Tuesday, June 29, 2021

"Initial days into fold of Guru" - (Leela Garu)

The eternal being in the heart has taken the form of Nannagaru: I have the good fortune of Jinnuru being my native village. My parents, as well as in-laws’ houses, are in Jinnuru. My mother’s place is quite close to Nannagaru’s house and Nannagaru used to come to our house regularly to meet my grandfather. My cousin (uncle’s daughter) was married to one of Nannagaru’s relatives. Hence, being a relative too, we often visited Nannagaru’s residence. Nannagaru used to sit on the raised platform (Arugu) and sing Bhagavadgita shlokas. Nannagaru had learnt Bhagavadgita from a Sanskrit teacher. Years later, when I met this teacher, he said to me, “It is true that I have taught Nannagaru how to recite the Bhagavadgita. I held on to the technical aspects and am still in this state. Nannagaru held on to the inner meaning and became a Jnani. That is the difference between Him and me.” My grandfather used to share anecdotes from the time he spent with Nannagaru. Nannagaru and his brother would sing, “Hey Bhagavan, Jaya Bhagavan” song while walking towards our house for lunch.

Nannagaru started giving discourses at the post office. That is when we all started attending his talks. At the post office, a stool with very little elevation (peeta) was arranged for Nannagaru. Nannagaru used to sit on that stool and I found it bewitching to see Him seated that way! He used to remain silent for an hour or so in those days. I had no spiritual background before I came to Nannagaru. The only time I had a spiritual encounter was the darshan of His holiness Sri Paramacharya of Kanchi at Palakollu in 1969. The next one was Nannagaru’s darshan! Nannagaru said, “If we do fall, then we must fall into the jaws of a King Cobra. It will swallow us totally. If we fall into the jaws of a marsh snake, we are in trouble as it can neither swallow nor let go of us. Nannagaru used this simile to describe a real Guru. I feel we are all very lucky to have fallen into the jaws of this King Cobra. As I had no previous spiritual exposure, I could not understand the prolonged silence of Nannagaru. Nannagaru used to say that the Guru is one who teaches even immovable objects like a wall. I would like to share with you all how Nannagaru moulded my mind from complete ignorance to spiritual life.

Nannagaru used to maintain silence for an hour or so. I could not understand the silence, but I loved to stay there in His presence. When I looked into His eyes, they would appear very large and red. Sometimes tears would roll from His right eye, but not from His left. Many times I felt afraid of that silence. I asked one of His close devotees the reason for all that I observed. He replied that that was indeed the glory of a Jnani. Of all the talks I heard in those days a few made a deep impact on me. One of those was- “Having come on this earth you must get rid of at least one tendency before you leave the earth!” I used to watch whether I was following Nannagaru’s words or not in those days. As I did not have enough experience, I thought I was doing well. I was happy and thought, “Nannagaru asked us to come out of at least one tendency, and I have got rid of two tendencies!”

In one His discourses He said, “ Do you all remember the movies you have seen previously? If yes, it means that you have tendencies related to them and they have not disappeared in totality. It is still there in a seed form. You have to get rid of that seed too!” Meaning that, even if you remember a certain name, you should not feel any kind of identification with it. Only then can you assume that you got rid of the tendency completely!” Whenever I remembered NT Rama Rao or Nageshwar Rao, I remembered the whole reel of the movie. That means my tendency had not yet been vanquished. Then I realized that there was way more work to be done towards it. Whenever Nannagaru was clarifying some point, He would look at me if it was related to me, and give a nod as though he was saying, “ Did you understand?”

The next sentence that made an impact is as follows. In one of the talks, Nannagaru said, “When your newly-wed daughter-in-law comes to your house, it is a totally new environment to her. Her home and our home may differ in many ways. Till she gets accustomed to your home environment and culture, be supportive of her. See to it that she does not get disturbed. Cook what she likes and help her to settle down. Once she feels accustomed, she will be good to you all lifelong.” When Nannagaru told us this, my children were little kids, but this sentence made a deep impact and it worked like a mantra in my relationship with my daughter-in-law till today. Nannagaru once said, “Eshwara (God) is not a postmaster. He is a postman. “Just as a postman delivers only letters meant for us to our residence, so also Eshwara(God) gives to you circumstances based on your prarabdha alone.” Whenever I faced difficulties, it was this sentence that taught me not to question ‘Why me! Why is God doing this to me? What have I done?” but to understand that I am now facing my own previous doing. Thus these words taught me how to lead my life!!!

