Sunday, July 26, 2020

"The Divine Revelation" - (By Dr.Usha Garu)

Never have I imagined or thought that the all-pervasive supreme divine energy would take form and come as my Guru, though I have read about it in books. More than a SatGuru he was like an affectionate & responsible father, tender & loving mother, merciful & compassionate teacher, understanding & embracing friend. In short, he had become my everything within a very short period of time. Chasing the darkness of ignorance, shining like the lighthouse of spirituality, he led me into the light of inner consciousness.

Later that summer I had an intense desire to know the answers to my questions. So I listened to the audio cassettes of Nannagaru that my sister had left. Surprisingly he had answered all the questions that I had from my childhood in a sequence. You are not the body, you're not the mind, you're not the bundle of thoughts you think you are. As Lord Krishna said in the Bhagavad Gita, 'I'm all-pervading truth, I am in the heart of everyone.' God resides within yourself. You're not the body, you're not the mind, you're the Self, and the Self is God himself. That is the Truth and you have come here to realize that Truth.

I kept thinking about what this state could be. He's talking about the Self, which I haven't experienced, and unless I know what the Self is, how am I to make an effort to get it? I started praying to God, It's almost seventeen years and I still don't realize who I am. I'm visiting temples, seeking solace, expressing my love, but I don't have real peace. I still don't see what God is.' Then I prayed, 'Take me away. I don't want to live here without knowing who you are, I don't want to waste time here, so please take me away.'

I was lying down - not sleeping, not dreaming - and suddenly I realized I'm not the body anymore and I had complete bliss and happiness all at once gushing from inside and there was so much compassion towards everything around me. Slowly the feeling of 'I' dropped and then I was in total bliss and happiness. It was just flowing from within. Then I saw the body separate from me. Tears started flowing but I wasn't conscious of the body.

I kept telling everybody in the house that probably this is what Truth is, this is what God is - happiness, love, bliss, compassion. It's not the form, it's the state of bliss that is God and it is so true and dynamic. I tried to tell my family members to come and enjoy this bliss, but none paid Attention. Since this thought disturbed my peace and bliss, I let go of that thought and continued to remain in that state. After some time, I felt my body. I realized I am Usha and this is my father, this is my mother and so on, and all of a sudden the bliss was gone. Sometime back I was just bliss, happiness, and love, and now I'm identifying myself with this body. That state of bliss is true, this state of identification with the body is not true. But what made me be in that state of bliss and what made me go away from it?

This experience cannot be explained in words. Later I called up my sister to inquire about my experience. She said she was clueless, but Nannagaru was coming to Hyderabad in three days and I could talk to him.

After three days I went to visit Nannagaru at a devotee's residence in Hyderabad. He was all Smiles when I came to the entrance.

He said - “Usha came, make a way for her!”

I went and sat near him. My sister tried to tell Nannagaru about my experience.

He interrupted her and said: “Let her tell, let her tell” and smiled.

I explained to him everything that had happened to me.

Nanna, I had this wonderful experience of I’m not the body. The tears flowed from the eyes with bliss, but the tears were not me, the body was not me. I did not have this sensation of the body. I saw this body like any other body. The state of bliss and happiness was tremendous. It remained for a few minutes and vanished. I was back to my body consciousness.

“You felt you were on top of an elephant?” he asked smiling.

“There is no comparison,” I said.

“What was that experience Nannagaru?” I asked.

“That was the Bliss of Brahman. Atmananda. What you experienced was a drop in the ocean.This short experience is also not possible with many years of sadhana”, he said solemnly.

“Why did I get it without any sadhana?” I asked.

“You asked for it 'wholeheartedly' and so God gave you a taste of it. You don’t know your past lives and merit (Punya)”.

Nannagaru continued saying,” Suppose you start writing numbers in a book from 1 and continued writing till 1700, and apparently, you stopped & closed the book. The next time when you open the book you will resume from 1701 but not from 1 again. Similarly, the effort you made in previous lives will be carried forward & nothing goes vain, particularly the effort you make to realize the Truth. In fact, that is the only most meaningful & useful effort to make!”

