I had the calling. Once when I reached there & went to Andhra Ashram, it was around midnight at 12.30 am. The devotees who returned from Giri pradakshina (going round the holy hill), were sitting in the balcony. They smiled seeing me and said they were curious to know if I would be coming or not. They said, “We came here thinking Nannagaru would be here today, but his trip got cancelled at the last moment. Every time he comes here at noon, the same night you would reach here. Since it’s a norm we were wondering if you would come this time!“ Then I told them with a smile that I had come there as usual with the intense longing, even if his trip got cancelled it is important for me to be with him so I would go wherever he was. I went into the Manager room & asked his wife if Nanna cancelled his trip and didn’t start from Jinnur itself? For which she replied saying he reached Chennai station that morning to come to Thiruvannamalai, but Mr.Ranga Rajugaru received him in the station and requested Nanna to come with him to Coimbatore as it was very hot in Tiruvannamalai & that he better have some rest in a cool place like Coimbatore. After he convinced Nanna they had taken a flight to Coimbatore I was told. I asked her where Nanna would be accommodated? At their residence or elsewhere, for which she answered that they would be going to some hotel named Ganesh or Vignesh (not heard clearly as they didn’t pay much attention).

That night I slept there & early morning started back to Chidambaram. From Chidambaram again that noon I travelled with friends that were going to Kerala, got down in Trichy & took a connecting train to Coimbatore alone. I got down at Coimbatore station at 1 am in the midnight. While walking to the auto stand, I was wondering where I should go next. I walked to auto & asked the driver how much he would charge me to go to the hotel, paused for a while & said hotel Vinayak! The driver said Rs. 20. It felt like the venue was close by, so asked him if he would come for Rs.10. He told me to look at my watch and bargain. Convinced that it was close by, I got into the auto & within a few minutes, he dropped me at the hotel Vinayak.

I woke up the guy at the reception and asked him if any Guruji named Nannagaru came to their hotel the previous day. He said no such Guruji came. I told him he won’t appear like Guruji, he will be very simple wearing white clothes with no extravagance. He said no one came. A little puzzled I was thinking about what I should do next. Then instantly I asked him if any rooms were booked in the name of Ranga Raju, he looked in the register & said there were 2 rooms booked (Room no: 401, 402) one for Ranga Raju & other B.V.L.N. Raju (Nannagaru). Hearing this my joy knew no limits.

With great relief, I took the lift to the 4th floor and as I walked towards the rooms I realized I shouldn’t be disturbing Nanna at this time of the night especially when he was sleeping. Hesitantly I knocked on the door of room no: 402 and to my good luck, Ranga Raju uncle opened the door. He was alarmed (shocked), seeing me at that time of the night. He was highly tense and asked me what I was doing there & how I knew their whereabouts (as no one was informed). Tried to pacify him by saying Nanna did know about my arrival and how would I come here without his guidance. It took me a while to calm him down and I finally slept on the floor telling him things will be clear in the morning. Ranga Raju Uncle was supposed to wake up Nanna in the morning at 5 am but Nanna himself woke up first & Knocked on our door before 5 am. As soon as Uncle opened the door, he asked: “Has Usha come?!” Astonished, uncle fell at Nanna’s feet & asked Nanna if I informed him about my joining him there. This conversation woke me up & before I could get up Nanna stepped into the room and addressed me saying “Usha, you have come at the right time, we are going to Kalady (Adi Shankaracharya birthplace). We shall start here by 6 am. That's why I made you come!”

At 6 am, Nanna, Ranga Raju Uncle and I started to Kalady. Since I was tired, with lack of proper sleep the previous 2 nights I fell asleep. As soon as we crossed the Tamil Nadu border and entered Kerala, Nanna told me not to sleep & to look around the place and asked if I remembered the place! I was surprised as that was the first time I was stepping into Kerala. Contemplating on Nanna’s words as they always have a meaning, I looked around silently. I just couldn’t control my sleep & fell asleep again. This time he turned back from the front seat & said loudly, “Usha, don’t sleep. Don't you remember this place?” With conviction, I told him I have never been to Kerala before. He said with a stern voice, “Look properly, how can you forget? This is our place! So don’t sleep and refresh your memory”. Finally, we reached Kaladi. He took us to the Purna River. That was the river in which Acharya & his mother Aryamba would take bath. He made me wait at its bank as he & Ranga Raju Uncle went to bathe in the river.

Nanna walked in the river to the place where Sankara was caught by the crocodile, looked at me and said “Usha it was here that the fake crocodile caught Sankaracharya’s leg. It was a fake one and not real but he had to create it to convince his mother for his initiation into Sanyas as otherwise, she wasn’t willing!” when Aryamba heard this she went running to the banks of the river. When Shankara told her that the crocodile would kill him if he wasn’t permitted to take Sanyas, she pleaded the crocodile to leave him and that he could take Sanyas (As it’s better to know he is alive somewhere rather than losing him forever). Then the crocodile left him. Nanna after coming out of the river after his bath repeated saying it was a fake one not real & smiled. Nanna got very playful and became like a kid. He roamed about the whole place with great excitement as if he was Shankara himself. I felt Nanna was possessed by Shankara because his whole system changed unusually.