In the beginning, I could not appreciate the silence, but I loved to look at Him without ever blinking. The gathering in those days would be around 30 devotees. It always looked like a glorious time to me. He would look at each one of us in silence. One day, He looked at me too. At that time, a spectacular ray came forth from his right eye and touched my heart. Instantly, my body starting moving upwards and I could hear sounds that felt like a train’s movement inside of my body. The people around me had to hold me firmly. I had no idea why all this was happening. Again, I had no idea about the ray that came from his eye. Even after I came home, the fear I experienced would not leave me and I sat silently in our pooja room. The following Sunday, Nannagaru was looking at each of us. As he was looking at my neighbour, I bowed my head down looking elsewhere out of fear. After his gaze shifted to the next person, I looked at Him again. The next Sunday, I dared to look at Him slowly. I saw no rays but a kind of fear seized me and I felt disturbed and wept. Again, people around me had to hold me. A few days later, Nannagaru told me that I would not have that kind of fear again, and soon I could look at Nannagaru without feeling any fear.

"నాన్నగారితో తొలి రోజుల పరిచయాలు" - (లీల గారు)

నా పుట్టినిల్లు, మెట్టినిల్లు కూడా జిన్నూరు గ్రామమే. నాన్నగారి ఇంటికి దగ్గరలోనే మా అమ్మగారి ఇల్లు కూడా ఉంది. నాన్నగారు మా అమ్మగారి ఇంటికి తరచూ వస్తూ ఉండేవారు. మా తాతయ్య గారు, నాన్నగారు ఎక్కువ కలిసే ఉండేవారు. మా చిన్నాన్న గారి అమ్మాయిని నాన్నగారి కుటుంబంలో ఒకరికి ఇచ్చి వివాహం చేశారు. అప్పటి నుండి మేము నాన్నగారి ఇంటికి వెళుతూ ఉండేవాళ్ళం. నాన్నగారు అరుగుమీద భగవద్గీత శ్లోకాలు పాడుతూ ఉండేవారు. నాన్నగారు భగవద్గీత శ్లోకాలు ఒక సంస్కృతం మాస్టారు దగ్గర నేర్చుకున్నారట. చాలాకాలం తర్వాత నాన్నగారికి భగవద్గీత శ్లోకాలు చెప్పిన ఆ మాష్టారుగారు ఒకసారి నాతో “నాన్నగారు భగవద్గీత నా దగ్గర నేర్చుకున్నారు కానీ నేను శాస్త్రం పట్టుకు తిరుగుతున్నాను ఆయన సారం పట్టుకుని జ్ఞాని అయ్యారు. నాకు నాన్నగారికి అది వత్యాసం” అని చెప్పారు. నాన్నగారు భోజనానికి వచ్చేటప్పుడు ఆయన రెండవ తమ్ముడుతో కలిసి 'హే భగవాన్, ప్రియ భగవాన్ జయ భగవాన్' అని పాడుకుంటూ వచ్చేవారట. నాన్నగారు ఒక్కొక్కసారి మా తాతయ్య గారితో ఆయన గడిపిన జ్ఞాపకాలను నాతో పంచుకుంటూ ఉంటారు. పోస్టాఫీసులో నాన్నగారు ప్రవచనాలు చెబుతూ ఉంటే, అప్పటినుండి నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళటం మొదలుపెట్టాము.