Instantly I realized Nanna was the ocean himself or else how would he know that the experience was only a drop? I was convinced that God himself was in the form of a Guru in front of my eyes. I moved a little away and was awestruck at him, that moment was really profound.

“Even if a thousand people come and argue with you saying that this state doesn’t exist, will you be convinced?” he asked.

“How can I be convinced when I have experienced it?” I answered.

Then I asked - “Why was the experience momentary?” and I told him I would love to continue to be in the same state.

It was momentary, but many do not get it even after hundreds of years of sadhana. If it revealed itself all at once your body cannot withhold it. It gets revealed gradually. Now you will live your life trying to attain that experience.

“I do not crave for the attractions of the world, but I feel I am highly body-conscious. How do I get rid of this?” I asked

He smiled and said, “If you get rid of this, you will be a realized one (Jnani).”

“Since I have known the meaning of life, I don't want to study further”, I said.

“The destiny of your body has got nothing to do with the Experience of Truth”, he said.

I asked him - "What I should do next? He said, "Leave the body to destiny & God will take care of you. No worry is needed as everything will happen in its own time".

As we can’t come out of our weaknesses & temptations easily, and unless we are out of all these we can’t attain perfection, I have decided to skip salt with Curd Rice which was my favorite dish to start with. After 2 days of quitting it, when I had visited Nannagaru in a devotee's house, it was his lunchtime and I stood among other devotee's beside him (who were serving him). Then Nanna said, "Serve lunch to Usha also". When I hesitated, he told me to give him company. He showed the chair next to him & told me to sit. The ladies there served me food too. I ate slowly & in the meanwhile Nanna finished eating his meal. He waited for me to finish, and as I was served curd with rice, he kept looking at my plate. I continued to eat when he said, "Serve some curry for Usha". When I hesitated he looked with extreme compassion & said - “I told them to serve you curry or chutney and not salt”. You needn’t eat it so bland he said smiling & got up to wash his hands. Would parents have so much love for their children? I haven’t told anyone I was quitting some things dear to me. But since he was the in-dweller & knew everything he didn’t want me to be that harsh on myself. I had tears for his extreme compassion.

That moment I felt, not just small insignificant temptations, we can overcome anything in his unconditional love. Grace can move mountains if we have enough faith!

During one summer vacation, I had been to my elder sister’s in-laws place (Kodavalli) along with my sister as she wanted me to accompany her. Since that place was one hour's drive from Nannagaru’s village, I wanted to visit him. The same day that I wanted to go visit, he called & said he was coming to a closer place (Bhimavaram) the next day & to meet him there. I had no idea how to get there. Meanwhile, a childhood friend of mine who belongs to that town came to visit me & asked if I could give her company to go to a newly released movie in Bhimavaram. I asked her if she could drop me at the address where Nannagaru would be coming. She said if I accompanied her to the movie, she would drop me at their residence. Though I was planning to gradually quit movies in theater by then, I had no option as I had to visit Nannagaru the next day.

So the next day I went along with my friend to the movie, after which she dropped me at the residence Nanna had been to.

Nanna asked me - “Did you have your lunch?”

When I replied - “No”, he asked what I was doing till 3 pm without having lunch!A little guilty & shy I just kept silent as he knew everything. Then he said, "Don’t skip meals like this. Whatever work you are in, remember to have meals on time!" He told his daughter to serve me food. I was so moved by his love & the subtle way of conveying what isn’t worthy. He had this strange subtle means of erasing our weaknesses with ease. Never after that I had a desire to go to the theater. Only a great master & teacher can guide you with extreme compassion & can remove the tendencies with ease which might otherwise take decades of effort.

After that, for the next two years whenever I was with Nannagaru, I used to weep inconsolably. One day he looked at me weeping and putting aside his newspaper he said:

“Look at her! This is Akarana Bhakthi, love with no cause. When this love awakens in a time when temptations are more, especially in teenage life, God cannot stay without bestowing Jnana.”