He took us to the house of Aryamba and told us about her whole life. At the fag end of her life, Acharya came to her, knowing intuitively that her time was limited. He invoked lord Shiva & made her have his darshan but since she loved & worshipped Hari most of her life, she requested him to give her the darshan of Lord Hari. Acharya fulfilled her wish by invoking Lord Vishnu. After which she left her body with great peace. Since Shankara was a sanyasi, the village people refused his proposal of conducting her last rites. But since he promised his mother that he himself would conduct them, though no help was received, he created fire by himself & did her funeral rites.

Later he took us to the Krishna temple where Aryamba worshipped. Nanna said looking at the idol, “Look at him Usha, how beautiful & charming he looks. Look at him!” It wasn’t as impressive as Nanna expressed. I paid my obeisances to the idol and came out. Nanna again mentioned, “How very sweet & beautiful this Krishna!” Then I thought to myself, where is beauty in the entire world apart from you? After seeing Such amazing clarity, innocence, that tremendous love & purity even if Krishna appeared in real life, would I be able to see it in him as I see in you!”

He also took us to the places where Shankara taught, and all the places of historical significance. He elaborated on the life & teachings of Shankara and told how much importance was given to the teaching. He said that Acharya gave secondary importance to rites & rituals and threw more light on the subject for the attainment of Self-realization. He took birth to eliminate the wrong ideals & to revive the lost treasure of Advaita Vedanta. He had composed many hymns & compiled scriptures. (Soundarya Lahari, Bhaja Govindam, Vivekachudamani etc.) He inspired people to walk in the path of devotion & detachment to attain the ultimate state of liberation.

With great reverence to the extraordinary saint & teacher, Nanna said Acharya is ACHARYA! The one that expounded the Truth & preached in a digestible manner. He was the first to bring the jewels of Advaita Vedanta into an affordable pattern. Liberation is not attainable by mere talk or knowledge. The self-knowledge (Atma Vidhya) can’t be understood easily. Unless we understand, how will it be attained? So foremost is an understanding of the subject, and Acharya was the foremost of sages to elaborate it in simplified form. No one was on par with him.

Nanna said, “Acharya went walking on his feet all over the country. He established 4 Matts in 4 prominent places in India.” Talking about Vivekachudamani compilation Nanna got so overwhelmed that he suddenly started chanting, "Shankara, Shankara, Shankara, Shankara!'' for a long time. It was a sight to witness Nanna in his ecstatic appearance. Later he fell into pin-drop silence and raised his hand blessing the place. It looked like Acharya himself was sitting there and not Nanna. Later he said if we listen, understand, follow the teaching & experience it first & then if we can impart it to others then only it will be honouring him. Now Acharya has blessed us! Saying that he again started chanting "Shankara, Shankara, Shankara, Shankara!" and in between going into spells of silence and repeating the words ‘The great Acharya, the great Acharya, the great Acharya!’ he would raise his hand giving blessings.

We spent 2 days there & came back to Coimbatore. Nanna continued Shankara teaching there and about the extraordinary work he did. He again mentioned that Acharya had blessed us tremendously. His grace has fallen on us completely and kept saying the great Acharya, the great Acharya. He said what a tender age lad he was, 16 years which was later extended to 32. Within such a short span, he has done such extensive work. After spending 3 more days with him, I left for college.

From then on for 2 & 1/2 years till I finished the dental graduation I had visited Tiruvannamalai most weekends. one weekend when I was there & was going around Bhagavan samadhi in Ramana Ashram, a Devotee from Andhra held my hand and asked me to come out with her. Little hesitantly I came out with her. She asked me if I was Usha. When I said yes, she narrated an incident that took place in Jinnur at Nanna’s residence which they visited for the first time. She said there were very few devotees sitting in front of Nanna when she along with her relatives went to visit him & he was talking about Shankaracharya.

After a while of silence he mentioned 4 names, Lakshmi is Bhagavan’s sister in her previous life, Hyma has come with a certificate for liberation, Parvathi is ripening fruit & Usha is the gift of Acharya.

She asked if Usha was me when I said there could be many with that name so it’s irrelevant to me. Then she asked if I was studying dental in Chidambaram. When I said yes, she said Nanna mentioned that also. Since he said you are a gift of Acharya, can you please tell us something? She asked. Then I explained clearly that Nanna says many things which we can’t really comprehend. We should not take it literally. The meaning of his words will unravel with time, as of now I am just a learner & I come there to spend some time in solitude. You visit Nannagaru frequently and listen to his discourses because he is Acharya himself!

Tuesday, September 22, 2020

"The Divine Book, Ramana Bhaskara" - (By Kumari Garu (Nouduru))

I was married when only 19 years old. Despite the marriage, I did not receive the love of any kind. From then onwards, I faced numerous hardships. But I never shared them with anybody; not even with my parents. I was sensitive by nature and lived with fear. I hardly spoke to anyone. I could not socialize. Due to cowardice perhaps, I found myself incapable of putting even one foot forward.