నాన్నగారి ప్రవచనాలు పోస్ట్ఆఫీస్ లో జరిగేటప్పుడు ఒక పెద్ద నేల పీట ఉండేది. ఆ పీట మీద నాన్నగారు ఆసీనులై ఉండేవారు. ఆ దృశ్యం నాకు సౌందర్య భరితంగా కనిపించేది. అప్పట్లో ఒక గంట మౌనంగా ఉండేవారు. నేను నాన్నగారి దగ్గరికి రాకముందు ఆధ్యాత్మికత గురించి ఎవరి దగ్గర వినలేదు. 1969 వ సంవత్సరములో ఒకసారి కంచి పరమాచార్యులు పాలకొల్లు వచ్చారు. వారి దర్శనం చేసుకున్నాను. ఆ తర్వాత నాన్నగారి దగ్గరకే వచ్చాను. "మనము పడితే త్రాచుపాము నోటిలో పడాలి అది మింగేస్తుంది. అదే బురద పాము నోట్లో పడ్డాము అంటే మింగదు,కక్కదు అని చెబుతూ, త్రాచుపాముని గురువుగా ఉదాహరిస్తూ", చెప్పేవారు నాన్నగారు. అలా నాన్నగారి లాంటి మహాగురువు దగ్గరకి వచ్చి త్రాచుపాము నోటిలో పడ్డాము అనిపిస్తుంది. ఆధ్యాత్మికంగా నాకు ఏమీ తెలియకపోవడం వలన నాన్నగారి మౌనం అర్థం అయ్యేది కాదు. "స్పందన లేని గోడలకు కూడా చదువు చెప్పేవాడే" గురువు అనేవారు నాన్నగారు. అలా ఏమీ తెలియని నన్ను నాన్నగారు ఆధ్యాత్మికంగా ఏవిధంగా తీర్చిదిద్దారో మీతో పంచుకుంటాను.

నాన్నగారు ఒక గంట మౌనంగా ఉండేవారు ఆమౌనం అర్థమయ్యేది కాదు, కానీ చూడకుండా ఉండలేక ఆ మౌనం గురించి వెళ్ళిపోయేదాన్ని. నాన్నగారి నేత్రాల వైపు చూస్తూ ఉంటే, అవి పెద్ద పెద్ద నేత్రాలు చేసి ఎర్రగా ఉండేవి. నాన్నగారి కుడి కన్ను వెంట కన్నీటి ధార వచ్చేది, కానీ ఎడమ కన్ను వెంట వచ్చేది కాదు. ఆ మౌనాన్ని చూస్తూ ఉంటే, నాకు భయం వేసి ఒకసారి నాన్నగారికి సమీపంగా ఉండే భక్తులలో ఒకరిని నాన్నగారు ఎందుకు అలా ఉంటారు అని అడిగాను. దానికి ఆ భక్తులు అది జ్ఞాని యొక్క వైభవం అమ్మ అని చెప్పారు. అప్పట్లో నాన్నగారు చెప్పిన వాక్యాలలో ఒక నాలుగు నా హృదయానికి బాగా పట్టాయి.

"మీరు భూమి మీదకు వచ్చినప్పుడు వంద వాసనలతో వచ్చారు అనుకోండి ఈ భూమి విడిచిపెట్టి వెళ్ళేటప్పుడు కనీసం ఒక్క వాసన అయినా విడిచిపెట్టి వెళ్ళాలి",  అన్నారు. అప్పట్లో నాన్నగారు చెప్పినది ఆచరిస్తున్నానా లేదా అని చూసుకుంటూ ఉండేదాన్ని. నాకు సరిగ్గా తెలియక పోవటం వలన నాన్నగారు ఒక వాసనలో నుండి బయటికి రమ్మన్నారు కానీ రెండు వాసనల నుంచి బయటకు వచ్చాను అనుకుని చాలా సంతోషపడ్డాను. నాన్నగారు ఒక ప్రవచనం లో, "మీరు పూర్వము చుసిన సినిమాలు ఇప్పుడు గుర్తు వస్తున్నాయా అని అడిగి, అవి గుర్తువస్తూ ఉంటే మీకు వాసన పోయినట్టు కాదు, దానికి సంబంధించిన బీజాలు కూడా కాలిపోవాలి",  అని చెప్పారు. అంటే పేరు గుర్తు వచ్చినా, ఆ పేరు పట్ల తాదాప్యం రాకూడదు. అప్పుడు వాసన పోగొట్టుకున్నట్టు అని వాసన ప్రక్షాళన గురించి వివరణ ఇచ్చారు. నాకు ఎన్టీరామారావు, నాగేశ్వరరావు గుర్తు వస్తే, వారికి సంబంధించిన రీలు అంతా గుర్తుకు వస్తోంది కాబట్టి నాకు వాసనలు తొలగలేదు, దీనికి చాలా పని ఉంది అనుకున్నాను. ఆవిధంగా నాకు సంబంధించిన వాటికి నాన్నగారు వివరణ ఇచ్చేటప్పుడు అర్థమవుతోందా? అన్నట్టు నా వైపు చూసి చెప్పేవారు. 