"ఎరుకపడిన దైవం" - (డా. ఉష గారు)

విశ్వమంతటా వ్యాపించి ఉన్న దివ్యశక్తి ఒకరూపం ధరించి నా కోసం భూమిమీదకు వస్తుందని కలలోకూడా అనుకోలేదు. పుస్తకాలలో ఇలాంటివి చదివాను కానీ, నా జీవితంలో వాస్తవమవుతుందని ఊహించలేదు. ఒక సద్గురువుగా కన్నా, నా విషయంలో ఆయన అనురాగం, భాద్యత గల ఒక తండ్రిలా, మృదువుగా ప్రేమించే తల్లిలా, దయ,కరుణతో బోధించే గురువులా, అర్థంచేసుకుని ఆధరించే స్నేహితుడిలా ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే సర్వస్వం ఆయనే అయ్యారు. అజ్ఞానం, అంధకారం లో నుంచి జ్ఞానవెలుగులోకి నన్ను నడిపిస్తూ, నా జీవితాన్ని ప్రకాశింపచేసే వెలుగయ్యారు.

మొదటి రెండు సార్లు దర్శనం అయ్యాక ఆయన భగవంతుని గురుంచి ఏమీ చెప్పలేదేమిటి అనిపించింది. ఆ సంవత్సరం శివరాత్రి రోజు ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉన్నాను. శివుని లింగాష్టకం వింటూ ఉండగా లోపలినుంచి ఆవేదన మొదలైంది. సంవత్సరాలు గడిచిపోతున్నాయి. జీవితం ఇంతేనా? దీనికి ఓ గమ్యం లేదా? ఎంతకాలం ఇంకా అంధకారంలో జీవించాలి? నా సమస్యలకు పరిష్కారం ఎవరు తెలియచేస్తారు? అని దుఃఖం వచ్చేసింది. అక్కవి నాన్నగారి ప్రవచనాల కాసెట్స్ ఫ్రిడ్జ్ మీద కనిపించినవి. ఆయన ఏమి చెబుతారో విని చూద్దాము అని ఒక కాసెట్టు పెట్టాను. పది నిమషాలలో నాకు చిన్నప్పటి నుంచి వచ్చిన ప్రశ్నలన్నిటికీ సమాధానం వచ్చేసింది. ఈ దేహం నువ్వుకాదు,మనస్సు నువ్వు కాదు నీవు ఆత్మ స్వరూపానివి. భగవంతుడు అందరి హృదయాలలో ఆత్మగా ఉన్నాడు. అది అనుభవంలోకి వచ్చినప్పుడు అది కడసారి జన్మ. ఆత్మ అనంతఆనంద సముద్రం, శాంతి సముద్రం. అది అనుభవంలోకి తెచ్చుకోవటమే నీ జీవిత లక్ష్యం అని చెప్పారు. కాసెట్ కట్టేసాను. నా ప్రశ్నలకు సమాధానం వచ్చేసింది. కానీ నాకు అనుభవంలో లేని దాని కోసం ఎలా ప్రయత్నం చెయ్యను? లోపల ఆత్మస్వరూపం ఉన్నా, దాని తాలూకు అనుభూతి ఏమాత్రం లేకుండా నేను దాన్ని ఎలా పొందగలను అనుకుంటూ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. అది కలా నిజమా? కల మాత్రం కాదు. ఒక అద్భుతమైన శాంతి ఆనందం నా హృదయం లోంచి ప్రవాహంలా రా సాగింది. దానికి బాహ్య కారణాలు ఏ మాత్రం లేవు. ఇదే ఆత్మానందమా? అని తలంపు వస్తోంది. ఆ తలంపు కూడా నా ఆనందానికి అడ్డుగా అనిపించింది. కళ్ళలో నుండి ఆనంద భాష్పాలు రాలుతున్నాయి కాని దేహ స్పర్శ లేదు. దేహానికి భిన్నంగా ఉంది ఆ అనుభూతి. అలా కొంతసేపు ఉన్నాక హఠాత్తుగా ఆనందం ఆగిపోయింది. దేహభావన వచ్చేస్సింది. మెలుకువ వచ్చాక అక్కనడిగాను. నాకు వచ్చిన అనుభూతి ఏమిటని? నాన్నగారు మూడు రోజుల్లో హైదరాబాద్ వస్తున్నారు ఆయననే అడుగు, అదేంటో నాకూ తెలియదు అంది.