Hardship upon hardship just continued to hit my life. In these desperate times, I had the good fortune of meeting Nannagaru. In 2000, when I went to my mother-in-law’s sister’s (younger mother-in-law, as they are addressed in Telugu) place, I got my first glance of “Ramana Bhaskara’. In 2001, I went to visit Nannagaru with my daughter on Subramanya Shashti. My good fortune knocked my doors in the form of Ramana Bhaskara (monthly magazine). My younger mother in law wasn’t literate, but she liked Ramana Bhaskara. So, she used to ask me to read it aloud for her. I knew nothing about a Guru. When I opened the book, I poured out my sorrows into tears, just as a daughter would to her mother. When I first read Ramana Bhaskara, I understood the meaning of this life. When I read, "I am (God or Guru) in your mother in law too", I wept. Then I understood that whatever we have sown in our previous lives, we reap now. Whatever I read in Ramana Bhaskara, has to be put into practice in real life, I felt. I also understood that I am in Nannagaru’s safe hands. I had no other photographs except the pictures in Ramana Bhaskara. Till 2004 I used to speak with Ramana Bhaskara and that stood as my support during all times. 

My family members did not allow me to go to Jinnuru for Nannagaru’s darshan. In 2002, when my second baby was born, I had the good fortune to visit Nannagaru by accompanying my younger mother in law. After the birth of my second baby, I had to face numerous hardships. Sometimes it felt that Nannagaru came for my sake to relieve me. 4 years later I was able to visit him. With a divine light radiating from him, he gave me the darshan in his front yard. I felt that his darshan gave meaning and fulfilment to my life.

Once, my husband scolded me and asked me not to go to Palamooru meeting. He said that if I went against him, I need not come back home. Forbearing everything, I wept that I wanted my guru alone. From that day my husband’s behaviour changed. Nannagaru once said, “Each one is for himself; Nothing to do with husband, children or parents. Each one has to bear one’s own destiny.” From then, that became my mantra. Looking at my hardships my mother used to ask me to undertake vows and pray for relief. But I told her that whatever is to happen will happen. Whatever must not, will not happen despite all our efforts. This is what Nannagaru says, I told her. Contemplating on Nannagaru and solving my own problems this was what I used to do. It appeared like I was solving them. Nannagaru appears like he did nothing, despite doing everything. But, outwardly, to my family, he portrayed me as the doer.

My parents lamented that they married me off into a family such as this. But I consider my difficult marriage as my boon; Because I met my Sadguru through my in-law’s. Though I suffered because of my husband’s behaviour, I used to feel, it is my own prarabdha (body’s destiny), and so that let me bear it patiently. I prayed to the book, "I am unable to attend your discourses; I do not want anything external; just grant me that my mind always lies at your feet". From then on, things were never difficult and nobody stopped me from visiting Nannagaru daily.

Sometime later, I was told that my second daughter had some congenital heart problem because of which she would not survive for long. With Ramana Bhaskara in my hand, I took my daughter to various hospitals. I went to every hospital in Bheemavaram. One day, my younger mother in law suggested that we should take the child to Nannagaru. So, we did take the child to Jinnuru. We sat in the gathering listening to the discourse. We did not tell Nannagaru what our problem was. I don’t know what and how Nannagaru did. The child who was supposed to die became normal without any treatment, he made things very easy for us. Everybody in my house was astonished.

My younger sister also started coming to Jinnuru. Once, Nannagaru asked her if her elder sister also comes to Jinnuru. My sister mentioned my name and he said he didn’t know. Actually, there is nothing that he doesn’t know. Later, he asked us to tell our names. We mentioned our names to him Kumari and Padma. Don’t take so much pain to come here in this hot weather, he told us. Can we ever describe that compassion in words!! He told us that he would remember us. In 2017, we decided to betroth my eldest daughter to my younger brother. I took my brother to Nannagaru. Nannagaru told me later, “I spoke to your brother. There is no fear. You can go ahead with this marriage.” In this way, Nannagaru extended his blessings and supported on numerous occasions.

Once, during an afternoon session, we sat in the forefront, close to Nannagaru. We were asked by some devotees if we were new visitors. They said that we were sitting too close and that we had to move behind. Then Nannagaru said, “Who do you think they are. They have conducted satsangs in their previous lives.” I felt one must indeed have past lives merit to see those beautiful eyes of Nannagaru. He made me stand on my own feet, made me independent. Words fall short to describe our divine Father’s compassion. His love is boundless.