నాన్నగారు చెప్పిన మరొక వాక్యం ఏమిటంటే, "మన ఇంటికి కొత్తగా వచ్చిన కోడలకి అక్కడి పరిసరాలు వేరుగా ఉంటాయి, మన కుటుంబం పరిసరాలు వేరుగా ఉంటాయి. మీరు తనని ఇబ్బంది పెట్టకుండా, తనకు ఏది ఇష్టమైతే అది వండి పెడుతూ, ఇక్కడ పరిసరాలు అలవాటయ్యే వరకూ తనకి సహకరిస్తే, ఆమె మీకు జీవితాంతం అనుకూలంగా ఉంటుంది", అని చెప్పారు. నాన్నగారు చెప్పిన ఈ వాక్యం నా హృదయాన్ని తాకి, నాకు మంత్రంలా పట్టి మా కోడలు విషయంలో నన్ను అద్భుతంగా ఇప్పటివరకు నడిపించింది. 

 నాన్నగారు చెప్పిన మరొక వాక్యం ఏమిటంటే, "ఈశ్వరుడు పోస్ట్ మాస్టర్ కాదు, పోస్ట్ మాన్ అన్నారు . పోస్ట్ మాన్ మనకు వచ్చిన ఏ ఉత్తరాన్నైనా ఎలా ఇచ్చి వెళతాడో, అలాగే ఈశ్వరుడు మీ ప్రారబ్దంలో ఏది వస్తే అది ఇచ్చి వెళ్ళిపోతాడు", అని చెప్పారు. ఆ వాక్యం నాకు ఎదైనా కష్టం వస్తే నేను ఏమీ చేయలేదు, నాకు భగవంతుడు ఎందుకు ఈ కష్టాన్ని ఇచ్చాడు అనే నా భావాన్ని మార్చి, నేను చేసుకువచ్చిందే నాకు ఇస్తున్నారు అని అర్ధమయ్యేలా చేసింది. నాన్నగారు చెప్పిన ఆ వాక్యాలు అలా నా హృదయాన్ని తాకి నన్ను నడిపించాయి.

మొదట్లో నాన్నగారి మౌనం అర్థమయ్యేది కాదు కానీ ఆ మౌనంలో ఉన్న నాన్నగారిని చూస్తూ ఉంటే రెప్పవేయడం కూడా ఇష్టం ఉండేది కాదు. అప్పట్లో భక్తులు ఒక 30 మంది వరకు ఉండేవారు. అది అంతా ఒక వైభవం కింద ఉండేది. నాన్నగారు మౌనంగా ప్రతి ఒక్కరిని చూసుకుంటూ వచ్చేవారు ఒకసారి నన్ను కూడా చూశారు. అప్పుడు ఆయన కుడికంటిలో నుంచి ఒక రశ్మి వచ్చి నా హృదయాన్ని తాకింది. అలా తాకగానే, ట్రైన్ వెళుతుంటే శబ్దాలు ఎలా వస్తాయో అలా నాలోపల అంతా కొట్టుకుంటూ శరీరమంతా పైకి కదిలిపోతోంది అక్కడ ఉన్న వారు నన్ను గట్టిగా నొక్కి పట్టుకున్నారు. అలా ఎందుకు జరిగిందో నాకు అర్థం కాలేదు. నాన్నగారి కంటిలో నుండి వచ్చిన రశ్మి ఏమిటన్నది కూడా నాకు తెలియలేదు. ఇంటికి వచ్చిన తరువాత కూడా నాకు ఆ భయం తగ్గకపోవటం వలన చాలాసేపటి వరకు మా దేవుడి మందిరం దగ్గరే కూర్చుండిపోయాను. మరలా ఆదివారం నాన్నగారు నా పక్కన ఉన్న నలుగురిని చూస్తూ, ఆ చూపు నా వైపు వచ్చేసరికి నాకు భయం వేసి నేను తల వంచేసుకున్నాను. నాన్నగారు చూపు నా వైపు నుండి మరిలిన తరువాత తల పైకిఎత్తాను. మరలా మూడో ఆదివారం నాన్నగారు అలా చూస్తుండగానే నెమ్మదిగా నాన్నగారి వైపు చూసాను అప్పుడు నాకు ఆ కాంతి ఏమీ కనపడలేదు కానీ కంగారుగా అనిపించి దుఃఖం వచ్చేసింది. పక్కన ఉన్న వారు పట్టుకున్నారు. తరువాత నాన్నగారు నన్ను పిలిచి ఇప్పటి నుండి నీకు భయం ఉండదులే అమ్మ అన్నారు. ఆ తరువాత నుండి నాన్నగారు వైపు చూసినా నాకు భయం అనిపించేది కాదు.