మూడు రోజులు తర్వాత నాన్నగారు వున్న భక్తురాలి ఇంటికి అక్కతో వెళ్ళాను. గుమ్మం వద్ద నన్ను చూడగానే నా కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా పెద్ద మొహం చేసుకుని నవ్వుతూ మన ఉష వచ్చేసింది దారి ఇవ్వండి అని హాల్లో ఇరుకుగా కూర్చున్న భక్తులకు చెప్పి, ముందుకు రమ్మని ఆయన ఎదురుగా కూర్చోమన్నారు. కూర్చిని అనుభూతిని చెప్పాను. నాన్న చిరునవ్వు నవ్వి ఏనుగు ఎక్కినంత ఆనందం వచ్చిందా? అని అడిగారు, ఏనుగు ఎక్కితే ఏం ఆనందం ఉందండి?ఈ ఆనందం దానికి మించినది అన్నాను.

ఆత్మ ఆనంద సముద్రం. నీకు వచ్చిన అనుభూతి నీటి బిందువంత. కాని ఈ అనుభవం కూడా ఎన్నో వందల సంవత్సరాలు కృషి చేసినా రాకపోవచ్చు కొంత మందికి అన్నారు.

ఏ సాధనాలేని నాకు ఈ అనుభూతి ఎందుకు వచ్చింది అని అడిగాను. ఆత్మకు సంబంధించిన అనుభూతి లేకుండా దాని కోసం ఎలా ప్రయత్నం చెయ్యను అని హృదయ పూర్వకంగా అనుకున్నావు కదా అన్నారు.

నాన్నగారు అన్నారు,”ఇప్పుడు ఒక పుస్తకంలో అంకెలు ఒకటి నుంచి వేస్తూ వెళ్ళావనుకో, 1700 దాకా వేసాకా పుస్తకం మూసావనుకో, మళ్ళీ తెరిచినప్పుడు 1701 నుంచి మొదలు పెడతావు కానీ, ఒకటి నుంచి మొదలు పెట్టవు కదా! అలాగే, బహుజన్మల కృషితో, సత్యాన్వేషణ చేసాకా సాధన ఈ జన్మలో ఎక్కడ ఆగిందో, అక్కడనుంచి మరుజన్మలో కొనసాగుతుంది. ఎవరికైనా సత్యాన్ని సాక్షాత్కరించుకోవడం కోసం చేసిన సాధన ఊరికే పోదమ్మా...! అదే అసలు విలవైంది కూడా" అన్నారు.

వెంటనే నాన్న సామాన్యులుకారని అర్ధం అయ్యింది. నేను కేవలం నా అనుభూతిని చెప్పాను కాని దానికి ముందు వచ్చిన ఆవేదన గాని, నేననుకున్న విషయాలు కానీ ఆయనతో చెప్పలేదు. నాకు వచ్చిన అనుభవం నీటిబిందువంత అని ఆయన ఎలా చెప్పగలిగారు.ఆయన సముద్రుడు అయి ఉన్నారు కనుక. అప్పటిదాకా ఆయన ఔన్నత్యం తెలియని నాకు ఆయన సాక్షాత్తు భగవంతుని స్వరూపం అని అర్ధమయ్యి వెంటనే కొంచం వెనక్కి జరిగాను. ఆ సంభాషణతోనే నాలో వచ్చిన అనుభూతికి క్లారిఫికేషన్ (స్పష్టంగా వివరించడం) ఇవ్వడమే కాకుండా ఆయన ఎవరు అనే విషయానికి కూడ క్లారిఫికేషన్ ఇచ్చిన మహానుభావుడు శ్రీ నాన్నగారు.