"రమణ భాస్కరే నా ధైవం" - (By కుమారి గారు (నౌడూరు))

నాకు 19 వ సంవత్సరంలోనే వివాహం జరిగింది. నాకు వివాహం జరిగినా ఎటువంటి ప్రేమకూ నోచుకోలేదు. అప్పటి నుండి ఎన్నో కష్టాలు అనుభవించాను. కానీ, ఎవరితోనూ చెప్పుకునేదాన్ని కాదు, తల్లిదండ్రులతో కూడా పంచుకునేదాన్ని కాదు. చాలా భయంగా, సున్నితంగా ఉండేదాన్ని. ఎవరితోనూ మాట్లాడేదాన్ని కాదు. నలుగురిలోకి వెళ్ళలేకపోయేదాన్ని. ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేని పిరికిదాన్ని. నాకు కష్టాలు మీద కష్టాలు వస్తూనే ఉన్నాయి. అలాంటి సమయంలో నాకు నాన్నగారు లభించారు. 2000 సంవత్సరంలో ఒకరోజు మా చిన్న అత్తగారింటికి వెళ్తే, అక్కడ నాకు రమణ భాస్కర పుస్తకం లభించింది. 2001లో మా చిన్నత్తగారితో పెద్దపాపని తీసుకొని షష్ఠికి నాన్నగారి దర్శనం చేసుకున్నాను. తరువాత 2002 లో చిన్నపాప పుట్టింది.

రమణభాస్కర పుస్తకం రూపంలో అదృష్టం నా తలుపు తట్టింది. మా చిన్న అత్తగారికి చదువు రాదు. రమణ భాస్కర చదువమ్మా! చాలా బాగుంటుంది అన్నారు. నాకు అసలు గురువు గురించి ఏమీ తెలియదు. ఆ పుస్తకం తియ్యగానే ఒక తల్లి దగ్గర బిడ్డ ఏవిధంగా దుఃఖ పడుతుందో అంత దుఃఖం వచ్చింది నాకు. ఎప్పుడైతే రమణ భాస్కర లభించిందో, అప్పుడే ఈ జన్మ ఎందుకో అర్థం అయింది. రమణభాస్కరలో నీ అత్తగారిలో నేనే ఉన్నాను అని చదివాక చాలా దుఃఖం వచ్చింది. నాన్నగారి పుస్తకం చదవడం వలన మనం చేసుకున్నది మనకే వస్తుంది అని అర్థం అయింది. "రమణభాస్కర లో నాన్నగారు చెప్పిన వాటిని మన నిజ జీవితంలో ఆచరిస్తూ జీవించాలి" అదే సత్యం! అని అర్థం అయింది. నేను నాన్నగారి చేతిలో ఉన్నాను అని కూడా అర్థం అయింది. అప్పటికి మా చిన్న అత్తగారి దగ్గర తీసుకున్న రమణ భాస్కర తప్పించి నా దగ్గర ఏ ఫొటోలూ లేవు. రమణ భాస్కర పుస్తకమే అన్ని సమయాలలోనూ నాకు తోడుగా నిలిచింది. 2004 వరకూ నేను పుస్తకంతోనే మాట్లాడుకునేదాన్ని.

మా చిన్న అత్త గారితో కలిసి జిన్నూరు వెళతానంటే మా ఇంట్లో వాళ్ళు ఒప్పుకునేవారు కాదు. నాకు చిన్నపాప పుట్టాక చాలా ఇబ్బందులు ఎదురయ్యాయి. అందుకే నాన్నగారు నా కోసం వచ్చారేమో అని చాలా ఆనందం అనిపించింది. నాలుగు సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్ళాను. అప్పుడు నాన్నగారు బ్రహ్మ తేజస్సుతో అరుగుమీద నాకు దర్శనమిచ్చారు. ఆ దర్శనంతో నాజన్మకు సార్థకత లభించింది అనుకున్నాను.

ఒకసారి పొలమూరు మీటింగ్ కి వెళ్ళవద్దు అని నాభర్త నన్ను మందలించారు. నీవు మీటింగ్ కి వెళ్తే మీ పుట్టింటికి వెళ్ళిపో అన్నారు. అన్నిటినీ సహించి, గురువే కావాలి అని ఆయన గురించే ఏడ్చాను. అప్పటి నుండి నన్ను నాన్నగారు బాధపడనివ్వలేదు. నాన్నగారు ఎవరికి వారే నమ్మా! భర్త లేరు, పిల్లలు లేరు, తండ్రీ లేరు. ఎవరు చేసుకుని వచ్చింది వారు అనుభవించాలి అని చెప్పిన వాక్యం నాకు పెద్ద మంత్రం అయింది. నా కష్టాలు చూసి మా అమ్మ ఏ దేవత కైనా మొక్కుకో అమ్మా అంటూ ఉండేది. జరగవలసింది జరుగుతుంది, జరగరానిది జరగనే జరగదు. అని నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యం బాగా గుర్తుచేసుకునేదాన్ని! నాసమస్యలను నేనే పరిష్కరించుకునే దాన్ని. నాన్నగారిని తలుచుకోవడం, సమస్యను పరిష్కరించుకోవడం. అవి నా వల్ల అయిపోయినట్లు ఉండేవి. చేసినా చేయనివాడిలా ఉంటారు నాన్నగారు. నేనే కర్తను అన్నట్లు కుటుంబంలో అందరి ముందు చూపించేవారు.