Sunday, June 13, 2021

ప్రారబ్ధాన్ని ప్రీతిగా అనుభవించాలి

ఒక భక్తురాలు చిన్న వయసులోనే తన భర్త చనిపోవడం వల్ల భరించలేని దుఃఖం అనుభవించారు. ఆమె నాన్నగారితో, నేను పూర్వజన్మలో ఎంత పాపం చేసుకుని ఉంటే ఈ పరిస్థితి వచ్చిందో కదా! అని అడిగారు.

అప్పుడు నాన్నగారు, ఆనందం స్వతంత్రమైనది. అది బాహ్యమైన వస్తువుల మీద, మనుషుల మీద, విషయాల మీద, పరిసరాల మీద ఆధారపడి ఉండదు. చావు అంటే, ఒక ఇల్లు ఖాళీ చేసి ఇంకో ఇంటికి వెళ్ళడం లాంటిది. నువ్వు శరీరంతో తాదాత్మ్యం పొందకూడదు. భగవంతుడు నియంత! మన ప్రారబ్ధ కర్మలను బట్టి దేహాలను నడుపుతూ ఉంటాఢు! ప్రారబ్ధాన్ని కనుక నువ్వు పాయసం తాగినట్టు, ఆనందంగా అనుభవించగలిగితే, అది ఈ జన్మలో ఖర్చు అయిపోతుంది. మళ్ళీ జన్మకి అది నీ వెంటరాదు. 24 గంటలలో నీ దుఃఖాన్ని నేను తీసుకుంటాను. నీకు శాంతి వస్తుంది. అంతులేని శాంతిని నీకు ప్రసాదిస్తాను. నువ్వు ఆనందంగా ఉంటావు అన్నారు.

కొద్దికాలం తరువాత ఆ భక్తురాలు నాన్నగారిని కలిసినప్పుడు నా స్వభావం మార్చుకోవడం ఎలా నాన్నగారూ అని అడిగారు.

దానికి నాన్నగారు, స్వభావం మారడం చాలా కష్టం అమ్మా! పూర్వ జన్మ వాసనలు బలీయంగా ఉండడం వల్ల స్వభావం మారడం కష్టంగా ఉంటుంది. అయితే, నీ దృఢ సంకల్పం వల్ల, భగవంతుడు జోక్యం చేసుకొని అనుగ్రహించడం వల్ల నీ స్వభావం మారుతుంది. స్వభావం మారడానికి ఒక పద్దతి ఏమిటంటే! సహనం, సహనం, మరింత సహనం అన్నారు.

Perform the task allotted by God willingly

Once a lady approached Sri Nannagaru and said: "I don't know why, but I was not able to treat my husband with respect from the very first day of my marriage. He is a good person, I have been serving him food and coffee mechanically. But recently I happened to read the magazine 'Ramana Bhaskara'. Therein was a sentence, 'Even though you may not like the task allotted to you by God, if you perform it willingly (putting aside your likes and dislikes) as it is allotted by God, you will get the result of performing japa and dhyana through that work.' Ever since I read this sentence, I started serving food and coffee to my husband willingly. Thereafter, I am feeling much happier than before. Even my husband seems to be happy." Sri Nannagaru said: "I was thinking of stopping the Ramana Bhaskara publication. But after listening to you, I now realize that it is of some use indeed. Now I shall drop the idea."