ఈ జన్మలో ఏమీ చెయ్యలేదనుకుంటున్నావు, నీ పూర్వ జన్మల్లో నువ్వేం చేసుకోచ్చావో నీకు తెలియదు. ఇప్పుడు నీలో ఆత్మ లేదని ఒక వందమంది పండితులు సాస్తర్ఙఞలు అంటే నువ్వు నమ్ముతావా అని అడిగారు.. అది నా అనుభవం కదా ఎలా నమ్ముతాను నాన్నగారు అన్నాను. అదే సత్యానికి వున్న నిస్చయత్వం అన్నారు. కానీ ఆ అనుభవం కొద్ది క్షణాలు మాత్రమే ఉండి ఆగిపోయింది. ఎందుకు కంటిన్యూ అవ్వలేదు అని అడిగాను. నీ తపనకు ఆత్మ రుచి చూపించాడు అవుట్ అఫ్ కంపాషన్ ( నీయందు దయ వలన). ఇప్పుడు దాని కోసం నువ్వు ప్రయత్నం చెయ్యకుండా ఉండలేవు. ప్రయత్నం చేసి ఆ అనుభూతిని నీ సొంతం చేసుకోవాలి అన్నారు. నాకు దేహంతో తాదాత్మ్యం ఎక్కువగా ఉంది,దానిలోంచి ఎలా బయటకి రావటం? అని అడిగాను. అది పోతే నువ్వు ఆత్మగానే ఉంటావు. అది పోవటానికే ప్రయత్నం అన్నారు.

నేను డెంటల్ లో గ్రాడ్యుయేషన్ చెయ్యటానికి అప్పటికే చిదంబరం లో అడ్మిషన్ వచ్చేసింది. నేను ఇప్పుడేం చెయ్యను అని అడిగాను. నీ ఎడ్యుకేషన్ పూర్తిచెయ్యి ముందు, ఆ తర్వాత నీకు తెలుస్తుంది అన్నారు. 5 సంవత్సరాలలో ఏమై పోతాను? అప్పటిదాకా నా పరిస్థితి ఏమిటి అని ఆందోళన పడ్డాను. కానీ ఆ 5 సంవత్సరాలలో ఆయన కురిపించిన అనుగ్రహం, చేసిన అద్భుతాలు, నా ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధికి మాటలతోనే కాకుండా, మౌనంలో ఆయన ఇచ్చిన ప్రాక్టికల్ టీచింగ్ నేను మాటల్లో పెట్టలేను. అయితే కొన్ని అద్భుతాలన్నా వ్యక్తం చెయ్యకపోతే ఆయన దయానుగ్రహానికి న్యాయం చెయ్యని దాన్నవుతాను. ఈశ్వరునికి శరణాగతి చెందితే జీవితం ప్రతీ క్షణం అద్భుతం అవుతుంది అని నాన్నగారు చెప్తారు. కానీ సరెండర్ అవ్వకుండానే నా జీవితాన్ని అద్భుతంగా మార్చిన దయామూర్తి శ్రీ నాన్నగారు.

పెద్ద పెద్ద బలహీనతలనుండి వెంటనే బయటకు రావటం కష్టం. ఒక్కొక్క చిన్న అలవాట్లలో నుండి బయటకు రావాలి అని అనుకుని ఉప్పులేకుండా పెరుగన్నం తినలేను కాబట్టి ఇప్పటి నుండి ఉప్పు మానేద్దాము అనుకున్నాను. రెండు రోజుల తర్వాత ఒక భక్తురాలి ఇంట్లో నాన్నగారు భోజనం చేస్తుండగా నేను పక్కన నించుని ఉండడం చూసి ఉషకి భోజనం పెట్టండి అన్నారు. నాన్నగారు పక్కనే కుర్చీలో కూర్చున్నాను. ఆయన భోజనం అయిపోయినా లేవకుండా నేను మజ్జిగన్నంలోకి వచ్చే వరుకు కూర్చుని, వడ్డించే భక్తురాలని పిలిచి ఉషకు నంచుకోవటానికి కూర వెయ్యండి అన్నారు. వెంటనే ఒద్దు నాన్నగారు అన్నాను, నాన్న దయతో నిండిన కళ్ళతో చూసి నేను వెయ్యమన్నది కూర- ఉప్పుకాదు అని లేచిపోయారు... కన్నతల్లికైనా ఇంత ప్రేమ ఉంటుందా? అని కళ్ళలోంచి నీరు దారలుగా కారాయి.