మా అమ్మా, నాన్న ఇటువంటి పెళ్ళి చేసాము ఏమిటి? అని బాధపడ్డారు. కానీ నేను మాత్రం, నా అదృష్టం ఈ పెళ్ళి రూపంలో వచ్చింది అనుకున్నాను. మా అత్త గారి ఇల్లు నాకు అసలైన గురువుని చూపించింది. నాకు సరిగ్గా కష్టాలు ఎదురయ్యే సమయంలో నాన్నగారు నాకు లభించారు. నా భర్త వల్ల ఇబ్బందులు పడినా, నాప్రారబ్ధమే కదా! పోనీలే భరించేద్ధాం నాన్నగారు ఉన్నారు కదా అనిపించేది. నీ ప్రవచనాలకి ఎలాగూ రాలేకపోతున్నాను, నాకు బాహ్యంగా ఏమీ వద్దు. కానీ నా మనసు నీ పాదాలు దగ్గర ఉంచు తండ్రీ! అని నాన్నగారి పుస్తకానికి చెప్పుకుని బాధపడేదాన్ని. ఆ తరువాత నాన్నగారు నన్ను ఎప్పుడూ బాధపడనివ్వలేదు. తరువాత, తరువాత ప్రతిరోజూ దర్శనానికి వెళ్ళినా నన్ను ఎవరూ ఆపలేదు.

మా చిన్న పాపకి లోపల హార్ట్ లో తేడా ఉంది. అందువల్ల బ్రతకదు అని చెప్పేసారు. రమణ భాస్కర పుస్తకం, మా పాపని తీసుకుని భీమవరం ఆసుపత్రులన్నీ తిరిగాను. ఒకసారి మా చిన్న అత్త గారు నన్ను ఎవరు ఎలా బాగు పడతారో తెలియదు అని చెప్పి మా పాపని తీసుకుని నాన్నగారు మీటింగ్ కి వెళ్దాము అన్నారు. మా పాపని తీసుకుని వెళ్ళాము. కానీ, నాన్నగారి తో ఇదీ సమస్య అని చెప్పలేదు. అక్కడ ప్రవచనంలో నాన్నగారి ఎదురుగానే కూర్చున్నాము. నాన్నగారు మా పాపకి ఏదో తెలియని ట్రీట్ మెంట్ చేసారు. చనిపోతుంది అనుకున్న మా పాపకి ఏ వైద్యం లేకుండా నయం చేసేసారు. చాలా పెద్దగా ఉన్న ప్రారబ్ధాన్ని ఆయన అనుగ్రహంతో చిన్నదిగా చేసేసారు. అప్పటినుండి ఏ ఆసుపత్రికి వెళ్ళలేదు. మా ఇంట్లో వాళ్ళు నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.

తరువాత మా చెల్లి నాన్నగారి దగ్గరికి వచ్చింది. మీ అక్క వస్తుందా అమ్మా? నాకు తెలియదు అన్నారు. నాన్నగారికి తెలియకపోవడం ఏమిటి? ఈసారి మీ ఇద్దరి పేర్లు చెప్పండమ్మా! గుర్తుపెట్టుకుంటాను అని చెప్పి, ఇలా కష్టపడి ఎండలో రాకండి అన్నారు. ఎంత దయ అసలు తండ్రికి? అది మాటల్లో వర్ణించలేను. మా పేర్లు కుమారి, పద్మ అని చెప్పాము. మిమ్మల్ని గుర్తు పెట్టుకుంటాను అన్నారు. 2017 లో మా పెద్ద పాపని మా తమ్ముడికి ఇచ్చి వివాహం చేశాను. పెళ్ళికి ముందు మా తమ్ముడిని నాన్నగారి దర్శనానికి తీసుకు వెళ్ళాను. ఏం భయం లేదమ్మా మీ తమ్ముడికి నేను చెప్పాను, నేను చెప్పాను అని నాన్నగారు అభయమిచ్చారు. అలా ఎన్నిసార్లు అభయ హస్తం అందించారో తండ్రి!

ఒకరోజు ప్రవచనం జరిగేటప్పుడు నాన్నగారి దగ్గరగా వెళ్ళి కూర్చున్నాము. అప్పుడు అక్కడ ఉన్న భక్తులు మమ్మల్ని ఎవరు మీరు? కొత్తగా వచ్చారు. ముందుకు వచ్చేసారు, వెనక్కి వెళ్ళిపోండి అన్నారు. అప్పుడు నాన్నగారు వారిని ఎవరు అనుకుంటున్నారు? వారు పూర్వజన్మలో సత్సంగం చెప్పిన వారు అన్నారు. నాన్నగారి నేత్రాలను చూడాలంటే ఎన్ని జన్మల పుణ్యం చేసుకొని ఉండాలి? అనిపించేది. నన్ను స్వతంత్రంగా నిలబెట్టారు. తండ్రి దయను మాటల్లో వర్ణించలేము. ఆయన ప్రేమకు హద్దులు లేవు.