A person said very happily: "Nannagaru! I don't have any dispassion but all my desires are getting fulfilled effortlessly. Now I am very happy. I will get liberation also effortlessly." Sri Nannagaru did not get into an argument with that person but merely said: "You are much better than us". However after that person left, Sri Nannagaru said: "To date, nobody in this Universe has attained Self Knowledge without possessing dispassion." If you willingly perform the task allotted by God, you will get the result of doing Japa and Dhyana (meditation)

Gurus words yields the same results of performing Japa dhyana

The Self within the Heart is beyond birth-death, hunger-thirst, likes-dislikes and ups & downs. Listen about the Self. Gather information regarding it. Then contemplate upon it. After listening and contemplation, meditate upon those words. God's words are equivalent to God. Shankaracharya said: 'Understanding and digesting Guru's words yield the same result as the result yielded by Japa, dhyana and vichara. Food consumed unless digested doesn't give you strength. Similarly, the Guru's words heard must touch your Heart. They should be thoroughly digested and become your integral part. Then they will yield the same result as the result yielded by Japa, dhyana and vichara. 

Sunday, June 6, 2021

ఎప్పుడూ శాంతిని కోల్పొవద్దు

ఒక భక్తురాలు తన పిల్లల ప్రవర్తన విషయంలో, ఎన్ని సార్లు ఎన్ని విధాలుగా నచ్చచెబుతున్నా వాళ్ళలో మార్పు రావటంలేదని ఆందోళన చెందుతున్నారు. ఆమె ఒకరోజు నాన్నగారి దగ్గర మిగిలిన భక్తులతో కలిసి కూర్చున్నారు.

అప్పుడు నాన్నగారు ఆమె వైపు చూస్తూ, "భగవాను, రామకృష్ణుడు కొన్ని కొన్ని సందర్భాలలో భక్తుల ప్రవర్తన సరిగా లేకపోతే, వాళ్ళ శ్రేయస్సు కోరి కొద్దిగా ఆగ్రహాన్ని వ్యక్తం చేసేవారు. అయితే బుద్ధుడు మాత్రం ఎప్పుడూ శాంతిని కోల్పోలేదు. ఆ విషయం చెప్పి ఊరుకునేవాడు" అని చెప్పారు. అంటే, చెయ్యవలసింది చేస్తూ ఆందోళన పడకుండా, శాంతిగా ఉండమని ఆమెకు పరోక్షంగా తెలియజేసారు.

Everything happens according to destiny

Once, an old lady said to Nannagaru: "I have a problem with my husband. He doesn't take his food until I give it with my own hands. Even if daughter-in-law is ready to do, he wants me alone to accomplish all his tasks. Now both of us have become old. If I die before him, he will have to strive a lot. Therefore it is better that he dies prior to me."

After she left, Sri Nannagaru said: "Everything happens according to one's body's destiny. If not now, her desire will be fulfilled in some other birth. She may become a widow at a young age. Therefore one should not desire anything but permit the body's destiny to take its course."

Sadguru Nannagaru's glorious Silence description

As per the Indian tradition, the Guru bestows His Grace on His disciple in three forms: Firstly through sight, Secondly through words and Thirdly through touch. Bhagavan Ramana had transformed several lives through his sight. Sri Ramakrishna awakened several people through His words and touch. Today Sri Nannagaru is changing our lives through His Gracious sight which cannot be measured with these flesh made eyes. Unless your heart is filled with beauty, the beauty of that sight cannot be grasped. The origin of that sight lies where there are no words, where there is no mind and where the thoughts cannot travel. Such is the status of the Self. The beauty pertaining to Self is being handed over by Nannagaru through His Silence and sight. When Heart speaks with the Heart what is the need for words? Advaita is beyond words and has to be experienced only through Silence. Therefore a Jnani preaches His advatic experience only through Silence. The Glory of the Self is beyond the reach of language. The Sweetness of the Silence can be understood only by those whose hearts are purified and on whom Guru's Grace is working.