ఆయన ప్రేమకు చిన్న బలహీనతలు అలవాట్లు కాదు కొండంత బలహీనతలు కూడా పాటాపంచలయిపోతాయి. చిన్న కష్టం కూడా పడనివ్వకుండా ప్రేమతో బలహీనతలను తొలగించే గురువు ఈ సృష్టిలో నాన్నకు మించి ఎవరైనా ఉంటారా అనిపించింది.

ఒకసారి అక్క అత్తగారి ఊరు (కోడవల్లి) వెళ్ళినప్పుడు స్నేహితురాలు సినిమాకి రమ్మని బలవంతం చేసింది. అదే టైంకి నాన్నగారు భీమవరం వస్తున్నారని కబురు తెలిసింది. నాకు భీమవరం ఎలా వెళ్ళాలో తెలియక స్నేహితురాలి సహాయం అడిగాను. తనతో సినిమాకి వస్తే సినిమా అయిపోయాక తీసుకువెళతాను అంది. కానీ లోపల నాకు సినిమాకు వెళ్లాలని లేదు. అప్పటికే నిజానికి సినిమా చూడకూడదు, ఈ బలహీనతల్లోంచి బయటకి రావాలి అని అనుకుంటూ వున్నాను,కానీ నాన్నగారి దగ్గరకు వెళ్ళడానికి వేరే దారి లేక తనతో కలిసి సినిమాకు వెళ్లవలిసివచ్చింది. తనతో కలసి సినిమా చూసి నాన్నగారి దర్శనానికి వెళ్లాను. ఉషా భోంచేశావా అమ్మ అని అడిగారు.లేదు నాన్నగారు అన్నాను. మధ్యాహ్నం 3గం అయ్యింది భోజనం చెయ్యకుండా ఏంచేస్తున్నావు అన్నారు. ఆయనకి తెలియనిదేముంది అని మౌనం వహించాను. టైంకి భోజనం చెయ్యకపోతే ఆరోగ్యం పాడవుతుంది అని వాళ్ళ పాపగారిని పిలిచి భోజనం పెట్టమన్నారు. ఏ పనిలో వున్నా టైంకి భోజనం చేసేయ్యమ్మ అన్నారు. అంత అపారమైన ప్రేమకు ఆయన కోసం ఏదైనా సునాయాసంగా వదిలేయచ్చు అనిపించింది. నాకు మళ్ళీ ఎప్పుడూ సినిమా చూడాలనే కోరిక రాలేదు.

దాని తరువాత 2 సంవత్సరాలలో నేను నాన్నగారితో కలిసి ఉన్న ప్రతిసారీ ఏడ్చేదాన్ని ( ఇన్నాళ్ళు ఎందుకు కనబడలేదు? నా జీవితంలోకి రావడానికి 16 సం॥ రాలు పట్టిందా? అని ). ఒకసారి అలా ఏడుస్తున్న నన్ను చూసి, చదువుతున్న న్యూస్ పేపర్ పక్కన పెట్టి, తనని చూడండి, ఇది అకారణ భక్తి. కారణం లేని సంపూర్ణమైన ప్రేమ. ఆకర్షణలు ఎక్కువగా ఉండే టీనేజ్ లో, ప్రత్యేకంగా ఈ విధమైన ప్రేమ ఎప్పుడైతే మేల్కొందో, అప్పుడు దేవుడు జ్ణానాన్ని ఇవ్వకుండా ఉండలేడు అన్నారు.