Sunday, September 20, 2020

"సర్వకారణ కారణం" - (By డా. ఉష గారు)

అరుణాచలం నుంచి తిరిగి హాస్టల్ కి వెళ్ళిపోయాకా వారం, పది రోజులకి ఒక కల వచ్చింది. అరుణాచలం కొండలాంటి కొండమీద నేను ఒంటరిగా నడుస్తున్నాను. విశ్రాంతిగా, తీరిగ్గా ఒకచోట కూర్చున్నాను. అప్పుడు ఒక ప్రక్కన ఉన్న చెట్ల పొదకి మంట అంటుకుంది. నేను ఇదేంటి? ఇప్పటివరకూ ఏమీలేదు, చుట్టూ కూడా ఎవరూ లేరు, ఇంత అకస్మాత్తుగా మంట ఎలా అంటుకుంది? అని దానివైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాను. అలా చూస్తుంటే ఆ ఒక్క పొదకీ మంట ఇంకా పెద్దది అయిపోయింది. అలా మండుతున్న పొదవెనకాల పాదాలు కనిపించాయి.

ఇక్కడ మనుషులు ఎవరూ లేరు. పాదాలు కనిపిస్తున్నాయి ఏమిటి? అని దగ్గరకు వెళ్ళాను. అవి ఎవరి పాదాలా అని చూస్తే, తెల్లని వస్త్రాలతో ఉండి పాదాలు మాత్రం కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడు జీసస్ గొంతు వినపడింది. గంభీరమైన గొంతుతో ఆయన ఏదో చెపుతున్నారు. అయితే ఆయన భాష నాకు అర్థం కాలేదు. చెప్పడం అయిపోయాకా ఆయన అదృశ్యమయిపోయారు. పొదకి అంటుకున్న మంటకూడా అదృశ్యమైపోయింది. తరువాత నాకు మెలుకువ వచ్చింది.

ఏమిటిది? జీసస్ మళ్ళీ కలలోకి వచ్చారు. అసలు దీని అర్థమేంటి అనుకుంటూ కారిడార్ లో నడుచుకుంటూ వెళ్తుంటే, మెడికల్ జూనియర్ శైలా బయట కూర్చుని తన మెడికల్ బుక్ చదువుకుంటోంది. తన ఎదురుగా టేబుల్ పైన బైబిల్ కూడా ఉంది. నడుస్తున్న నేను తన దగ్గర ఆగాను. తను నాకు మంచి ఫ్రెండ్. శైలా బైబిల్ లో ఈ సంఘటన గురించి ఉందేమో చూడు అని నాకు వచ్చిన కల గురించి చెప్పాను (ఇదివరకు జీసస్ కలలో చూపించిన దృశ్యం బైబిల్ లో ఉండడంవల్ల). ఎందుకు లేదు అంటూ, తను బైబిల్ తీసి చదివి తరువాత దాని అర్థం చెప్పింది.

ఇలాగే మోసెస్ కొండమీద నడిచి వెళ్తుంటే ఒకపొదకి మంట అంటుకుంటుంది. కానీ ఆ మంట ఆపొదని కాల్చటం లేదు. ఇదేమిటి ఆశ్చర్యంగా ఉందని దగ్గరకు వెళ్ళి చూస్తే, మంటలో నుంచి భగవంతుడి గొంతు వినిపిస్తుంది మోసెస్..! మోసెస్..! అని. ఇక్కడే ఉన్నాను ప్రభూ అంటాడు. అంతకన్నా దగ్గరకు రాకు, నువ్వు చెప్పులు విప్పేయి. ఎందుకంటే, ఇది పవిత్రమైనస్థలం. నేను నీ తండ్రికి దేవుడిని అంటాడు. మోసెస్ ఆ వెలుగు వైపు చూడలేక చేయి అడ్డుపెట్టుకుంటాడు. ఆయన చెప్పడం కొనసాగిస్తాడు! ఈజిప్ట్ లో ప్రజలు క్షోభలో ఉన్నారు. ఎందుకంటే, వాళ్ళు అక్కడ బానిసలుగా ఉన్నారు, వాళ్ళ ఏడుపులు నాకు వినిపిస్తున్నాయి, వాళ్ళ దుఃఖం నాకు కష్టంగా ఉంది అందుకని నువ్వు ఈజిప్ట్ వెళ్ళి వాళ్ళని ఆ స్థితిలోంచి బయటకు తీసుకురా! అనిచెప్పి అదృశ్యమవుతాడు. ఇదంతా విన్నాకా మోసెస్ కొద్దిసేపు సందిగ్ధంగా ఉండిపోతాడు. తరువాత భగవంతుడి నిర్ణయానికి అనుగుణంగా మోసెస్ జీవించడం జరుగుతుంది.

ఈ విధంగా భగవంతుడి పనికి మోసెస్ ఎన్నుకోబడతాడు! అని చెప్పి శైలా నాతో, ఉషా మోసెస్ కి కనిపించినట్టుగా పొదలో మంట రావడం, అదే దృశ్యం నీకు కలలో కనిపించడం ఇదంతా చాలా వింతగా ఉంది! జీసస్ నిన్నుకూడా ఏదో పనికి ఎన్నుకుంటారు అనుకుంటా! లేకపోతే ఇలా కల రావడం అసాధ్యం అని చెప్పింది. నాకు ఆయన భాష అర్థం కాలేదు కదా అన్నాను. ఆయన అనుకున్నది మోసెస్ తో ఎలా అయితే చేయించాడో, నీద్వారా కూడా ఆయన అనుకున్నది చేయిస్తాడని అనిపిస్తోంది అంది.

ఈ రోజు నేను వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, ఒక సంఘటన జ్ఞాపకం వస్తుంది. ఒకసారి నాన్నగారు అరుణాచలం నుంచి జిన్నూరు తిరిగి వెళ్తూ, మధ్యలో వేలూరులో రాజకుమార్ అనే ఒక భక్తుని ఇంట్లో ఆగడం జరిగింది. అక్కడ నాన్నగారు హాలులో దివాన్ మీద పడుకొని ఉన్నారు. మేమంతా ఆయన సన్నిధిలో కూర్చుని ఉన్నాము. ఆయన కిటికీలోంచి బయట ఉన్న చెట్లవైపు దీక్షగా చూస్తూ ఉన్నారు. అలా చూస్తున్నప్పుడు నాన్నగారి ఒక కంటిలో నుంచి ధారగా కన్నీరు కారింది. ఆ కన్నీరు చూసి నాకు దుఃఖం ఆగలేదు. అప్పటికి ఆశ్రమంలో ఇబ్బందులు, బయటనుంచి సమస్యలూ చాలా ఉన్నాయి. నాన్నగారి కంటిలోంచి కన్నీరు కారడానికి ఆ సమస్యలే కారణమా? ఆ కన్నీరు ఎందుకు వస్తోంది? దేనివల్ల? ఇలాంటి దృశ్యం నేనెప్పుడూ చూడలేదు అని దుఃఖిస్తూ అరుణాచలేశ్వరుడిని ప్రార్థించాను. తండ్రీ..!! నాన్నగారు భౌతికంగా ఏవిధమైన ఇబ్బందులకి, సమస్యలకి, అసౌకర్యాలకి ఎప్పుడూ గురికాకూడదు. అలాంటి పరిస్థితులేమైనా ఉంటే వాటికి నన్ను కవచంగా అడ్డుపెట్టు. ఈ జన్మకి నాకు అది సరిపోతుంది. అంతేకానీ, నా జీవితంలో నేను మళ్ళీ ఇలాంటి సంఘటన చూడకూడదు. ఈ ఒక్క కోరికా తీర్చు, ఇంకెప్పుడూ నిన్ను ఏమీ అడగను అని హృదయపూర్వకంగా వేడుకుంటూ వెక్కి, వెక్కి ఏడ్చేసాను.

కొద్దిసమయం తరువాత నాన్నగారు దివాను మీద నుంచి లేచి కూర్చున్నారు! మెల్లగా నేను దుఃఖంనుంచి తేరుకున్నాను. భక్తులు నాన్నగారికి టీ తీసుకొచ్చి ఇచ్చారు. నాన్నగారు టీ కప్పు తీసుకుంటూ "లోకంలో మనుషులు 2 రకాలుగా ఉంటారు. వారిలో కొందరికి చాలా మంచితనం ఉంటుంది కానీ తెలివితేటలు తక్కువ ఉంటాయి. కొందరికి తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉంటాయి కానీ మంచితనం తక్కువ ఉంటుంది. మంచితనం తెలివి తేటలూ రెండూ ఉన్నవాళ్ళు అరుదుగా కొంతమంది ఉంటారు. అలా ఉన్నా కూడా, వారిలో మంచితనమూ, తెలివితేటలూ సమానంగా ఉండి బేలన్స్ అవడం చాలా అరుదుగా జరుగుతుంది. అది ఈరోజు మన ఉషకి జరిగింది. తనకి హృదయమూ, మేథస్సు కూడా బేలెన్స్ అయింది. అందుచేత భవిష్యత్తులో ఉష నా పని చేస్తుంది" అన్నారు!

ఈ సంఘటన జరిగిన కొన్నినెలల తరువాత నాన్నగారు, నన్ను శ్రీ నాన్నగారి ఆశ్రమానికి ప్రెసిడెంట్ ని చేయడం జరిగింది. తరువాత అరుణాచలేశ్వరుని అనుగ్రహం వలన కొన్ని సంవత్సరాలలో అన్ని ఇబ్బందులు, సమస్యలలోంచి బయటపడటం కూడా జరిగింది. ఆ పదవిలో ఉండటానికి సంశయిస్తూ నాన్న గారితో ఇది నా వల్ల కాదు అన్నపుడు, నాన్నగారు ఎంతో దయతో, "తెర మీద నువ్వు కనపడతావు అమ్మ, పని నేను చేస్తాను" అన్నారు. విచిత్రమేమిటంటే, నాన్నగారు నాకు ఆపదవి ఇవ్వడం వల్ల నిరంతరం ఆయన పక్కనే ఉండి, ఆయనతో ఎక్కువ సమయం గడిపే అవకాశం కలిగింది. ఇది వరకటి కంటే ఎక్కువగా ప్రయాణాలు చేసి ఆయన దగ్గరికి వెళ్ళవలసి వచ్చేది. ఒక సందర్భంలో నాన్నగారు నాతో ప్రారబ్థం కూడా నిన్నూ, నన్నూ వేరు చేయకూడదు అన్నారు. ఆ మాటకి, నూటికి నూరు శాతం న్యాయం చేస్తూ ప్రతిక్షణం నాకు ఆయన రక్షక కవచంలా ఆయ్యారు.