Saturday, July 25, 2020

"ఇదే అది - అదే ఇది" - (హైమ గారు)

శ్రీ నాన్నగారితో పరిచయం- జ్నాపకాల పుటలను వెనక్కి తిప్పితే, ఆ రోజు ఇప్పటికీ నా కళ్లకు కట్టినట్టు కనిపిస్తుంది. రమణ భక్తురాలు, నా స్నేహితురాలు “ భగవాన్ స్మృతులు” పుస్తకాన్నిచ్చి చదవమంది. ఏ సంఘటన ఎందుకు జరుగుతుందో మనం ఊహించలేము. ఆ గ్రంథం చదవటం మొదలు పెట్టిన అతి కొద్ది రోజులకే నాన్నగారి దర్శన భాగ్యం లభించింది. ఆ రోజు పలకొల్లులో బంగారమ్మ గారింటికి వచ్చారు శ్రీ నాన్నగారు. నా స్నేహితురాలితో కలిసి వెళ్లాను. వారికెదురుగా కూర్చున్నాను. “ ఈ అమ్మయి ఎవరు?” అని నాన్నగారు అడిగారు. పక్కనున్న స్నేహితురాలు పరిచయం చేసింది. నేను చూపు మరల్చకుండా వారి వంకే చూస్తున్నాను.

వారు, నా వంక చూస్తూ,” ఈ అమ్మయి టిక్కెట్టు కొనుకొచ్చింది” అన్నారు. ఎంత అలోచించినా ఆ మాటలు అర్థం కాలేదు.

ఇంతలో నాన్నగారు, ‘ ఏం చదువుతున్నావమ్మా?’ అన్నారు. భగవాన్ స్మృతులు అన్నాను. “బాగుందా?” అని మళ్లీ అడిగారు. “ భగవాన్ అతి సమీపంగా కూర్చుని చెప్తున్నట్లు అనిపిస్తొంది” అన్నాను. అదే వారితో నా ప్రథమ పరిచయం.

ఇంటికొచ్చినా వారి మాట, చూపు పదే పదే గుర్తొచ్చేది. రెందు రోజులు గడిచేసరికి ఎదో వెలితిగా అనిపించింది. వారి దర్శనానికి వెళ్లేదాన్ని. మనసు చెప్పలేని సంతృప్తితో నిండిపోయేది. మళ్లీ కొద్ది రొజులకి చూడాలనిపించేది. వారిని చూడగానే నిండుగా ఉండేది. వారి ప్రసంగాలకి వెళ్లే దాన్ని. వారి మాటలు నన్నెంతగానో ఆలొచింపచేసేవి. “ మనం దేహం కాదు-ఆత్మ” అన్న మాట నాలో స్పందన కలిగించింది. ఇంత కాలాన్ని వృథా చేసాననే బాధకలిగేది. కాని దేహం కోసం ఆరాటపడుతున్నాననే బాధ, ఆత్మను పొందాలనే కాంక్ష నాలో బలీయం కాజొచ్చింది.

నాన్నగారి ప్రసంగాలు వింటూ సమన్వయం చేసుకుని జీవించటం అలవాటు చేసుకున్నాను. లోపల తెలియకుండా గురువు చెసే పని అవగాహన కలిగింది. “ ఇదే అది- అదే ఇది” హృదయంలో ఉన్నదే బయట కనిపించే గురువు. బయట గురువే లోపల ఉన్నాడన్నది వారి బోధ ద్వారా అనుభవమయినది. మా ఇరువురి మధ్య మాటలు తక్కువ. మా బంధం మానసికం. ఏది చెప్పాలన్నా మానసికంగా చెప్పేదాన్ని. ఆయన గ్రహించినట్లు అనుభూతి పొందేదాన్ని. ఇంక మాటలతో పనేముంది? కళ్ళ ద్వారా ప్రేమ వ్యక్తమయ్యేది. బాహ్యంగా చూడాలనే ఆరాటం తగ్గింది. చైతన్యరూపం లో నాలోనే గురువున్నాడనే భావన మననం చెసుకోగా బాహ్యంగా చూడలేక పోయాననే బాధ తగ్గింది. గురువంటే దేహం కాదు, ఆత్మ! ... నాలోనే ఉన్నాడనే భావం రాగానే పర్వతం ఎత్తినట్టు ఎంతో శక్తి కలిగేది.