ప్రతీది అయన సంకల్పంతో నడుస్తోంది. ఆనాటి కల ఈ రోజుకి అంచలు అంచలుగా అయన దయతో అమలు చేయబడుతోంది.

నారాయణం పరబ్రహ్మం సర్వ కారణం కారణం అని అనేవారు నాన్నగారు. సర్వ కారణాలకీ ఒక కారణం ఉంటుంది, ఆ కారణం కృష్ఞుడు అనేవారు నాన్నగారు.

"Everything for a Divine Purpose" - (By Dr. Usha Garu)

Within 10 Days after I came Back to Chidambaram from Arunachalam, I had a dream, in which I was walking alone on a hill similar to the holy hill Arunachala. I stopped at a place to sit and relax. To my surprise a bush close to me caught fire. I was astonished, as I was alone with no person in the vicinity and there is no logical reason for the bush to catch fire. ’How come there was a sudden catching of the fire?’ I wondered. As I was looking at it, the fire grew in size. And then I saw feet of someone standing behind that bush.

‘There is no one here, how is it that I see feet here?’ thus wondering I went closer to see who it was. It belonged to someone in pure white robes. Then I heard Jesus speak in a profound deep voice, though I couldn’t understand what he spoke (as the language he spoke in was unfamiliar to me). After finishing what he had to say, he disappeared. Simultaneously the fire also vanished & I woke up from sleep.

Thinking, What was Jesus trying to convey? I walked through the hostel corridor. Shila (close friend), our medical junior was sitting outside her room preparing for her exams. In front of her on the table was The Bible too. So I stopped near her and asked if my dream had any significance & if there was any reference to it in The Bible. She said "Of course there was a clear reference" and read it out and explained the essence to me.

She said when Moses was walking on a hill, a bush caught fire. But that fire didn’t burn the bush, It was just blazing. Surprised, Moses walked closer to the bush. He heard a divine voice from the bush, “Moses, Moses!”.Moses replied saying ‘Master, I am here!’ Moses was told not to move closer than that & also to remove his footwear as it was a holy place. The divine voice said I am the lord of your father. Unable to see the blazing light Moses covered his eyes as he continued to hear. The voice continued, “The people in Egypt are in misery, as they are working like slaves there. I can hear their cries & also their suffering is disturbing. So you bring them out of that suffering. Saying that the light & fire vanished. Moses was a little perplexed for a while but as It was the divine will, Moses did go to Egypt & the Divine will get implemented.

In this way, the Lord chose Moses for a purpose. So after reading this Shila was surprised. She said the whole dream was so similar to the episode of Moses being guided for a divine purpose, so she concluded saying God had a purpose for me ahead or else it’s impossible to have such a profound and rare vision. When I told her that I didn’t understand a word of what was said in the dream, she said as Moses was made to do the work he was chosen for, similarly, I would be instrumental for some Divine work in the future.

It reminds me when I look back today, many years later Nannagaru on his journey back to Jinnur from Thiruvannamalai, stopped at a devotees house in Vellore (Raj Kumar), where an unusual thing happened. He was lying on a cot looking at a tree through the window beside him. There were a lot of troubles to Ashram from outsiders during that time. A tear dropped from one of his eyes looking at the tree which I happened to notice. This caused me so much pain that I cried bitterly praying to Arunachala, ”Dear Father, can’t comprehend why there were tears in Nanna’s eye, whatever may be the reason, let no external troubles or disturbances cause him any inconveniences whatsoever. Please make me his armour!”

Nanna slowly got up from his cot when devotees served him hot tea. While taking the cup he said, “Some people in this world are filled with goodness but less intelligence. Some have amazing intelligence but less goodness. There are very few who have both of these, and rare are those for whom both get balanced. Today it happened for Usha!”. God has blessed her with a balance of goodness & intelligence. She will do my work in future!” 

Within a few months after this incident, Nannagaru made me the president of his Ashram(Nannagaru Ashram) & by his grace within a few years we came out of all troubles & disturbances created from the outside forces. While I was sceptical to undertake his honorary position & was hesitant, with utmost compassion he said: “You will appear on the screen, but I will do the work”. Most wonderful & surprising factor is that he made me President brought me much closer to Nanna by all means as I had to spend a longer time in his presence. I had to travel more often to him & not only had the rare opportunity to serve him but in one period he told me, even destiny should not part you and me till the end. He protected me through all my dealings & he, in fact, became the protective armour for me all through.

Everything drives by his will and the dream apparently continues to connect dots many months and years later.

Nanna would mention, “Narayanam Parabrahmam Sarva Karana Karanam. Every purpose has a greater purpose & that is Lord Krishna. He is the source of all reasons”.