శ్రీ నాన్నగారి పరిచయం నా జీవిత విధానంలో గొప్ప మార్పు తెచ్చింది. ఎలా జీవించాలో నాన్నగారి బోధ ద్వారా అర్థమైయింది. ఎటువంటి సంఘటన వచ్చినా వారు చూసుకుంటారనే భావన ధైర్యాన్నిచ్చేది. మా ఇద్దరి మధ్య సంభాషణ ఉండదు రాయటానికి. మనసులో వ్యక్తం చేసిన నా సందేహానికి ఒక చూపు ద్వారానో, నవ్వు ద్వారనో, మాట ద్వారానో, సమాధానం అందిస్తారు. మనసు ఆనంద మయం, జీవితం శాంతిమయంగా దొర్లి పోతోంది. వారిని చూస్తే చాలు తృప్తి. చూడక పోయినా సంతృప్తే. ఇదే అది కదా!

"This is that, that is this" - (By Hyma Garu)

I can still visualize as a yester event, my first acquaintance with Sri Nannagaru, a devotee of Ramana an ardent follower of his and one of my friends asked me to read the book –“Bhagawan Smrutulu” (a collection of fond memories of followers of sri bhagawan – also available in English). It is beyond our intellect to grasp the reason behind the circumstances. After few days of reading this book, I got an opportunity to have a darshan of Sri Nannagaru. On that day, Nannagaru visited Bangaramma’s house. Along with my friend I visited her house. I sat before him.

Nannagaru eagerly asked - Who is this lady?

My friend introduced me to Sri Nannagaru. I couldn’t move my eyes away from him; I continued to stare at him.

Looking at me he said – “She bought the ticket”

I couldn’t understand what he meant by those words? Meanwhile Nannagaru asked – “Which book are you reading?”

I replied – “Bhagawan Smrutulu”

Nannagaru then asked – “Is it good?”

I replied – “I feel bhagawan’s presence, as if he is preaching me, sitting with me”

That is it - my first acquaintance.

Nannagaru’s sight and his words followed me, lingering in my thoughts. Within two days I feel a hollowness in me which was filled by visiting him and my heart was rejuvenated with absolute happiness. I then started seeking his happiness which was boundless, and was only felt in his presence. His presence mellows me, exuberance in the surrounding. I started attending his spiritual discourses, and his words made me think through – “We are not this body, we are self (Aatma or soul)”, these words have kindled a spark in me. I started to remorse the time spent in cravings of life, its desires and the limits to which we go to satisfy the desires of the same. This strengthened my zeal to quest about self.

The epicentre of my life shifted to his discourses, ways of my living have been influenced. Beyond my knowledge I could sense how Gurus grace is working on me. “This is that, that is this”, the one in heart is the one that you see outside in the form of Guru; the Guru is one that who dwells in your heart. His sermons made me experience this. Guru dwells in one’s heart and I stand testament to this, as I connect to him mentally, silence became the medium, my inner feelings and thoughts were revealed to him. He answered my questions from within. Through his kind eyes I could feel the warmth of his love. I started feeling the very same bliss of his physical presence, even in his absence. “Guru is within me – the bliss I feel is him, the absolute happiness and the ultimate peace – this is him”, by recalling this phrase my disappointment of not always being blessed with his physical presence has diminished. I realised he is not the body, I am looking at, he dwells within me as self. This very thought fed me strength of steel.

His presence in my life transformed it to different heights; his words laid a path of happiness and external bliss even in little nuances of life. I started drawing courage from the mere thought that Nannagaru is here to take care of my hardships in life. The need for communication through words ceased. All my questions my mind posed were replied by a look, smile or little words. My life is rolling out with peace and happiness in mind.

“There is external bliss, felt in his presence, which he can transmit even in his absence by being within us”, that is this!!

Food is the form of Brahmam